Theo Nieuwenhuizen - Stenen en steentjes bijdragen

Ik meld me bij de receptie van het Ikonenmuseum. Een paar maanden geleden was ik er ook. Toen om een expositie te bezoeken, waarbij niet alleen het tentoongestelde werk me aangenaam verraste, maar meer nog (de vaste collectie van) het museum. Imposante en kleurrijke ikonen vullen de stijlvolle wanden en verbeelden boeiende verhalen. Die dag maak ik voor het eerst kennis met de energieke en bevlogen Theo Nieuwenhuizen, inmiddels hoofd Algemene Zaken van het museum. We spreken elkaar op dat moment kort. Te kort eigenlijk om over Theo's dromen te praten. Dat maken we vandaag goed. 

Theo woont sinds 2006 in Kampen. Gedreven door de gezondheidsproblemen van zijn ouders verhuisde Theo in dat jaar uit de regio Utrecht naar Kampen: "Dat voelde toch beter. Diverse banen en uitdagingen had ik al achter de rug. Door zeer uiteenlopende ervaringen ben ik heel anders in het leven gaan staan. Je privéleven is het allerbelangrijkst. Dus ik ging, na het hartinfarct van mijn moeder in 2006, dichter bij mijn ouders wonen. In maart 2011 liep het contract bij mijn toenmalige werkgever af. De wereld om me heen veranderde snel. Dit trof ook mijn baan in de ICT-branche. Ik werkte voor een bedrijf dat opslagmedia en hardware verkocht. Bedrijven en particulieren vonden inmiddels hun eigen digitale weg richting de spullen die zij nodig hadden. Na mijn contractbeëindiging nam ik de beslissing om alleen nog maar energie te steken in werk en situaties die de moeite waard zijn, oftewel: 'de dingen die ik leuk en belangrijk vind!' En die begeven zich op een totaal ander vlak dan de zakelijke wereld."


Politiek en cultureel betrokken
"En zo rolde ik, naast mijn rol als mantelzorger, in diverse activiteiten binnen de gemeente Kampen. Onder andere ben ik oprichter en landelijk bestuurslid van Abopositief Kampen, een belangenorganisatie voor en door werkzoekenden. Daarnaast ben ik politiek actief voor de Pvda en betrokken bij de Historische Vereniging voor de IJsseldelta, 'Jan van Arkel'. Deze vereniging houdt zich bezig met allerlei aspecten van de geschiedenis van de gemeente Kampen als archeologie, genealogie, taal, enzovoort. Begin van dit jaar werd ik door de fractievoorzitter van mijn partij, Manfred Haverman, gebeld met de opmerking dat er bij het Ikonenmuseum een mogelijk interessante vacature was. Ik werkte toen al jaren met veel plezier als vrijwilliger voor het Stedelijk Museum Kampen en was nauw betrokken bij allerlei culturele aangelegenheden. Na een zeer positief informatief gesprek met directeur Harry van Biessum e-mailde ik met het bestuur van de Alexanderstichting, formeel eigenaar van het Ikonenmuseum. Ik kon vervolgens direct op gesprek komen en werd aangesteld als hoofd Algemene Zaken."

Kampen en cultuur
"Ik geniet enorm van de hoeveelheid cultuur die Kampen rijk is. Er zijn geweldige koren en theatergezelschappen als Ventura. En wat dacht je van de kwaliteit van onze muziekkorpsen? Dit jaar mocht ik jureren tijdens het muziekconcours 'De vlag van kampen'. Een tweejaarlijks festival wat speciaal bedacht om mensen met verschillende (muzikale) achtergronden samen te brengen en uitwisseling te stimuleren. Wat een feest! Wat een kwaliteit! Een andere benadering van cultuur is het gedrag van de gemeenschap. Die is bepalend voor het karakter en imago van onze stad. Laat ik voorop stellen dat ik me in deze gezellige Hanzestad enorm thuis voel. Toch vind ik dat er nog meer samengewerkt kan en moet worden om onze positieve eigenschappen te benadrukken. Dan wordt alle aanwezige kwaliteit nóg beter benut. 'De vlag van Kampen' noemde ik als voorbeeld, maar samenwerking kan natuurlijk op alle gebieden. Breng initiatieven samen. Deel en werk samen. Benut elkaars vaardigheden! Daar wordt iedereen beter van en de stad in het bijzonder! 'Kerst in Oud Kampen' schiet me te binnen. Initiatiefnemer Jan Liefting is verbijsterd dat dit zo'n groot succes is geworden. Een supervoorbeeld van wat samenwerking bewerkstelligt! Iedereen wil meedoen en iedereen is er bij gebaat."

Gemiste kans
"De vondst van de IJsselkogge had door samenwerking veel meer benut kunnen en moeten worden. In positieve zin natuurlijk. In het belang van het vergroten van de zichtbaarheid van onze stad. Met name in de periode voor de verscheping naar Lelystad. Van heinde en verre kwamen geïnteresseerden om het prachtig tentoongestelde schip te bezichtigen. Zelfs CNN stond klappertandend op de kade. Want het was koud. Om verslag te doen. Om onze stad op de kaart te zetten. Maar voor al die mensen was er naast de IJsselkogge niets. Er was op het terrein nog geen kopje koffie of een andere versnapering te verkrijgen! En dan heb ik het nog niet eens over andere mogelijke creativiteit. Niemand die daarvoor de mogelijkheid had, kwam op het idee om een koek om te dopen tot bijvoorbeeld een 'Kamperkogge'. Illustreren wij hiermee als stad onze gastvrijheid? Met onderlinge samenwerking hadden we - ook op korte termijn - natuurlijk veel meer exposure kunnen bereiken."

Betekenis geven

"Ik hoop dat ik zowel privé als voor Kampen in positieve zin mijn steentje(s) kan bijdragen. Dat kan al op een heel simpele manier. Bijvoorbeeld door ervoor te zorgen dat de koffie die in het museum geschonken wordt goed is! Ik wil zaken om me heen verbeteren. En daarmee mensen. Ik wil dat iedereen profijt heeft van mijn inzet. Iedere dag is anders. Het leven verandert constant. Ik hecht veel waarde aan lange termijn contacten. Hou niet van vluchtigheid. Dat is tegenwoordig helaas al veel te veel aan de orde. Veel contacten zijn kortstondig. Duren zolang er eigen belangen spelen. Het lijkt soms ook of mensen er niet meer zijn om elkaar te helpen. Terwijl dat in mijn beleving wel de bedoeling is. Wijs elkaar de weg. Help waar mogelijk. Bovenaan mijn dromen 'verlanglijstje' staat dan ook dat iedereen het goed heeft en naar z'n zin en vooruit kan komen."

