Lu Schaper - Geef Kamper kunstenaars een podium

Lu ontvangt me in haar expositieruimte en atelier in de Oudestraat 143. Door de Kamper UI(t)dag het druk in de stad. Wanneer ik de galerie binnenloop en de uit Shanghai afkomstige Lu de deur achter me sluit, overvalt een serene rust ons. Chinese thee en verrukkelijke bonbons maken de sfeer compleet: “Zo, hier kunnen we ongestoord praten.”

In 1995 verlaat Lu Shanghai - waar ze aan de kunstacademie studeerde - en vertrekt naar Singapore. In die tijd ontmoet ze haar man Hennie. Hij is voor zijn werk bij een oliemultinational gevestigd in Singapore en op zoek naar kunst voor zijn kantoor. Lu: “Het lot bracht hem naar mijn galerie, waar niet alleen mijn schilderijen indruk op hem maakten!” Hennie selecteerde een aantal van mijn werken en nodigde me uit om ideeën uit te wisselen over hoe de schilderijen het best hun recht kwamen. “Wij ontmoetten wij elkaar vaker en dat resulteerde in een relatie en ons huwelijk in 2000”.

“Ik was teleurgesteld in Nederland, maar alleen in Shanghai was ook geen optie”

Hennie zou overgeplaatst worden en hij kon kiezen uit twee plaatsen: Houston in Amerika of Rouen in Frankrijk. Lu: “Ik verwachtte niet dat Houston veel voor mij als kunstenaar zou kunnen betekenen. Er heerst niet echt een kunstklimaat. Als het nu New York was! Voor mij was de keuze snel gemaakt. Ik wilde naar de plek, die kunstenaars zoals schilder Monet en componist Satie inspireerden. Twee jaar verbleven Lu en Hennie in een groot victoriaans huis in Rouen. Volgens Lu was dat een plek en omgeving waar ze ontdekte welke stijl het best bij haar past. Na 2 jaar vertrokken ze naar Nederland. Voor Lu was dat de eerste keer dat ze - buiten een aantal vakanties - kennismaakte met ons kikkerlandje en in het bijzonder met Amsterdam.

Lu: “Hennie was druk met zijn werk. Ik schilderde veel, maar kwam weinig buiten en had geen ruimte om mijn werk te exposeren. Ik was best teleurgesteld. In Azië werken en exposeren kunstenaars meer samen. In die tijd begon ik op internet kunstblogs te schrijven. Een belangrijke kans om mijn werk aan Shanghai en de rest van de wereld te laten zien. Dat resulteerde in digitaal samenwerken én in opdrachten. Ik besloot vaker en langere periodes naar Shanghai te gaan om deze mogelijkheden te benutten. Die tijd was moeilijk. Ik was teleurgesteld in Nederland, maar alleen in Shanghai was ook geen optie.”

“Kampen geeft mij de kans opnieuw te aarden.
Mijn wortels groeien in nieuwe grond.”

Hennies vader nam Lu mee naar Zuthpen en Deventer tijdens haar eerste kennismakingsbezoek in 1999. De oude Hanzesteden maakten veel indruk op Lu. Ze deelde haar droom met Hennie: wonen, werken én een galerie in de binnenstad van een van deze steden of een vergelijkbare. Ze vonden een pand in de Oudestraat met een woning erboven en een studio op de begane grond. Lu’s gevoel was direct goed en het pand uitermate geschikt. In 2012 vestigden zij zich daar met het idee definitief in Kampen te blijven. Een paar jaar later verhuisde Lu haar galerie naar een mooiere en grotere locatie op Oudestraat 143.

Lu: “Ik heb nu echt het gevoel dat ik woon in Nederland, ook omdat ik veel contact heb met de mensen hier. De Kampenaar is trots en vriendelijk. Er is veel cultuur in de gemeente, dat spreekt mij bijzonder aan. Kampen geeft mij de kans opnieuw te aarden. Mijn wortels groeien in nieuwe grond. Ik ontwikkel me op alle gebieden, niet in de laatste plaats persoonlijk. Lang voelde ik me verloren. Hier ben ik thuis. Gek genoeg doet Kampen me in een aantal opzichten denken aan de oude historische binnenstad van Shanghai waar ik geboren ben en opgroeide. Ik schrijf mijn blogs nu zelfs over Kampen. Mijn droom is uitgekomen.”

“Kampen heeft een rijke en goede cultuur- en kunsthistorie. Tijdens de Hanzedagen was er veel aandacht voor het verleden met verschillende cultuuractiviteiten, maar denk ook eens aan het ‘uitpakken’ en uitdragen van cultuur. Het Ikonenmuseum en Stedelijk Museum doen dit, maar  er zouden ook kunstactiviteiten kunnen komen die bezoekers trekken en met meer aandacht voor kleine galerieën, zoals die aan de Burgwal. Dit kan via tentoonstellingen, maar ook theater is een mogelijkheid. Een paar jaar geleden waren er geweldige theateropvoeringen van maximaal 10 minuten in diverse huiskamers in het centrum van Kampen, in huiselijke sfeer genieten van prachtige optredens. Na een aantal voorstellingen brachten paard en wagen ons weer terug. Schitterend! Dat soort dingen mogen vaker worden georganiseerd, bijvoorbeeld tijdens de KamperUI(t)dagen. En misschien een grote kunst- of ambachtsmarkt toevoegen waar zelfgemaakte producten aan de man gebracht worden.”

“Geef Kamper kunstenaars een podium
en laat zien hoe rijk onze stad aan kunst en cultuur is!”

“Een ander idee is om kunst te brengen naar inwoners die niet of minder mobiel zijn. Pieter Zandt Scholengemeenschap organiseert ieder jaar een cultuurdag. Kinderen kiezen uit ongeveer twintig cultuuractiviteiten. Daar heb ik aan meegedaan. In de galerie gaf ik een demonstratie Kalligrafie, een oude en duurzame techniek. Hoe maak je de inkt? Hoe houd je de kwast vast? Ik liet leerlingen hun naam in Chinese karakters optekenen. Dit is ook wellicht ook interessant voor ouderen in verzorgingstehuizen. Het is een afleiding, werkt therapeutisch en je laat ze misschien hernieuwd kennismaken met kunst. Mensen kijken niet zo snel naar kunst. Ik merk dat men soms zeer geïnteresseerd mijn werken in de etalage bekijkt, maar aarzelt om de galerie binnen te lopen. De drempel is te groot. Men denkt dat verwacht wordt iets te kopen.

Het belangrijkste is dat mensen kennismaken met kunst en erover praten. Dit had ik in Shanghai, in Amsterdam niet en nu gelukkig in Kampen wel weer. Maar het gaat niet om mij. Geef Kamper kunstenaars een podium en laat inwoners en/of bezoekers zien hoe rijk onze stad aan kunst en cultuur is!”

Aukje Grouwstra - Kampen nóg beter en mooier maken

Hartje zomer in het hart van Kampen. Inwoners en bezoekers ontmoeten elkaar en vinden verkoeling onder de Platanen op De Plantage. De druk bezette terrassen brengen de stad tot leven. Is dit de reuring die Kampen nodig heeft? Degene die hierover bij uitstek iets kan vertellen, is onze nieuwe binnenstadmanager Aukje Grouwstra. Nog volop in gesprek met Efes eigenaar, Yilmaz Lyi, verwelkomen beide me hartelijk wanneer ik het terras oploop voor een interview met Aukje. Yilmaz biedt me een kop koffie aan en Aukje vertelt haar verhaal en uiteraard haar droom…

“Een vriendin attendeerde mij op de vacature van binnenstadmanager Kampen. Ik las de tekst en dacht: dit ben ik! Dat gevoel werd versterkt na mijn eerste gesprek met de gemeente en Kamper Marketing. Ik voelde me direct thuis. In een vervolggesprek met de werkgroep binnenstad had ik ook met deze mensen een klik. Ik werd aangenomen en mijn droom kwam uit! Einde verhaal? Nee, de start…”

Aukje (47) is sinds 13 maart van dit jaar binnenstadmanager Kampen. Zij maakte jaren geleden voor het eerst kennis met Kampen toen zij als grafisch ontwerper en beeldend kunstenaar een atelier huurde in de oude ambachtsschool ‘DOAS’ in Zwolle. De ene helft van de bewoners kwam van de AKI in Enschede en de andere helft van de kunstacademie in Kampen. Ze maakte heel wat feestjes mee in de binnenstad van Kampen en vanuit die invalshoek leerde zij de stad behoorlijk goed kennen.

Aukje: “Na mijn definitieve aanstelling werd ik geïntroduceerd tijdens de laatste sessie van het Hanzeborden. Via dit ‘serious game’ kregen we ideeën van de samenleving van Kampen in beeld. Daarnaast werd aan de stakeholders als vereniging van vastgoedeigenaren, ondernemers en gemeente gevraagd naar hun speerpunten ten aanzien van de binnenstad van Kampen. Het resultaat is een mooie richtlijn en aanzet voor ‘De Agenda van en voor de Stad’, waarmee we het binnenstadmanagement vorm geven.”

Kampen heeft heel veel,
maar vraagt ook heel veel

De functie is Aukje op het lijf geschreven: “Kampen heeft heel veel, maar vraagt ook heel veel”, stond in de vacaturetekst. “Daar houd ik van. Ik wil ergens keihard en gepassioneerd voor gaan. Chaos en gedoe – in de positieve zin van het woord – creëren ruimte voor vernieuwing, nieuwe ontwerpen en inzichten. Ik sta open om deze aspecten plus de partijen die hierbij betrokken zijn sterker te maken. Als binnenstadmanager zijn vastgoedeigenaren, gemeente, ondernemersvereniging, kunst en cultuur én het winkelend publiek mijn belangrijkste stakeholders. Over het algemeen is een binnenstadmanager op drie lagen actief: als een soort huismeester, verbetering van het ondernemersklimaat en meedenken in beleid en strategie. Bijvoorbeeld tegengaan van leegstand of invulling geven aan beeldbepalende gebouwen, vergroening van de winkelstraat en een oplossing vinden voor de fietsenproblematiek in samenwerking met de gemeente Kampen.”

De stad mooier te maken.
Daar horen de mensen bij die erin wonen en verblijven

Ook de regiofunctie van de stad vindt Aukje belangrijk. Hoe staat Kampen bijvoorbeeld ten opzichte van Zwolle, Emmeloord of Elburg? Wat is typisch Kampen en wat kunnen we meer etaleren? Er is een samenwerkingsverband met de Hanzesteden, dat is erg prettig. In Deventer (Aukjes woonplaats) heeft ze bijvoorbeeld goede contacten met de binnenstadmanager Peter Brouwer en via ‘De Stadsbeweging’ van de provincie Overijssel contact met alle binnenstadmanagers.“Wij leren veel van elkaar”, aldus Aukje.

Aukje heeft ervaring aan twee kanten; voor bijvoorbeeld de initiatiefkant heeft ze het 5 mei-festival in Zwolle mee opgezet en het Havenkwartier in Deventer – samen met diverse kunstenaars – helpen opbouwen. Zelf woont ze in het Havenkwartier en ze heeft drie jaar lang een tentoonstellingsruimte voor autonome kunstenaars in huis gehad, die ze per se in het Havenkwartier wilde hebben. Daarnaast deed ze ervaring op als omgevingsmanager (gebiedsontwikkeling) bij de gemeente Den Haag. De Haagse markt en de Antiek en Boekenmarkt op de Lange Voorhout heeft ze geïnitieerd. Deze ‘verbouwingen’ hadden veel effect op de omwonenden. Dan is ze iemand die niet in de overlast denk, maar juist in mogelijkheden: “De omwonenden zijn onze eerste nieuwe klanten!”

Mijn palet bestaat uit meerdere kleuren.
Ik weet ze te verenigen en in te zetten,
onder andere ten gunste van deze stad.

Andersom is Aukjes intrinsieke motivatie de stad mooier te maken. Daar horen de mensen bij die erin wonen en verblijven. Aukje: “Ik investeer graag in samenwerkingsverbanden. Ik wil bijvoorbeeld dat horecaondernemers op De Plantage samenwerken. Het maakt hen sterker en het plein interessanter. Ik ben in staat beleid en uitvoering te koppelen en te zorgen dat beide de handschoen oppakken om de stad nog mooier te maken.”

“Ik ben ook beeldend kunstenaar, iets moois scheppen vanuit het niets, daar houd ik van. Ik zie en denk in mogelijkheden. Stel je hebt drie honden die met hetzelfde volume hard blaffen. Mijn taak is om het kleine keffertje ook te horen en aandacht te geven, want mogelijk heeft die wel het beste idee voor Kampen! Een droom komt uit, want alle eigenschappen kan ik perfect gebruiken als binnenstadmanager. Ik heb – net als elke kunstenaar – antennes uitstaan die ‘zien’. Dat gaat vanzelf. Ik houd van ontwerpen en dat vertaal ik naar techniek en toepassingen. Dit zelfde proces ervaar ik als binnenstadmanager. Ik voel dat het bruist in de stad en ik kijk waar bruggen geslagen kunnen worden om ideeën gerealiseerd te krijgen.”