Ikonenmuseum
"Het Ikonen Museum Kampen biedt mogelijkheden en heeft voor een ieder wat wils. Ik verheug me er dan ook op u - net als Diana - daar te mogen begroeten!"

Geert Meijering - Een bijdrage leveren aan het goede in de samenleving

Een interessante bijkomstigheid van het afnemen van interviews voor Dromen van Kampen is dat ik een kijkje in de diverse 'keukens' mag nemen. De verscheidenheid is groot. Van winkel tot huiskamer. Van museum tot terras. Vandaag neem ik plaats in de centrale hal van het gemeentehuis. Ik wacht dit keer niet op mijn beurt bij loket burgerzaken, maar op de 32-jarige wethouder Geert Meijering. Net als de meeste inwoners van onze gemeente heeft hij ook dromen. Ik ben benieuwd welke dat zijn.

Abraham Kuyper

Voordat ik die vraag kan stellen, vertelt de geboren en getogen Kampenaar me eerst hoe hij op jonge leeftijd de Kamper politiek is ingerold: "Van jongs af ben ik gefascineerd door de politiek. Niet afkomstig uit een familie met actieve politici, werden wij wel geacht een mening over iets te hebben. Mijn familie is kerkelijk actief. Wij zijn gelovig in de gemeenschap waarin we leven. Dus hebben we ook een mening over wat zich buiten de muren van de kerk afspeelt. We zijn maatschappelijk betrokken. Wat gaat goed of minder goed? En wat kan ik als individu daar aan bijdragen?  Na mijn studie Geschiedenis in Utrecht volgde ik een Masteropleiding gericht op politieke en socialistische filosofie vanuit de christelijke traditie. Een voorbeeld van me is politicus, predikant en journalist Abraham Kuyper (1837 - 1920). Ik bewonder de man die vanuit de kerkelijke traditie en filosofie maatschappelijke veranderingen teweeg bracht."

Utrecht
Tijdens zijn studieperiode was Geert landelijk vice-voorzitter van het CDJA (Christen Democratisch Jongeren Appèl). Na zijn studie werkte hij als adviseur voor een adviesbureau in Den Haag. Ondanks deze baan bleef Geert - samen met zijn vrouw - toch in Utrecht wonen. "Mijn vrouw ontmoette ik in mijn studententijd. Ik was zowel zanger als voorzitter bij een studentenkoor, waar Lysbert op een dag binnenkwam als sopraan. Het koor 'Dekoor Close Harmony' won in 2007 het bekende televisieprogramma Korenslag. En timmert trouwens nog steeds aan de weg! Het trad kort geleden zelfs in Sziget op." Begin 2014 werd Geert gebeld door fractievoorzitter van het CDA Kampen, Hilde Palland: "Zij gaf aan dat de fractie op zoek was naar een nieuwe wethouder en vroeg of ik interesse had. Ik was en nét getrouwd en ook recent de trotse bezitter van een eigen woning geworden. Daarnaast beschikte ik over weinig bestuurlijke ervaring en was nog maar net 30 jaar! Allemaal afwegingen waar ik in vertrouwen met iemand over sprak, waarna ik tot de conclusie kwam dat heel veel mensen ervan dromen om wethouder te worden. Zij worden het echter nooit. Ik besloot het gesprek met Hilde te voeren. 'Nee zeggen' kon altijd nog. Het werd dus 'ja'!"

En dan ben je ineens wethouder

"Ik legde de eed af en werd benoemd door de gemeenteraad. Van de één op de andere dag was ik wethouder. Ik moest aan de bak! Dit alles speelde begin 2014. Inmiddels dus tweeënhalf jaar geleden. In het begin werd ik overspoeld met allerlei informatie. Het was wennen! Ik had nog nooit in een ambtelijke organisatie gewerkt. Gelukkig had en heb ik nog steeds superloyale medewerkers om me heen. Zij hielpen me enorm op weg. Ook de cultuur is totaal anders dan het adviesbureau waarvoor ik werkte. Daar is één baas. De lijnen zijn erg kort. Bij de gemeente zijn verschillende afdelingen met eigen inzichten en verantwoordelijkheden. Veel afstemming is nodig ter voorbereiding op besluitvorming." Ik ben benieuwd welke ervaringen Geert in de afgelopen jaren opgedaan heeft. Welke situaties hebben, zowel positief als minder positief, bijvoorbeeld indruk op hem gemaakt? "Een situatie die me best geraakt heeft, is het abrupte vertrek van collega-wethouder Sybren Gerlofsma. Als collega's waren we een halfjaar op weg, toen de Socialistische Partij de stekker uit de coalitie trok. Niet alleen vond ik het vervelend om afscheid te nemen, voor hem was dit natuurlijk een persoonlijk drama. Hij had zijn baan opgezegd om wethouder te worden. Voor mij gold deze ervaring als een harde kennismaking met het politieke bedrijf. Een inhoudelijk punt waar ik daarentegen erg blij mee ben, is de bouw van de parkeergarage bij de Buitenhaven. Er zijn hier heel scherpe debatten over gevoerd. En nu wordt er gebouwd. Al die jaren zijn kleine stapjes gezet die uiteindelijk zullen leiden naar een tastbaar product. Kenmerkend voor de lokale politiek. Mooi vind ik dat!"