"Niet alleen de wereld, maar nu in het bijzonder Kampen, beter en mooier maken. Dat is mijn droom. Ik geniet intens van het proces. Mijn palet bestaat uit meerdere kleuren. Ik weet ze te verenigen en in te zetten, onder andere ten gunste van deze stad."

Pierre Ngindu - Samen bouwen aan een prachtig Kampen

Net terug van een leerlingenvergadering op school, haast Pierre zich naar de Stadskazerne voor ons interview. “Jachtig leven?”, vraag ik hem wanneer we elkaar treffen in de expositieruimte tegenover de Touristinfo. Met een grote grijns kijkt Pierre me aan: “Misschien druk, maar dat mag nooit een excuus zijn om even de rust te vinden voor een goed gesprek.” We nemen plaats aan de lange tafel in het midden van de ruimte waar de volgende expositie ‘Kunst boven Water’ nog niet is ingericht. Pierre’s woorden echoën door de lege ruimte. Hij vertelt gepassioneerd over zijn droom.

Pierre Legrand is docent Frans aan het Ichthus College in Kampen. Geboren en getogen in de Democratische Republiek Congo, verblijft hij nu sinds 17 jaar in Nederland. Gevlucht. Net als veel andere studenten staakte en protesteerde Pierre voor een volwaardige studiefinanciering. Dat mocht niet in Congo toentertijd. Pierre: “Je werd dan opgepakt en moest het leger in of de bak of vluchten. Als derdejaars student geneeskunde vluchtte ik naar Nederland.”

Kampenaar, net als iedereen
In Nederland aangekomen, verblijft Pierre eerst in AC Zevenaar. Daarna volgen verschillende adressen in Luttelgeest, Kampen, IJsselmuiden en vervolgens AZC Dronten. Pierre: “Ik vond het erg moeilijk om in een land terecht te komen waar je de taal niet spreekt. Ik deed mijn best om erbij te horen en om leuk gevonden te worden. Na die gewenningsperiode deed ik meer mijn best om met behoud van mijn eigen identiteit mee te doen in de samenleving. Dus niet meer per se erbij hoeven te horen, maar onderdeel zijn van het land en de stad waarin je leeft. Nu – na 17 jaar – kan ik volmondig zeggen dat ik volop meedraai in de Kamper samenleving. Ik ben en voel me Kampenaar net als iedereen. Mijn leven heb ik hier opgebouwd. Ik heb een baan en niet te vergeten een gezin waar ik supertrots op ben.”

Pierre’s droom
“Ik wil graag levenscoach worden. In deze hoedanigheid wil ik aan mensen laten zien hoe je ook blij kunt zijn met wat je hebt. Ik kijk nu inmiddels met heel andere ogen naar Kampen dan 17 jaar geleden. Dit is mijn stad. In deze stad wonen mensen die het heel erg goed hebben, maar toch ook regelmatig klagen. Zij zijn rijk, maar ook ongelukkig. Hoe kan dat? Mijn eigen achtergrond en integratieproces – waar ik overigens een boek over schrijf - spelen hierin een belangrijke rol. Natuurlijk ga ik in gesprek en wil ik samen met hen een proces doorlopen wat tot nieuwe inzichten en daarmee een nieuwe of andere rijkdom leidt”

Rijkdom gaat verder….
“Ik wil geen gewone coach zijn. Ik wil mensen laten zien hoe het anders kan. Je blijft jezelf in wat je doet, maar ik probeer mensen uit hun comfortzone te halen, waardoor ze nieuwe stappen in het leven durven te maken. Waarschijnlijk zijn ze daar zelf ook aan toe. Staan ze momenteel stil, waardoor mogelijk ontevredenheid ontstaat. Ik ga hierover met ze in gesprek en neem hen mee naar Afrika. Naar Congo of Senegal, met de bedoeling om tot rust te komen. Hier is alles snel en daarmee vluchtig. Als ze dan terugkomen, zijn ze gedeprogrammeerd. Daar ben ik 100 procent van overtuigd. In die gesprekken geef ik geen oplossingen. De mensen moeten zelf hun persoonlijke nut van het leven gaan inzien. Dat gaat verder dan het najagen van materiele zaken. Mensen zijn leider in hun eigen omgeving en kunnen vanuit die positie heel veel betekenen voor zichzelf en daarmee hun omgeving.”

Droom voor Kampen
“Kampen is de plaats waar ik mijn plek heb gevonden. Mijn droom is dat wij een respectvol ‘blok’ gaan vormen. Een gemeente worden waar wij met en voor elkaar klaar staan. Dat is het. Niet meer en niet minder. Er zijn helaas nog momenten en plekken waar afstandelijk op elkaar gereageerd wordt. Dat is niet nodig. Althans, ik vind dat niet nodig. Bijvoorbeeld als er asielzoekers langsfietsen worden die mensen nagekeken omdat ze anders zijn. Volgens mij zijn wij gewoon bang. Bang voor het onbekende. Ik zou willen dat wij gewoon op elkaar af durven te stappen. Elkaar ontmoeten en in gesprek gaan. Want pas dan leer je de ander kennen. Neem bijvoorbeeld de wijk Brunnepe. In de zomer zit iedereen buiten. Praat en speelt met elkaar. Drinkt samen een biertje of colaatje. Doen een beroep op elkaar omdat de één de ander kent. Ik wil niet zeggen dat je per se dagelijks bij elkaar over de vloer moet komen. Het gaat mij om het gevoel: vertrouw elkaar! Dit is onze gemeente en stad. Stap uit de hokjes van wijk, idealen en/of geloof. Ga voor je stad! Als geen ander weet ik dat een reis van 1000 kilometer begint met een eerste stap. De eerste stap om een ander te leren kennen is een begroeting. Ik ben optimist. Ik hoop dat meer mensen mij en mijn lach zullen volgen en dat wij samen Kampen nóg mooier kunnen maken.”

Marianne Stoeltie - Iedereen wat meer kleur én lef om kleur te bekennen!

Achter de toonbank van Kunstig Kitschwerk, ook wel bekend als het ‘Roze Kadowinkeltje’, staan twee stoelen prominent geïnstalleerd. Terwijl ik aanstalten maak om op de linker plaats te nemen, knikt eigenaar Marianne naar de rechter: “Dit is de gastenstoel”. Op het moment dat ik de kussens ervan onder mijn achterwerk ervaar, schiet ik vanzelf in de rol van side-kick. Duidelijker kan niet: Marianne voert op geheel eigen wijze de regie over de winkel die zich kenmerkt door warmte en een bont scala aan kleur. Niet alleen klanten, ook vrienden en bekenden lopen in en uit. Ongeacht wie, oprechte aandacht en hartelijkheid voor iedereen die de winkel binnenloopt. "Soms gebeurt het dat iemand niet groet. Raar toch? Dat raakt me dan best eigenlijk.”