Ambities?
"Mijn droom is - ongeacht politieke ambities - om het verschil te kunnen maken in de samenleving. Waarbij tevens mijn grootste uitdaging is om balans te vinden tussen mijn baan en mijn gezin. Het wethouderschap vergt - ook privé - veel tijd. Ondanks persoonlijke ambities is mijn gezin de basis. Niet alleen als vader en echtgenoot, maar ook als wethouder vind ik het fenomeen 'gezin' erg belangrijk. Vanuit die rol (onder andere wethouder Jeugdzaken) zie ik helaas dat er veel kinderen zijn met problemen thuis en hulp nodig hebben. Een goede basis is essentieel voor opgroeiende kinderen. Liefde en geborgenheid. Veiligheid. Daar gaat het om. Ongeacht of dit geboden wordt door een hetero- of homostel. De cijfers liegen er niet om als het gaat om gezinnen dat uit elkaar valt. In een enkel geval is het beter voor de kinderen. Maar kinderen zijn juist in zo'n situatie uitermate kwetsbaar! Kunnen de gang van zaken nog niet in het juiste perspectief plaatsen."

Toekomstdromen?
"Ik denk niet te ver vooruit als het om een eventueel volgende uitdaging gaat. Ik leef nu. Heb me gecommitteerd aan Kampen en aan het CDA van Kampen. Ik werk hier met ontzettend veel plezier. Mijn fascinatie voor politiek is er. Ongeacht op welk niveau. Natuurlijk vraag ik me wel eens af hoe een leidende functie in de landelijke politiek zou zijn. Dat kan denk ik erg mooi, maar ook eenzaam zijn. Als 'Den Haag' ooit op mijn pad komt, is het vroeg genoeg om daarin een keuze te maken. Op dit moment is mijn huidige baan erg fijn. Ik wil een bijdrage leveren aan het goede in de samenleving. Dat kan in Kampen."

Droom voor Kampen?
"Kijk eens naar onze binnenstad! Die telt ongelooflijk veel monumenten. Ook zijn we omgeven door prachtige buitengebieden. Mijn droom voor Kampen is dat we - ongeacht toerist of inwoner van Kampen - over plusminus vijf jaar als vanzelf de weg weten te vinden naar al het moois wat onze stad te bieden heeft. Er werken en leven hier veel creatieve mensen en ondernemers. Laat deze elkaar opzoeken en samenwerken om de schoonheid van Kampen te promoten. Probeer inkomsten te genereren uit toerisme. Besteed een deel hiervan aan het onderhoud van onze culturele schatten, zodat ook volgende generaties hiervan kunnen genieten en hun brood mee kunnen verdienen. De gemeente faciliteert en investeert in initiatieven om Kampen meer in beeld te brengen. Een voorbeeld hiervan is dat 'Kampen Tourist Info' recent is geplaatst in de Stadskazerne. Een centraal punt waar iedere bezoeker alle toeristische informatie over Kampen vindt. Daarnaast gaan we als gemeente aan de slag om de basisinformatie over de highlights of geschiedenis van Kampen in meerdere talen aan te bieden. En vanzelfsprekend proberen we zoveel mogelijk bezoekers naar Kampen te halen tijdens evenementen zoals de internationale Hanzedagen. Mede hierdoor ingegeven werken we op dit moment aan een nieuw evenementenbeleid. Hiervoor geldt een belangrijk criterium: zet Kampen op de kaart!"

Diane Hund - Bewustwording en duurzaamheid

Een verhalenwinkel. Zo zou je de duurzame kledingwinkel 'Fair and Share' van Diane Hund ook kunnen noemen. Ingebrachte kleding wordt opnieuw verkocht. "Vooral voor de inbrenger is het soms leuk om te horen hoe en aan wie een bepaald kledingstuk is verkocht. Aan veel stukken in de winkel hangt een verhaal!", aldus de trotse eigenaar.

"Leeftijd speelt overigens geen rol in mijn winkel", vervolgt Diane: "de verscheidenheid in publiek maakt iedere dag weer bijzonder. Het gesprek met en tussen de klanten is bepalend voor de goede sfeer. De atmosfeer is goed. Ik merk dat er een bepaalde vorm van vrijheid heerst die ervoor zorgt dat je volledig op je gemak kunt winkelen."


Duurzaam
De identiteit van Diane's winkel kenmerkt zich door eerlijk- en duurzaamheid. "Dit heb ik vanuit mijn opvoeding al meegekregen. Vroeger was mijn moeder aangesloten bij de Plattelandsvrouwen. Ik mocht een keer met haar mee. Juist die avond hield Erica Terpstra een betoog over duurzaamheid. Het zette me aan het denken. Wat betekent duurzaam? Hoe belangrijk is het voor de toekomst? Ik kom zelf van het platteland. Ben geboren en getogen in Groningen. Ik realiseerde me toen al en nu nog steeds dat we zuinig moeten zijn op onze omgeving. En daarmee doel ik niet alleen op ons landschap, maar ook op elkaar, de samenleving. De manier waarop we met elkaar omgaan. 'Delen' past wat mij betreft dan ook prima in het rijtje van duurzaam."

Bewustwording.
"Toen ik een jaar of 16 was, shopte ik al tweedehands. Daardoor droeg ik bijna iedere dag iets anders. Kleedde me bijvoorbeeld een tijdje net zoals George Michael. Met kruis in het oor en al! Toch was en ben ik niet in een hokje te stoppen. Nu richt ik me qua kleding sterk op 'duurzaam'. Tegenwoordig ruil ik af en toe kleding met vriendinnen. Elk half jaar is er bij iemand een kledingruil-party. Inclusief een hapje en drankje. Over eten gesproken... ik let op alles wat ik eet. Ik koop bijvoorbeeld biologisch vlees, groente en fruit op de markt. Bewustwording! Daar draait bij mij alles om!"

Verspilling niet nodig
"Het doorgeven of illustreren van bewustwording is mijn droom. In onze westerse wereld zijn we rijk. Laten we ons hier bewust van zijn. Op afstand is het lastig om iets te betekenen voor landen waar pure armoede heerst. Ondanks dat het een druppel op de gloeiende plaat is, zijn er manieren om het te doen. Ik kan de wereld niet redden, maar probeer via de inzameling en verkoop van kleding iets te bereiken. Mijn hobby is mijn werk geworden. Via mijn winkel geef ik met veel plezier gevolg aan mijn droom. Sterker nog: mijn winkel is mijn droom! Bewustwording en duurzaamheid zijn de sleutelwoorden voor Fair and Share. De winkel illustreert dat duurzaamheid kan. Laten we zuinig zijn op alle spullen die we hebben. Verspilling is echt niet nodig. Koop niet te snel iets nieuws. Gun een product, eventueel na een reparatie, een tweede leven. Met klanten voer ik graag het gesprek over deze thema's. Contact is belangrijk. Vaak is weinig nodig om tot een praatje te komen. Wat mij betreft mag dit unieke concept uitgebreid worden, zelfs uitgroeien tot een franchise-onderneming! Hoewel het ultieme geluk in mijn gezin zit, besteed ik veel aandacht aan het concept en aan de winkel. En... als ik nóg een droom(pje) mag noemen: ik zoek nog - bij voorkeur groen - retrobehang!"