50 jaar geleden werd Marianne in Haarlem geboren, waarna het gezin Stoeltie – in verband met vaders werk – regelmatig naar andere plaatsen verhuisde. Afgestudeerd aan de Academie voor Beeldende Vorming/Textiele Werkvorming, wilde Marianne graag aan de slag als docent 1^e graad. “In de jaren ‘90 werd echter fors bezuinigd in het onderwijs. Vakken als ‘Textiele Werkvormen, Handvormen en Tekenen verdwenen. Voor mij dus lastig om een baan te krijgen. Mijn carrière verliep dan ook iets anders dan gepland. Ik pakte mijn boeltje om in Amsterdam in een stoffenwinkel en bij Artis aan de slag te gaan. Kort daarop vertrok ik naar het oosten van het land om een snackbar in Zwolle te beginnen. Na een aantal jaren besloten mijn toenmalige partner en ik een eethuisje in Hattem over te nemen.”

Tijd voor een nieuwe stap
“Toch begon het na een aantal jaren horeca weer te kriebelen. Ik kon mijn creativiteit niet kwijt en had een enorme behoefte aan ‘creëren’. Noem het scheppingsdrang! In het verleden knapte ik bijvoorbeeld al oude meubels op en gaf ze een nieuwe én vrolijke lik verf. Ik maakte prinsessenmeubels van oude barkrukken. Kortom, mijn bloed kroop waar het niet gaan kon. We stonden op het punt om ons eethuisje te verbouwen. Ingegeven door mijn onrust en de behoefte om mijn creativiteit vorm te geven, besloot ik resoluut dat het tijd was voor een nieuwe stap. Ik was er klaar voor. Bij toeval kwam ik in de Geerstraat terecht. Deze winkelstraat in Kampen stal direct mijn hart. Een straat met woon- en kunstwinkels en galerieën. Daar zou mijn toekomstige zaak wel tussen passen!” 

Weinig moeite om te wennen
“Ik had nog geen stijlvast idee. Op de Trade Mart (inkoopplatform voor detailhandel) ontstond min of meer vanzelf een beeld van welke artikelen ik wilde verkopen. Met mijn voornemen om alleen maar artikelen in te kopen die ik leuk vond, bestond mijn eerste winkelaanbod uit vrolijke klamboes , kussens, serviezen en kleine cadeautjes. Anderhalf jaar reed ik heen en weer om mijn aanbod uit te breiden. In oktober 2000 vond ik mijn privé onderkomen boven de winkel en startte ik mijn sociale leven in Kampen. Ik had weinig moeite om te wennen. Ik ben een makkelijke prater, leg snel contacten. In die periode gaf ik salsa lessen. Een superleuke tijd waarin ik veel mensen leerde kennen. Maar natuurlijk had ik via mijn winkel ook veel aanspraak en deed ik af en toe een drankje in ’t Kroegje. Ook daar leerde ik genoeg mensen kennen. Sowieso ging ik er veel op uit.”

Stichting Idéfix
De winkel is niet Marianne’s enige passie. Zij is ook actief als begeleider voor de Stichting Idéfix. Deze stichting organiseert jaarlijks een vakantiekamp voor jongeren met een lichamelijke beperking, ADHD/ASS of een meervoudige handicap. Marianne: “Deze kinderen komen uit 2 instellingen uit Brabant. Via Stichting Idéfix brengen ze een week door in de Christinahoeve in De Leemkuule, Hattem. Gerrie Kragt, eigenaresse van ’t Kroegje, is hiervan de initiator. Zij is tevens voorzitter van Idéfix. Wij doen er alles aan om deze kinderen een fantastische week aan te bieden. Ieder jaar kiezen we een thema. Vaak is het één dolle boel. Twee jaar bijvoorbeeld was het ‘James Bond’ en werd de hele hoeve dan ook in die stijl aangekleed. Een circuit werd aangelegd en Joep Roth zette er een snelle auto neer. De kinderen volgden zelfs een opleiding tot geheim agent. Ik ga niet in detail, maar op sommige punten bieden wij nét die extra dingen die normaal gesproken eigenlijk niet mogen. Die keer met het thema ‘Harry Potter’ bijvoorbeeld. Daar hoort ‘leren vliegen’ bij. Onmogelijk? Nee hoor! Wij zorgen ervoor dat iemand tóch even uit die rolstoel komt. Dat effect van nét even buiten de lijntjes kleuren, kan me écht raken! Kortom: Er gaat meer aandacht naar de eigenheid van die kinderen in plaats van naar hun handicap.”

Kleur bekennen
“Net buiten de lijntjes kleuren: noem het ‘uit je comfortzone’ of ‘out of the box’. Onderzoeken wat de mogelijkheden in mijn eigen leven zijn vind ik erg belangrijk. Daarbij leef ik enorm in het ‘nu’. Doelen stellen is eigenlijk niet zo mijn ding. Ik ervaar liever door te doen. Wel heb ik veel wensen. Ik zou bijvoorbeeld over meer tijd willen beschikken om dingen te maken of te vernieuwen. En misschien ook wel om weer les geven. Niets is zo leuk als mensen dingen leren. Dat kan salsadansen zijn, maar ook iets in de kunst. De winkel daarentegen is mijn lust en mijn leven. Over dromen? Eigenlijk gun ik iedereen gewoon wat meer kleur én lef om kleur te bekennen. Het kan zo simpel zijn: draag bijvoorbeeld eens een vrolijke broche of een bloem in je haar! Of ga voor mijn part met een bont gekleurde boodschappentas naar de supermarkt.”

Kampen heeft alles…
“Ik zou graag willen dat iedere ondernemer in ieder geval één iets ten behoeve van de stad oppakt. Een initiatief, vrijwilligerswerk of het opperen van een idee. Eén waarmee je samen de verantwoordelijkheid neemt om van Kampen een nóg mooiere stad te maken. En voor de inwoners: praat eens wat vaker met je buurman, buurvrouw of de mensen verderop in je straat! Gelukkig wordt dit al door velen gedaan, maar hou niet alles binnenshuis. En, als je toch op straat staat te kwekken, pak dan eens een kop koffie op het terras. Geniet van de gezelligheid in de stad, van de mensen die voorbij lopen! Ik houd van Kampen, hoef dan ook nooit meer terug naar het westen. Ik vind het oosten sowieso veel relaxter. De energie is hier veel kalmer. Je hoeft jezelf niet te overschreeuwen. Kampen heeft alles. En als het er niet is: organiseer je het zelf.”