Meer samenwerking ondernemers

"Wat ik zou willen is dat we meer samenwerken. Dus dat we op coöperatief niveau het winkelend publiek iets aan kunnen bieden. Er zijn zoveel lokale ondernemers die prachtige en eerlijke producten verkopen. Het is jammer om elkaar hierin niet of te weinig te promoten. We hebben als plaatselijke ondernemers binnen de gemeente Kampen veel zelf in huis. Als we elkaars producten aanprijzen en verkopen, bevordert dat ieders omzet.  Natuurlijk heeft lokale samenwerking ook met bewustwording te maken. Je weet wat de herkomst is van lokale producten. Bijvoorbeeld waar de appels en aardbeien vandaan komen."

Fernando Monni - Een standbeeld op de Nieuwe Markt

In een stralende zon fiets ik richting Marena voor een interview met eigenaar Fernando. Word ik op de brug overvallen door een hoosbui. De wisselvallige zomer lijkt me niet bevorderlijk voor de ijsomzet. 'Helaas waar!', bevestigt Fernando tijdens ons gesprek: 'geen ander product is zo gekoppeld aan mooi weer als ijs. Net als 'feest' trouwens. Maar ook bij slecht weer blijft de behoefte aan ijs gelukkig bestaan. Vandaag moet ik weer veel maken. Morgen Kamper UI(t)-dag. En dat is een feestje, toch?'

Van Sardinië naar Alkmaar
We nemen plaats aan één van de tafeltjes van de frisse ijssalon. Zonlicht straalt voorzichtig naar binnen en zet daarmee de vitrine met tal van kleurrijke ijssoorten in de spotlight. Fernando, geboren en getogen in Pula (Sardinië) praat vrijwel onafgebroken. Geeft mij de tijd om rustig een heerlijke Italiaanse cappuccino op te drinken en de man tegenover mij te observeren. Een pittige, kordate en goedlachse man die ruim 40 jaar geleden voor het eerst voet op Nederlandse bodem zette. 'Op mijn 18e besloot ik, samen met een vriend, het geluk in Londen te zoeken. Op weg naar Engeland bezochten we eerst een gezamenlijke kennis in Alkmaar. Hij was daar actief in de horeca. Met het oog op het startende toerisme in Sardinië, leek het ons een goed idee om bij die kennis enige ervaring op te doen om bij terugkomst in Italië makkelijker werk te kunnen vinden. In de paar maanden dat ik er verbleef, werd ik verliefd op Nederland. Ik had totaal geen moeite om tussen de Nederlanders te komen. Werd welkom geheten. Het was een periode waarin veel jongeren reisden om ervaring op te doen. Ik ben een vrij type. Pas me snel aan.'

Heen en weer
'Op een gegeven ogenblik was ons geld op. Dus genoodzaakt weer naar Sardinië te gaan. Nederland bleef echter trekken. Een aantal jaren heen-en-weer-gereis tussen Nederland en Italië volgt. Mijn geld verdiende ik onder andere bij verschillende bedrijven in diverse steden, waaronder - hoe verschrikkelijk - een zuurkoolfabriek! Maar ja, ik had geld nodig! Ik vond het veel te leuk om in Nederland te leven! Inmiddels had ik vrienden gemaakt, waaronder ook Italianen. Wij waren in Oudkarspel één van de weinige jonge buitenlanders. 'Hee Italiano!', werd er vaak geroepen. Maar was in die jaren regelmatig in Sardinië. Belangrijkste reden daarvoor was dat ik mijn moeder niet alleen wilde laten. Ik was namelijk de enige man in ons gezin. Mijn vader overleed op mijn 12e.'

Ontheemd

'Een keer toen ik weer in Sardinië was, voelde ik me ietwat ontheemd. Tussen die twee culturen in raakte ik een schemergebied. In die tijd werd in Sardinië erg gekeken naar en beoordeeld op titels, met andere woorden: Wiens zoon ben je? Eén met aanzien? In dat geval mocht je voor in de rij gaan staan. Er werd niet naar de mens gekeken, maar enkel naar status. Ik merkte dat mijn ergernis meer en meer toenam. In Nederland was dat anders. Daar mocht je zelf iemand zijn. Althans zo ervoer ik het. En ik miste mijn vrienden. Door onrust gedreven opnieuw naar Nederland. Dit keer kwam ik in Kampen terecht. Ik was inmiddels 25 en had diverse baantjes als metaalbewerker, schilder en barman. Op een gegeven ogenblik hoorde ik dat IJssalon 'Marena' personeel zocht. Eigenaar Pino wilde mij graag hebben. Ik sprak tenslotte Italiaans! Er was 1 probleem: mijn verblijfsvergunning was verlopen. Pino verzekerde mij echter alle papieren in orde te zullen maken. Ik werkte 1 seizoen voor Marena. Dat was mijn eerste kennismaking met de ijssalon, toen nog gevestigd in de Karpersteeg. Daarna kreeg ik in Zwolle een baan in de horeca. In het uitgaansleven ontmoette ik mijn vrouw, Marianne. Ik had inmiddels een eigen flat en vond rust. Ik raakte gesetteld. Nederland was en is gewoon de plek waar ik me goed voel. In alle facetten. Ik verwachtte niet dat ik me in Sardinië nog zou kunnen aanpassen. Mijn aversie tegen statusverschillen bleef opspelen. Ik kan namelijk absoluut niet tegen machtsvertoon en onrecht. Ik maakte een keuze en vestigde me definitief in Nederland.'

Marena
"Soms komen dingen samen. Dat geldt ook voor kansen. Mijn toenmalige baas bood me aan om zijn tweede restaurant over te nemen. Tegelijkertijd liep ik Pino weer tegen het lijf. Hij vroeg mij waarom ik geen ijssalon opende. Hij had bewezen dat ijs verkoopt. Ik aarzelde. Was veel te lang niet actief in die branche geweest. Samen zijn we vervolgens om de tafel gaan zitten en daar ontstond het idee om een nieuwe locatie voor me te zoeken. Dat werd Emmeloord. Een prachtplek! Eén waar Pino eigenlijk direct verliefd op werd. Weer om de tafel. Ruilen? Hij in Emmeloord en opnieuw starten? Hij had tenslotte al jaren ervaring. En ik de bestaande ijssalon in Kampen overnemen? Zo geschiedde. Op mijn 35e. In de kracht van mijn leven. Wat vond ik het spannend! Marianne stond volledig achter de keus. Een roerige periode brak aan. Vooral de eerste jaren. Ik werkte ontzettend hard om mijn schulden af te betalen. Daarnaast was er de zorg en verantwoordelijkheid voor onze twee opgroeiende dochters, Sarah en Giulia. Een zware, maar ook erg gelukkige tijd. Ik ontdekte dat ik erg veel voldoening haal uit het zelfstandig ondernemerschap. Na jaren van zwerven kwam ik via Marena thuis. De combinatie Nederland-Italië klopt op deze manier. Alle respect voor de manier waarop men in Nederland leeft. Toch kan en wil ik Italië niet helemaal loslaten. Op deze manier hoeft dat gelukkig ook niet.'

Dromen?
'Ik ben geen dromer. Meer iemand van de feiten. Van het 'doen'. Impulsief, dat wel. Ik ga naar het moment en handel dan. Ik ben een tevreden mens. Dromen? Dat ik 100 word? Liever 80 en gezond! Wensen dat ik de Lotto win? Terwijl ik al zoveel heb. Ik wil leven. In het 'NU'. Ik mik niet op een specifiek iets. Laat me liever verrassen. Ik laat me meevoeren in de stroom van de levensrivier en voel me daarbij 100 procent mens. Dus zowel kwetsbaar als sterk. Het leven is juist mooi door al die verrassingen. En daar ga ik voor! Want wat er komt, weet niemand. Ik ben nu gelukkig en hoop vooral dat dát zo blijft.'

Een plein voor iedereen
'Ik zou in Kampen graag een groot plein willen waar iedereen welkom is. Een plein dat rust uitstraalt en waar tegelijkertijd levendigheid is. Een plein waar iedereen zich thuis voelt. Als één geheel. Dus geen groepjes. Een gemêleerd gezelschap, dus niet alleen 18-jarigen of bejaarden. Iedereen neemt deel aan de groep op het plein. Het plein is een metafoor voor het begrip 'samenleving'. Want dat moeten we. Meer samenleven. Met elkaar in gesprek. Samenzijn. Oog hebben voor elkaar. Ook als gemeente en stad. Dat lukt niet alleen op De Plantage, want die wordt grotendeels gedreven door commercie. Maar bijvoorbeeld wel op de Nieuwe Markt. Het mooiste plein van Kampen. Omgeven door de mooiste gebouwen - als de Stadsgehoorzaal - van Kampen. Als eerste zou ik daar acuut een parkeerverbod invoeren. Wegwezen met die auto's! Zet er bankjes neer. Stel mensen in de gelegenheid om er - in alle rust - te kunnen zitten zonder consumptieverplichting. Stel de monumentale muziekkoepel beschikbaar om er als vanouds muziek in te laten spelen. Vrolijk het plein nog meer op door kleurrijke bloembakken te plaatsen. En natuurlijk mogen standbeelden van beroemde Kampenaren niet ontbreken!'

'O wacht... ja, maar natuurlijk! Nu weet ik het!" Ik kijk in een paar pretogen, waarna Fernando's bulderende lach volgt: "Dát is mijn droom: een standbeeld van mijzelf tussen al die andere beroemde Kampenaren!'

Marianne van den Herik - Beroemd worden met theatergroep

Een kwartier voor onze ontmoeting wordt Kampen verrast met een forse regenbui. Zowel Marianne van den Herik als ik ontspringen de regendans niet. We treffen elkaar, ietwat verregend, in De Eenhoorn voor een heerlijke koffie. En uiteraard voor een gesprek waarin Marianne vertelt over haar ambities en dromen...

Die hebben te maken met theater. Een liefhebberij ontstaan in de periode dat Marianne in Delft woonde: "Kort na mijn ontslag als verpleegkundige vierde het ziekenhuis het 'Oude en Nieuwe Gasthuis' in Delft haar 700-jarig bestaan. De personeelsvereniging wilde een cadeau in de vorm van een theatervoorstelling aanbieden. Hiervoor werd een regisseur aangetrokken. Alleen moest er nog wel een script geschreven worden! Hoewel inmiddels ex-collega, werd er beroep op mijn schrijfkunsten gedaan. Men vroeg mij of ik een bijdrage wilde leveren aan het schrijven van de voorstelling. Dit heb ik gedaan. Met als enige voorwaarde dat ik zelf ook een rol zou krijgen!"

Bestemming bereikt

"9 jaar geleden verhuisde ik, samen met mijn man Hans, vanuit Amersfoort naar Kampen. Gedreven door onze gezamenlijke behoefte aan rust reden we op zoek naar ons toekomstige huis een dagje rond in de omgeving van Assen. Deze oriëntatie in de - overigens prachtige - provincie Drenthe leverde helaas niet het gewenste resultaat op en enigszins teleurgesteld reden we aan het eind van de dag weer huiswaarts. We passeerden daarbij Kampen en keken elkaar aan met een blik van 'waarom niet'?, waarna Hans bij thuiskomst direct Funda opstartte om te kijken of deze stad mogelijk iets voor ons zou zijn. We raakten direct enthousiast en stuitten op een geweldige woning. Waar wij nu dus al ruim 9 jaar de trotse eigenaren van zijn! Het duurde wel even voordat ik enigszins ingeburgerd was. Ik vind Kampenaren in het algemeen erg prettige mensen. Een eerste kennismaking verloopt dan ook eigenlijk altijd goed. Toch hebben zij - mogelijk omdat zij al over een grote vrienden- en familiekring in hun nabijheid beschikken - minder behoefte aan extra kennissen. Zij zijn al 'klaar'. Ik startte hier nog maar net en had behoefte aan nieuwe gezichten. De eerste echte contacten ontstonden pas door mijn deelname aan de jury van de verkiezing 'Kamper Stadsdichter' in 2012. William Hartman vroeg mij om hierin plaats te nemen. Daar ontmoette ik onder andere Simone van Heerde, eveneens jurylid."