Wouter Berns - Blijven dromen, blijven vertellen...

Over verhalen. Die plekken en gebeurtenissen betekenis geven. Die jou en mij weten te beroeren. Verhalen die raken en laten zien waar we vandaan komen. Ons meenemen in mijmeringen waar we naar toe willen. Over de vertellers die essentieel zijn om het verhaal te duiden. Niet alleen in woord of op ‘schrift’, maar ook in beeld. Juist beeld laat veel aan eigen interpretatie over. Althans, dat zegt Story Painter Wouter Berns, die me via een rondleiding langs zijn werk in de expositie ‘De omloop van de verbeelding’ een inkijk geeft in zijn eigen verhaal. En uiteraard zijn dromen…

Als ie maar geen voetballer wordt…

Wouter (1970) lijkt voorbestemd om ‘iets’ in de sport te doen. Zijn talent op het voetbalveld blijft niet onopgemerkt door scouts van De Graafschap, waar hij wordt opgeleid. Een kapotte knie gooit op 15-jarige leeftijd roet in het eten en dat ‘iets in de sport’ vindt zelfs geen weerslag in een functie als fysiotherapeut of sportleraar. Wouter: “Een illusie armer, besloot ik de vakken scheikunde en biologie uit mijn pakket te gooien en deze te vervangen door tekenen. Mijn moeder, de creatieveling in onze familie, spoorde me aan om meer te doen met mijn tekentalent. Iets wat absoluut geen straf was! Vol overgave stortte ik me op het tekenen van strips, karikaturen en kocht al snel een set olieverf. Ik leefde me uit op de onderkant van veilingkistjes. Op dat moment had ik al een onbedwingbare behoefte om juist die dingen of situaties te schilderen die er echt uitzien, maar toch niet kunnen.”

Kampen: ‘the place to be?’

“Als scholier en beginnend schildertje reisde ik vaak met de trein van Zevenaar naar Arnhem om daar het gemeentemuseum te bezoeken en voordelige kunstboeken te kopen bij De Slegte. Voorbeelden en inspiratoren waren bijvoorbeeld kunstschilders als Jan Mankes, Emil Schumacher, Pyke Koch en Carel Willink. In plaats van de geplande sportcarrière, oriënteerde ik me op een geschikte kunstopleiding. Een leraar tipte mij over zowel een geschikte opleiding als stad. Op een dag pakte ik de trein naar deze stad, Kampen. Met mijn portfolio liep ik de brug over naar de Kunstacademie in de Van Heutzkazerne. Na dit bezoek stond mijn besluit al snel vast. Hier wil ik zijn. Vanaf de start van mijn opleiding woonde ik dan ook in Kampen. De jaren ’90. Een tijd waarin mijn studiegenoten en ik ons gedroegen als speelse liberalen, maar waar ik me tegelijkertijd serieus stortte op het schildersvak. In 1992 studeerde ik af. Eén jaar sneller dan de geplande 5 jaar. Niet omdat ik nu per se zo extreem goed was, maar omdat de docenten zagen wat ik wilde qua stijl. Ze vonden me er klaar voor. Ik was – toen al – Story Painter.”

Inspiratoren
“Eén van mijn eerste opdrachten was het schilderen van de heilige Martinus in een altaar. De Martinuskerk in Oud-Zevenaar had een ander altaar gekregen. Eén waarin een afbeelding van de heilige Antonius stond. Dat kon natuurlijk niet. Wanneer ik door een kerk loop, zoek ik altijd de verbeelding. De kerk is bij uitstek een plek van verhalen, waarbij de beelden vertellen en je uitdagen op zoek te gaan naar je eigen verhaal. Hoe raakt het jou? Sterke en volwassen emotie vind ik vooral in de werken van grootmeesters als Rubens en Rembrandt. Uiteraard laat ik me naast ‘beeld’ ook inspireren door taal. Gesproken of geschreven. Mythologische verhalen hebben veel invloed op mijn werk, maar ook verschillende verhalenvertellers van nu weten me te raken en zetten me aan het denken. Joseph Campbell en ‘The hero with the thousand faces’ is daarvan een goed voorbeeld.”

Spiegelen
“Inspiratie doe ik dus niet louter visueel op. Ik creëer een verhaal en verbeeldt het op mijn manier. Ik schilder dan ook eerst in mijn hoofd. Het verhaal dat borrelt in mijn onderbuik vertaal ik daar naar beeld. En dan ga ik aan de slag met het doek, de verf en penseel. Dat is puur aards, zweten zelfs! Gelukkig heb ik onderhand veel ervaring en beheers ik de technieken steeds beter, waardoor ik alle inspiratielagen geduldig weet aan te brengen op het doek. Al met al duurt het hele proces van idee of werk in opdracht tot oplevering vaak minimaal een jaar. Schilderen is losgaan. Schilderen is spelen. Ik ben verslaafd aan creëren. Kan niet zonder. Heb het spelen nodig om die monnik te kunnen zijn. Via mijn werk vertel ik een verhaal wat vervolgens bij iemand anders weer een andere - persoonlijke - interpretatie oplevert. Mijn werk spiegelt. Maar de ziel van de ander, de kijker, ken ik niet. Is onbekend en ongrijpbaar. Wil je me zien of niet? Laat jij je kennen of niet? Hoe vertaal jij? En uiteindelijk moet ik het schilderij loslaten. Daar heb ik best moeite mee. Of het nu een opdracht of vrij werk is, ik kan het pas laten gaan als ik er letterlijk en figuurlijk klaar mee ben. En in mijn geval is dat wanneer ik weer gepakt wordt door een nieuw verhaal. Als blijkt dat daar ruimte voor is, zet ik mijn signatuur eronder.”