Schrijfster

"William benaderde me, omdat Uitgeverij 'Kok/Ten Have' in 2009 de dichtbundel 'Onzichtbaar in beeld' met mijn gedichten uitgegeven had. Mijn 'drive' om te schrijven is er altijd geweest. Verzen, poëzie en romans; het schrijven maakt me nog steeds gelukkig. In 1992 besloot ik mezelf serieus te nemen en dacht: als mij een gedicht maken goed lukt, ga ik door en zo niet: dan hang in mijn pen aan de wilgen. Het bewuste gedicht leidde zowaar tot een bundel. Ik won diverse prijzen met afzonderlijke gedichten en kreeg voor 'Onzichtbaar in beeld' zelfs een mooie recensie van Biblion. Na dit succes werd het eigenlijk stil. En bleef het stil. Het schrijven kreeg geen vervolg. Of toch wel? Vindt mijn bundel een andere weg? Die naar mijn droom?

Poëzie op het podium
"Poëzie vind ik muziek door metrum (cadans), herhaling en in mijn geval rijm", vertelt Marianne verder over haar liefde voor het schrijversvak. "De gedichten in de bundel zijn foto's in taal, genomen met de pen, de camera. In een bonte stoet trekken winnaars en verliezers, tobbers en gelukzoekers aan het publiek voorbij. Via de bundel bereik ik het lezerspubliek. Mijn publiek wil ik uitbreiden naar het podium. Naar luisterpubliek. Dat is eigenlijk mijn droom. Om in combinatie met muziek en zang het verhaal te vertellen. Het één voegt toe aan het ander. Versterkt elkaar. Brengt diepgang in het totaal. Het ritme, muziek in combinatie met de inhoud. Muziek vertelt een verhaal. Dat doet poëzie ook. Het totaal mag samenkomen op één podium. Dat is mijn droom! Ik zou zo graag een mooie locatie in Kampen vinden om dit samen met onze theatergroep 'Woord en Muziek', bestaande uit Jenny van der Steeg, Lian van der Steeg, Tiny Schaapman (allen zang) en Diddy van der Stouwe (pianist) nóg meer in de praktijk te brengen. En wie weet ook buiten Kampen! Mag ik trouwens nog een droom uitspreken? Dan zou ik graag een pr-manager willen voor onze theatergroep! We zoeken namelijk iemand die ons op de kaart zet!"

Word wakker Kampen!
"De droom die ik voor Kampen heb, ligt in het verlengde van mijn eigen droom. Er is zoveel talent en potentieel in deze stad. Geef dat als gemeente een podium. Steun de kunstenaars en geef ze een plek, creëer kansen en mogelijkheden voor al het talent wat de stad rijk is. Benut ook de locaties die er zijn. Denk aan het tal van prachtige kerken. Organiseer daar bijvoorbeeld één keer per jaar een orgeldag. Word wakker stad!"

Jordy Agues - Zoon Jayden beroemd als BMX'er!

"Trainen, trainen en nog eens trainen! Natuurlijk moet ik inspanning leveren om op topniveau te kunnen BMX-en. En vooral dingen - als uitgaan - 'laten'. BMX-en is wel het liefst wat ik doe, dus heb ik het er allemaal graag voor over!", aldus de enthousiaste 30-jarige wereldkampioen BMX. En als je dan de meest begeerde titel veroverd hebt, valt er dan eigenlijk nog wel wat te dromen? "Genoeg! Hoewel ik eerlijk moet bekennen dat ik mijn droom nu al leef!"

Geboren en getogen in Brunnepe ontdekt Jordy op zijn 8e via een vriendje de BMX: "Mijn vader had liever dat ik op voetbal ging, maar ik was niet meer weg te slaan van de baan. Ik presteerde wel, maar niet bovenmatig. Toch viel op dat ik talent had. Voormalig prof Robert ten Wilde nam mij onder zijn hoede. Hij trainde en begeleidde mij op de juiste manier. Dus veel kracht- en sprinttrainingen en iedere dag één of meerdere keren op de baan rijden. Vanaf mijn 16e heb ik me serieus op het BMX-en gestort. Met moeite heb ik de mavo en mbo afgerond. Mijn vrienden gingen in die tijd stappen. Ik niet; er moest iedere dag getraind worden en er was elk weekend wel een wedstrijd. Mijn ouders hebben me van jongs af aan gestimuleerd en zijn zelf ook van de sport gaan houden. Mijn moeder is onder andere regelmatig jurylid bij wedstrijden en mijn vader is actief als trackmanager.

Mijn eerste internationale wedstrijd reed ik op mijn 15e. Dat was in Zwitserland. Daarna volgden er meer buiten de grenzen van Nederland. In Frankrijk haalde ik mijn eerste Europese titel. Dat was in 2012. Recent pakte ik deze titel weer, maar dan in Verona. Maar ik rijd ook buiten de grenzen van Europa. Bijvoorbeeld in Nieuw-Zeeland en afgelopen mei werd ik in Colombia wereldkampioen. Een mijlpaal, gezien de hectische en emotionele periode die hier aan vooraf ging."