Foto: Marieken Westerink

Omloop van de verbeelding

Ter gelegenheid van zijn 25-jarig kunstenaarsjubileum exposeert Wouter momenteel (tot 9 september 2017) in de Boven- of Sint Nicolaaskerk. Wouter: “Deze kerk nodigt uit. Van buiten lijkt het net een onneembare vesting, maar eenmaal binnen biedt deze plek zoveel ruimte en openheid. De ‘match’ tussen mijn werk en deze kerk is onverwacht een schot in de roos. Ik kan me geen betere gelegenheid voorstellen. Hoe fantastisch komt bijvoorbeeld ‘De heilige Nicolaas’ tot zijn recht. Zie het licht dat vanaf het schilderij door de geweldige glas-in-loodramen erboven gewillig haar weg naar buiten vindt. Deze kerk heeft iets magisch. Zorgt voor een extra verdieping van mijn werk.” Niet alleen tref je werk van Wouter in De Bovenkerk, ook nodigde hij een aantal kunstvrienden uit om hun werk tentoon te stellen. Want: “Een feestje vier je niet alleen!”, aldus Wouter.

Droom of ratio?
“Ik leef mijn droom. Ben hoofdrolspeler in mijn eigen film. Dat geeft een machtig gevoel. En dan doel ik niet op macht in de zin dat ik beheers. Wel dat ik ‘beheer’. Ik vergelijk dit gevoel met de tuin van mijn atelier in Frankrijk. Eén die zich kenmerkt door gigantische wildgroei. Binnen een bepaalde ruimte laat ik dat gebeuren. Dat is een basisovertuiging van mij. Ik kan geen ‘stop’ op mijn gedachtespinsels zetten. Die staan aan de basis van verhalen op het doek. Die worden gevoed door invloeden van buitenaf, maar ook door mijn eigen fantasieën en dromen. Helaas slaat de rationele wereld veel dromen murw. Hoewel ik wel vermoed dat er sprake is van een kanteling. Het besef dat ‘doen wat je wilt’ vaak begint met dromen. Die heb je zelf in de hand. De uitvoering ervan is niet altijd makkelijk en vergt veel inzet en doorzetten. Een schilderij maken is een draak doden. Ik houd van die strijd. Ik leef mijn eigen droom meer en meer. Een droom uitvoeren vergt ook léf en het begint met doen. Ik leef in het nu. Probeer het in ieder geval. Iets wat mij echt niet altijd lukt, maar de zwarte kanten daarentegen heb ik wel nodig om te zijn waar ik wil, wie ik wil zijn en wat ik wil doen.”

Vrijheid van interpretatie
“Verbinding. Dat woord schiet me direct te binnen als je vraagt welke droom ik voor Kampen heb. Alleen in geval van verbinding kunnen dromen werkelijkheid worden. Kampen is een mooie gemeente met een mooie stad. Een stad waarin heel veel warmte aanwezig is. Laten we vooral blijven delen. Op zich gebeurt dit best goed, maar als we niet uitkijken, raken we elkaar kwijt. Bijvoorbeeld door polarisatie en angst. Maar waarvoor zijn we bang? Media en politiek wakkeren angst aan en angst maakt van dromen nachtmerries. Prometheus vind ik hiervoor een mooi symbool. Deze mythologische creatieve geest, bracht mensen wederzijds respect bij en leerde hen vooruit te zien. Zijn naam wordt dan ook verklaard als ‘De vooruitdenkende’. Stel hem voor in een totalitaire regime. Iemand die bang is durft niet te dromen. Machteloosheid komt dan eerst. Ruimte voor ontdekking en ontwikkeling is nodig. Verrijk elkaar. Luister naar elkaar. Verbind. In ‘De omloop van de verbeelding’ toon ik verhalen op de plek waar verhalen horen. En iedereen mag ermee doen wat hij wil. De essentie van verbinding is dat je anderen jouw waarheid niet opdringt, maar juist ruimte creëert voor ieders persoonlijke interpretatie.”

Meer informatie over Story Painter Wouter Berns en de expositie: Story Painter Wouter Berns

Ina Hup - Hanzemuseum

'Hem heb ik lief die het onmogelijke droomt' - J.W. von Goethe

"Dromen, fantaseren, wensen... Hopen dat wat onmogelijk lijkt, werkelijkheid wordt. Dromen is gratis, maar aan het realiseren ervan hangt vaak een pittig prijskaartje. Maar hoe mooi is het om te dromen...

Kampen, stad aan de IJssel.
Prachtige oude Hanzestad met een boeiende geschiedenis. Een stad met een rijk handelsverleden. Van een kleine nederzetting langs de IJssel opgebloeid en uitgegroeid tot een prachtige middeleeuwse stad met veel cultureel erfgoed, waar we nu nog steeds van genieten!

De Koggen leverden daar een belangrijke bijdrage aan.
Zij schreven geschiedenis. Eenvoudige, stoere, sterke, eikenhouten schepen hebben van Portugal tot Rusland de zeeën bevaren. En wat Kampen nu is, is mede te danken aan wat onze verre voorouders ons hebben nagelaten. En wat is dat een mooie stad! Maar.... het kan altijd mooier! Wij genieten van wat ons is overgeleverd, maar hoe belangrijk is het voor ons daaraan toe te voegen? Geschiedenis te blijven schrijven en voor Kampen belangrijke nieuwe gebouwen na te laten die hun eigen geschiedenis vertellen.

En ik droom...

Van een schitterend, onder architectuur, gebouwd, Hanzemuseum, met in de centrale hal een perfect geconserveerde en vooral ook gerestaureerde IJsselkogge in al haar 'vergane' glorie! Met bodemvondsten. Met heel veel ruimtes voor exposities over de Hanze, zoals handelsproducten, Hanzeroutes, informatie over andere Hanzesteden, allerlei ontwikkelingen op het gebied van woningbouw en infrastructuur, waterbeheer, politiek en godsdienst, ziekten, bevolkingsgroei, visserij, industrie en noem maar op in een doorlopende tijdlijn naar het heden. Tot de Zuiderzeehaven van nu.
Van Kogge tot Coaster.

Een museum met de meest moderne technieken qua beeld en geluid
Een museum met heel veel 'doe dingen' en educatie voor leerlingen van de diverse scholen (ervaringsgericht onderwijs). En natuurlijk een plek om op adem te komen. Met daarin een restaurant waar ook ruimte is voor kinderen om te spelen en een filmpje te kijken.

Dromen van Kampen....

2117
Ons nageslacht zeilt met een nieuwe reconstructie van de IJsselkogge richting zee. Gebouwd op de heringerichte Koggewerf, waar de spaanders in het rond vliegen en een gerestaureerde botter langzaam van de helling glijdt. De oude reconstructie van de Kamper Kogge ligt voor het Hanzemuseum. Het is druk in de stad. Klanken van het carillon van de Nieuwe Toren verwaaien over dé belangrijkste én mooiste Hanzestad van heel Europa. Kampen, de stad die haar geschieden en cultuur bewaart en uitdraagt."