Heftig 2016
"2016 startte heftig door het plotselinge overlijden van mijn schoonvader. Hij was, naast zijn enorme betrokkenheid bij het BMX-en, boekhouder van mijn bedrijf 'Installatietechniek Agues'. Bizar. Ineens was hij er niet meer. Wat het ook zo wrang maakt, is dat hij om te beginnen al niet bij de geboorte van mijn zoontje kon zijn. Ook moest hij in verband met een ziekenhuisopname de eerste verjaardag van Jayden missen. Letterlijk zei hij toen: 'Het moet raar lopen, wil ik de tweede verjaardag van mijn kleinzoon mislopen!' Dus wel. Niet te bevatten. Ik was in die periode dat hij overleed volop aan het trainen voor het WK. Maar kon het een aantal weken niet opbrengen om op de fiets te klimmen. Was stuk van verdriet. Vervolgens krijg ik de dag na Valentijnsdag een aanval. Eén waarvan de artsen vermoedden dat het om een epileptische aanval ging. Een aanslag op mijn fysieke gestel. Ik kon opnieuw even niets meer. Trainingen lagen vervolgens weer stil. Een maand later toch op de fiets gestapt. Ik herpakte gelukkig al snel het gewenste conditionele niveau. De trainingen verliepen goed. Als gevolg van de aanval moest ik allerlei medische testen ondergaan, waaronder een 'EEG scan'. De artsen hielden het op een eenmalige aanval. Al met al een spannende periode. Colombia was namelijk al geboekt. Hieraan voorafgaand nam ik in april deel aan een aantal wedstrijden en daaruit bleek dat ik nog niet fit was. Toch verliepen de laatste weken voor het WK goed. Zo goed zelfs dat ik met de felbegeerde titel 'in the pocket' vanuit Colombia weer huiswaarts vloog. En daar - in meerdere opzichten met mijn hoofd in de wolken - werd ik in mijn slaap opnieuw getroffen door een aanval. Met bloed op de tong werd ik in het vliegtuig wakker. In de week erna gebeurde het nog tweemaal. De laatste keer werd ik wakker in het ziekenhuis. Tijdens mijn laatste controle in het ziekenhuis werd door de artsen bevestigd dat het om epileptische aanvallen gaat. Inmiddels slik ik ter voorkoming van deze aanvallen de juiste medicijnen. Hierdoor ben ik in staat om gewoon mijn 'dagelijkse ding te doen'."

BMX in de lift
"BMX-en krijgt steeds meer aanzien in Nederland. Zit - zeg maar rustig - 'in de lift' en is inmiddels een Olympische sport. Ik merk door mijn prestaties dat het ook een interessante sport voor sponsoren begint te worden. Al met al heeft BMX-en meer aanzien dan een aantal jaren geleden. Ik merk het ook in Kampen. Eind september word ik door de gemeente gehuldigd voor mijn prestatie tijdens het Europees kampioenschap. Bij de Kamper Wieler Club stijgt het aantal aanmeldingen. Steeds meer kinderen worden lid om te kunnen BMX-en. En kijk eens naar het parcours, naar de prachtige baan. Sinds een jaar opgeleverd Geweldig toch?"

Jordy's droom
"Ik heb al veel bereikt. Niet alleen op sportief gebied. Ook heb ik een prachtgezin en een eigen bedrijf. Mijn eenmansbedrijf heb ik inmiddels drie jaar en is een zegen in combinatie met het BMX-en. Ik plan mijn klussen zelf waarbij ik rekening houd met de tijd die ik nodig heb om te trainen. Je hoort mij dus niet klagen! Sterker nog, ik heb weinig wensen. Om in het verlengde van mijn favoriete bezigheid te blijven, hoop - of noem het droom - ik echter wel dat Jayden in dezelfde voetsporen treedt. Zijn moeder daarentegen hoopt - net als mijn ouders vroeger - dat hij voetballer wordt. Een BMX'er is regelmatig op reis en loopt veel risico op blessures. Vorig jaar kreeg mijn zoon zijn eerste 'BMX'. Helaas moet je voor het 'NK Loopfietsen' 3 jaar zijn! Nog even wachten dus. Voor mezelf rest er niet veel te wensen. Ben ik al een heel bevoorrecht mens. Ik heb een geweldig leven en maak genoeg mee. Ik kom overal. Volgend jaar mag ik voor de wereldkampioenschappen naar Amerika, het land van de BMX. Mits mijn gezondheid goed blijft. De perikelen van de eerste helft van dit jaar doen me beseffen hoe belangrijk gezondheid is. Ik zal er in ieder geval alles aan doen om te zorgen dat ik dan fit ben!"

En voor Kampen?
"Persoonlijk zou ik wat meer levendigheid willen in de stad. En dan vooral op het sportieve vlak. Zorg ervoor dat de jeugd gestimuleerd wordt en blijft om een sport te beoefenen. Mijn gedachten gaan dan uit naar sport in het algemeen en vanzelfsprekend BMX-en in het bijzonder. Zorg ervoor dat de diversiteit van het aanbod van sportverenigingen meer in beeld wordt gebracht. Voetbalclubs krijgen via de media al veel aandacht. Deze mag best verdeeld worden over de wat meer onbekende sporten, zodat de jeugd ook op het bestaan hiervan in de gemeente Kampen wordt geattendeerd. Ik nodig dan ook iedereen uit om eens een kijkje te nemen op de BMX-baan om te ervaren of deze sport iets voor jou is!"

Geert Bloupot - Een multifunctionele ontmoetingsplaats

In eerste instantie werd gedacht aan kiespijn. "Maar dan ook een behoorlijke!" vertelt Geert op een manier alsof hij het nu nog voelt. De heftige pijn die wekenlang opspeelde - en hem zelfs een paar goede kiezen kostte - bleek echter aangezichtspijn. "Dat was in 2004. Het einde van mijn baan. En het begin van mijn droom..."

Slager
Geboren en getogen Groninger Geert start zijn loopbaan op 17-jarige leeftijd als leerling-slager. "Ik werkte voor een verschrikkelijke baas, maar kon wel goed met zijn vader opschieten. Deze bracht me in contact met supermarktketen 'Nieuwe Weme' met voornamelijk winkels in Friesland en een aantal in Drenthe, waaronder Roden. Daar startte ik als assistent chef en haalde de benodigde diploma's. Ik besloot voor mezelf te beginnen. Dat kon bij de C1000. Naast mijn werk als 'chef-slager' gaf ik onder andere les aan de Culinaire Vakschool en was ik examinator op het Slagers Vakonderwijs. Mijn carrière verliep voorspoedig. In de loop van de jaren verruilde ik het slagersschort voor een maatpak om bij Prisma Food als 'vers vlees adviseur' aan de slag te gaan. Ik moest door heel Nederland hierin supermarkten begeleiden. Daarna werd ik assortimentsmanager en was ik verantwoordelijk voor de inkoop van vis, salades, vlees en vleeswaren. Mijn werkgever wilde dat ik dichterbij het hoofdkantoor in Nijkerk ging wonen. Zwolle leek me niet leuk. Ook zette ik vraagtekens bij Kampen. In mijn beleving een stadje waar helemaal niets te beleven viel. Dit bleek een vooroordeel. Ik ben nog steeds blij dat we ervoor kozen om ons hier te vestigen. Het bedrijf werd op een gegeven ogenblik overgenomen door de Sligro. Hier voelde ik me niet prettig. Uiteindelijk werd ik benaderd door 'Sperwer' om daar als 'versadviseur' aan de slag te gaan. Dit hield in dat ik, samen met twee andere adviseurs, een speciaal operationeel team vormde om ongeveer 80 bedrijven, in heel Nederland gevestigd, nieuw leven in te blazen. Oftewel rendabel te maken."

Pijn

"Het was in 2004. Ik werd getroffen door een helse kiespijn. De waarschijnlijke boosdoener werd getrokken. De pijn hield al met al ongeveer 6 weken aan waarin ik 13 keer de tandarts bezocht. Het was afschuwelijk! Door de medicatie raakte ik in een anafylactische shock, oftewel een hele ernstige allergische reactie op een lichaamsvreemde stof die zelfs levensgevaarlijk kan zijn. Ik werd opgehaald met de ambulance en in het ziekenhuis doorverwezen van de kaakchirurg naar de neuroloog. Daar werd de diagnose 'aangezichtspijn' geconstateerd. Het is een zenuwpijn in mijn gezicht die altijd zeurt. 's Winters erger dan in de zomer. Door de medicatie is mijn gewicht toegenomen, kan ik mij slechter concentreren en ben ik eerder vermoeid. Ik heb na de diagnose nog een jaar doorgewerkt. Maar het lukte me niet meer om met dezelfde energie en toewijding als daarvoor te focussen op mijn baan. Twee jaar duurde het nog om me te bezinnen op de toekomst. Samen met mijn vrouw Hilma uiteraard. Stoppen? En daarmee een prima baan met dito inkomen en auto van de zaak opzeggen? Ik deed het wel en gooide het roer om."

In vrijheid kunnen leven in een wereld vol met muziek.

"In een tijd waarin muziekwinkels hun deuren moesten sluiten, besloot ik er één te openen. Weldenkende mensen staken hun scepsis niet onder stoelen of banken. En toch startte ik met mijn 'droom'. Gedreven door kriebel schreef ik mijn bedrijfsplan! Een droom ontstaan uit passie en enthousiasme, die tot op heden geen schim lijkt te zijn, maar werkelijkheid is gebleken. Succes wordt op de eerste plaatst bepaald door de passie waarmee je iets begint. Muziek zit al vanaf 1974 in mijn aderen. Mijn eerste lp was 'Diamond Dogs' van David Bowie. Mijn vrienden vermoedden altijd al dat ik ooit de eigenaar van de eerste muzikale slagerij van Nederland zou worden. Naast de verkoop van zowel vinyl als cd's, is de winkel een ontmoetingsplaats voor mensen met dezelfde passie. Er is tijd en ruimte om, onder het genot van een bak koffie, te lezen en te praten over onder andere muziek. Ook biedt de winkel een podium voor beginnende en gevestigde muzikanten. Daarnaast worden er cd-presentatie's en boekbesprekingen gegeven. Ik kan hier van leven, dat heb ik de afgelopen negen jaar bewezen. Was zelfs 'Ondernemer van het jaar 2013'!

Financieel word ik er niet rijk van. Op een andere manier heeft de winkel me wel enorm verrijkt. Geeft me ook inspiratie voor nieuwe ideeën en samenwerkingsverbanden. Als bijvoorbeeld met Hanneke en Joep Roth van Theater De Kofferbak waar we prachtige muzikale middagen en avonden organiseren. Of organiseer ik een Bob Dylan-avond in De Stadsgehoorzaal. Maar ook leid ik, samen met Alice Hendriks en Gerrie Kragt, al 15 jaar het Literair Café. Deze literaire (zondag)middagen vinden zeven keer per jaar plaats in Het Kroegje. Alwaar ook de Popquiz, waar Jan Liefting van Toko Medan het eten voor de deelnemers verzorgt. Ik zie het allemaal niet meer als werk. 's Ochtends sta ik op en ga eigenlijk naar mijn tweede huiskamer."

Dromen

"Ik fantaseer over uitbreiding van mijn droom. Namelijk, om van mijn winkel één grote multifunctionele ontmoetingsplaats te maken. Met daarin een restaurant, podium en uiteraard muziekwinkel. Een plek waar ook workshops en thema-avonden georganiseerd worden. Een ruimte bedoeld voor iedereen die even uit de dagelijkse drukte wil ontsnappen. Weg uit het 'jachtige'. Waar tijd is om te kletsen, ontmoeten en genieten. Ik word blij van het effect van muziek op mensen. Muziek uitbreiden, uitdragen en delen. Alles in één ruimte. Met oneindig veel mogelijkheden. En daar sluit ook mijn droom voor Kampen op aan: ik hoop dat Kampenaren beseffen hoeveel moois er op cultureel gebied wordt aangeboden en hoe groot dat aanbod eigenlijk is. Soms zie ik vanuit mijn winkel mensen met het hoofd gebogen op de Oudestraat voorbij lopen, terwijl er vrolijke livemuziek in of vóór de winkel gespeeld wordt. Wees zelf de kleur in de grijze massa! Sta open voor cultuur! Denk bijvoorbeeld aan de Sundaysessions van 'Vuur en vlam' (Germa en Marjan): een huiskamerfoyer in de Stadsgehoorzaal met op het podium verschillende artiesten van binnen en buiten de stad. Maak gebruik van het aanbod. Ga er naar toe en geniet! Ook droom ik ervan dat er vanuit Kampen weer studies aangeboden worden die studenten trekken om de stad weer elan te geven."