"Als ik de IJssel ruik, ben ik weer thuis"
De 67 jarige Ina is vanaf 1999 betrokken bij de Kamper Kogge. Ina maakte met de Kogge diverse zeereizen, waaronder in 2004 de Ommelandvaart, een handelsroute vanuit Kampen om de kop van Denemarken heen. Ina: "zoals de oorspronkelijke situatie, dus zonder motoren. Helaas moest deze tocht door slechte weersomstandigheden en uitputting van de bemanning voortijdig worden afgebroken." In 2016 werd een nieuwe poging gewaagd om 'om de Noord' te varen. Deze missie slaagt. Helaas is Ina dan niet meer als bemanningslid actief. Nog wel zet zij zich als vrijwilliger bijna dagelijks in voor de stichting Kamper Kogge. Vrijwel vanaf haar geboorte woont Ina in Brunnepe, op loopafstand van de Kogge. Ina: "En de IJssel natuurlijk! Met ontzettend veel plezier vier ik bijvoorbeeld mijn vakantie elders, maar nog fijner vind ik het om weer terug naar Kampen te gaan. Stiekem heb ik altijd een beetje heimwee. En als ik dan de IJssel ruik, ben ik weer thuis!"

Jolanda Bijl - Nepali Children

“In maart 2014 werd ik wakker en zei tegen mijn partner: Ik ga naar Nepal” Een maand later zette Jolanda Bijl (51) voet aan de grond in het Aziatische land, gelegen in de Himalaya tussen India en China. Om er vervolgens eigenlijk niet meer weg te gaan. “Ik kwam thuis in het land en ik wist dat ik hier mijn dromen moest verwezenlijken”.

Jolanda woonde met haar ouders korte tijd in het Westland, Vlaardingen. De vervuilde lucht speelde het gezin parten, waarbij astma regelmatig in alle heftigheid de kop opstak. Vader en moeder Bijl besloten daarom te verhuizen naar de Betuwe, waar de lucht schoon was. “Ik woonde daar tot en met mijn 18^e om daarna in Enschede op kamers te gaan. Daar ging ik, op dringend advies van mijn ouders, onderwijskunde studeren. Het conservatieve gedrag van mijn ouders leidde tot heel hard werken. Kennis is macht. Ik rondde niet alleen deze opleiding, maar ook een studie Bedrijfskunde af. Mijn afstudeeropdracht deed ik bij Polaroid. Daarna werd ik er aangenomen om de afdeling ‘Opleidingen’ op te zetten. Ik was toen 22. Je moet je voorstellen: ik als jonkie tussen al die 50-plussers. Ik werd niet serieus genomen: ‘Je bent jong én vrouw én je kunt niks’. Na een jaar gooide ik het bijltje erbij neer. Ik pas hier niet, hoor hier niet en krijg hier niks van de grond. Althans, zo voelde het. Tijdens een reünie, 10 jaar later, kwamen alle trainers van destijds naar me toe en gaven aan dat zij mijn manier van denken over het maken van lesmateriaal over genomen hadden. Ik werd bij Polaroid echt geconfronteerd met mezelf. Dus dat was goud.” 

Dogcity in Zuideinde

“Na Polaroid werkte ik bij diverse werkgevers. Ik had veel inkomen en fantastische carrière vooruitzichten. Toch wist ik niet echt wat ik wilde. In ieder geval niet doorgaan met vergaderen en binnen zitten. Ik besloot acuut ontslag te nemen om een sabbatical te houden. In dat jaar besefte ik dat ik graag met dieren werk en dat vertaalde zich dat in een hondenschool in de omgeving van Staphorst. In die periode ontmoette ik Hennie Martens, complementair therapeut. Zijn behandelwijze intrigeerde mij mateloos. We bleven elkaar ontmoeten en Hennie legde beetje bij beetje uit wat zijn behandelmethode inhield, hoe hij energiesystemen weer in balans kreeg. Een wereld ging voor me open. Ik paste wat ik leerde toe op honden, waardoor de traditionele hondenschool steeds meer plaats maakte voor een die gericht is op het wegnemen van stress bij honden. Als je stress hebt kun je niet leren. Dit geldt ook voor honden. Stress uit zich in frustratie en onmacht, daardoor weer in vermoeidheid en vervelend gedrag. Ik richtte me dus meer op de baasjes, zodat hond en baas uiteindelijk samen door 1 deur konden. Bijvoorbeeld, als een hond dag en nacht blaft, iets waar je stapeldol van wordt, kom dan bij me. Want, als ik zo’n dier zie, weet ik wat ik moet doen. Ondertussen werd ik ook nog psycholoog. Die combinatie van opleidingen, technieken en persoonlijke ervaring zette ik in bij dieren om ervoor te zorgen dat het laatste stukje stress weg te halen. Net als in een stad, wilde ik voor dieren ook faciliteiten als huisvesting, school, vakantie en massage aanbieden. We maakten plannen om naast onze hondenschool in Staphorst een dierenpension te starten. Dit werd Dogcity in Zuideinde. Door een samenloop van omstandigheden besloten wij de hondenschool te stoppen en ons te concentreren op Dogcity. We verhuisden naar Kamperveen, waar we ons 15 jaar lang met veel passie richtten op de dieren in ons pension.”

Geroepen
“Totdat ik op die dag dat ik wakker werd en vanuit het niets aan mijn man Ben vroeg of hij met me op vakantie wilde op naar Nepal. Hij verklaarde me min of meer voor gek: ‘Jij bent gebonden en gaat als huismus nooit op vakantie!’ Toch gaf ik gevolg aan mijn ‘roep’ en binnen een maand was mijn vakantie geregeld. Vlak voordat ik landde, bekroop me al het gevoel dat ik thuiskwam. Ik wist: hier hoor ik. Er was 'iets' wat me stuurde. In Nederland had ik via het reisbureau al een tocht door de Himalaya besproken. Vlak voor die tocht werd ik voorgesteld aan mijn gids, Ram. Tijdens de tocht spraken wij geen woord. Toch was er vanaf het begin een connectie op een heel diep geworteld niveau dat zorgde voor vertrouwen. 14 dagen lang liepen we zwijgend door de Himalaya. Een unieke ervaring. Vlak voor mijn terugreis kreeg ik een chatbericht van Ram. We spraken opnieuw af. In dat gesprek vroeg hij me wat tijdens onze Himalayatocht de meeste indruk op me had gemaakt. Dat was zonder enige aarzeling mijn ontmoeting met een jongetje van een jaar of 8. Hij werkte in de berghut waar ik sliep. Omdat zijn ouders te arm waren, had hij geen andere keus. Het jongetje was slim en sprak goed Engels. Slim en toch geen toekomst. Dat maakte diepe indruk.”

Proeven op de som
“Die middag besloten Ram en ik eigenlijk om slimme kinderen zonder toekomst te helpen. Hoe wisten we nog niet. Intensief (chat)contact tussen ons resulteerde in december 2014 in uitgewerkte plannen voor een kindertehuis. De uitvoering van onze droom kon beginnen. Echter, alles verliep niet zonder slag of stoot. In april 2015 bijvoorbeeld werd het land getroffen door een aardbeving. Het geld wat we tot dusver voor het kindertehuis hadden verzameld, besteedden we aan eerste hulp voor slachtoffers van de aardbeving. Mijn droom belandde daarmee op het tweede plan. In september zamelden we opnieuw geld in, onder andere door verkoop van handgemaakte Nepalese spullen via onze webshop en een reisbureau, wat we in die tijd opgezet hadden. In januari 2016 was er genoeg geld voor de bouw van het tehuis. Maar wat gebeurde er? Door economische tegenslag gingen de grenzen van India en Nepal op slot. Dus konden we geen producten meer invoeren. En als dat wel kon, dan megaduur.  We wachtten tot alles weer tot normale proposities was teruggekeerd en wilden alsnog met de bouw starten. Opnieuw werd het land getroffen door  een natuurramp. Het regenseizoen startte eerder dan normaal. Dit hield in dat we wél de materialen hadden, maar niet konden bouwen. Uiteindelijk zijn we in december 2016 gestart. Het huis is nu zo goed als klaar.”

“Wederzijdse afhankelijkheid is prima”
In een korte tijd is er heel veel gebeurd. We hebben een ANBI stichting Nepali Children en verschillende inkomstenbronnen om alles te financieren: op 2 plaatsen een bed and breakfast, een webshop en een reisbureau. Ik geloof er namelijk niet in dat het goed is om afhankelijk te zijn van donaties. Ook niet in een uitkering. Afhankelijkheid is prima, mits wederzijds. Rechten en plichten moeten in balans zijn. Niet alleen op financieel gebied doe ik het anders dan een willekeurige stichting, ook op sociaal gebied. Het initiatief ligt bij Ram en mij, maar het betreft een project van en voor Nepalezen. Als één van ons wegvalt, moet het kindertehuis verankerd zijn in de sociale samenleving. Dat is één van mijn doelstellingen. Een ander argument is dat wij dit niet voor onszelf doen. We hebben het gewoon goed voor met andere mensen. Duurzaamheid staat bij ons hoog in het vaandel. Wij werken alleen met duurzame materialen. Dat is ook economisch aantrekkelijk. Uiteraard zijn onze landbouw activiteiten biologisch.”

Het huis is klaar
“Al het geld dat we nu verdienen, kunnen we in het de zorg steken die het tehuis biedt. Een belangrijke vraag is: welke kinderen kunnen wij al dan niet helpen? Iedereen heeft namelijk hulp nodig. Iedereen is arm. Wij kiezen voor de kinderen die potentie hebben om te studeren en daardoor uiteindelijk iets voor het land kunnen betekenen. Het betreft nadrukkelijk ‘potentie’. Dus niet alleen IQ, maar ook emotionele intelligentie is van belang. Kinderen die bij ons in huis (gaan) wonen, hebben ouders die hen helaas niet kunnen verzorgen, maar wel verantwoordelijk blijven. Dus kinderen gaan op zaterdag naar huis als het kan. En anders komt een van de ouders naar ons. Gevolg daarvan is dat we ouders ook betrekken in bewustwordingsproces.”

Bewustwording essentie van alles
“Onze droom is dat we naar 50 kinderen gaan, want dan mogen we een eigen school bouwen. Een school, waarin we een paar typische Nederlandse methodieken invoeren en een paar Nepalese gebruiken echt afschaffen. Het huidige systeem is te vergelijken met dat van onze grootouders, inclusief fysiek geweld. Het moet voor de kinderen legitiem en vanzelfsprekend zijn om de ‘waarom’ vraag te stellen. Bewustwording is namelijk de essentie van alles. Niet zondermeer boer worden, niet alleen denken in werk op de rijstvelden. Zelf nadenken over de toekomstige toegevoegde waarde voor dit land vanuit eigen kwaliteiten. Wij willen de mogelijkheid bieden aan de kinderen hierover na te denken. Aan hen om die kansen te grijpen. Wij willen zorgdragen voor bewustwording. Dat je invloed hebt op je eigen leven. Ondanks tegenslagen en armoede. Er zijn altijd aangrijpingspunten om je leven te veranderen. Of te verbeteren. Hiervoor het vuurtje aanwakkeren. Dat is ons doel. En dat reikt verder dan alleen het kindertehuis of de toekomstige school. Neem bijvoorbeeld de plastic soep. Wij geven voorlichting over een landschap met en zonder plastic. Laten letterlijk via beeld zien wat het verschil maakt.”

Volg je hart!
“Mijn droom is letterlijk uitgekomen. Ik droomde over mijn vakantie in Nepal. Nu, 2,5 jaar later, staat er een kindertehuis. Al het vertrouwde liet ik achter me. Zonder angst sprong ik in het diepe. Ik weet nog steeds niet of ik kan zwemmen, toch komt mijn hoofd steeds boven water. Elke dag voel ik het gevoel van het eerste moment in het vliegtuig en eenzelfde gevoel met Ram: een oergevoel van thuiskomen, specifiek in dit stukje Nepal. Ik gun iedereen om zijn intuïtie (of roeping) en hart te volgen zonder te luisteren naar de praktische hobbels. Intuïtie zorgt voor minder angst. Iedereen heeft zaadjes. De vraag is welke laat je ontkiemen en wanneer? Sommige zijn binnen een maand prachtige bloemen, andere duren een jaar voordat ze bloeien.”

Voel je een gemeenschap
“En natuurlijk heb ik naast mijn Nepalese droom er ook één voor Kampen. Ik hoop zo dat de inwoners van de gemeente minder individualistisch acteren en rekening houden met de natuur die we gemeenschappelijk tot onze beschikking hebben. In detail: reis bijvoorbeeld met het openbaar vervoer, ga kleiner wonen en gebruik zo min mogelijk elektriciteit. De verwarming kan best een graadje lager.  Zorg voor elkaar in plaats dat zorginstituten dit moeten doen. Voel je een gemeenschap, dan acteer je als gemeenschap. Als je geen gemeenschapszin voelt, ga je strijden en strijd leidt tot oorlog.”

Meer informatie over Nepali Children vind je hier: Nepali Children