Henri van Dijk – Een nieuwe politieke partij

Ik ontmoet Henri in zijn woning aan de Vloeddijk in Kampen. Plaatsgenomen aan de grote houten eettafel met uitzicht op de tuin, knikt Henri richting de Groenestraat: “Hier pal achter staat mijn geboortehuis. Ik sliep op zolder. Overdag gluurde het daglicht door de dakpannen naar binnen. Tussen die tijd en nu – bijna vijftig jaar later – heb ik niet stilgezeten. Ik deel mijn verhaal en mijn droom graag met anderen!”

Henri: “Toen ik vier jaar was, verhuisden we van de Groenestraat naar de Hanzewijk, om acht jaar later richting de nieuwbouwwijk in West te vertrekken. Er werd hier heel veel gebouwd. Ik zocht altijd naar hout en spijkers en maakte er weer iets nieuws van. Ik leefde in die tijd in een fantasiewereld, één vol avonturen.

Rebels

Naast avontuurlijk, was ik onzeker. Dit duurde tot in de puberteit. Op mijn 15^e begon de alcoholconsumptie. Hoe slecht ook, hierdoor stapte ik wél over mijn onzekerheid heen. Die maakte later plaats voor eigen kracht, rebellie zelfs. Ik verzette me tegen alles en spijbelde veel. Tijden kende ik niet. Voor mijn ouders was dit niet prettig. Zij hadden veel met me te stellen. Met de hakken over de sloot haalde ik mijn havodiploma. In een vervolgstudie had ik geen zin, werd stratenmaker en deed mijn intrede in de wereld van stoere mannen. Al snel wist ik dat dit niet van lange duur zou zijn.

Reizen
Ik besloot te gaan reizen. Slecht voorbereid vertrok ik naar India, waar ik als 19-jarige met veel ellende werd geconfronteerd. Denk aan bedelende mensen en chaos in het  openbare dagelijkse leven. Ik hield dagboeken bij en ontdekte dat ik schrijven erg leuk vond. Het wakkerde mijn journalistieke interesse aan. Bij terugkeer meldde ik me aan bij de School voor Journalistiek, werd toegelaten en haalde mijn propedeuse. Dat vond ik genoeg. Ik pakte opnieuw mijn koffers en liftte naar Griekenland om daar het vliegtuig naar Caïro te pakken. Van daaruit maakte ik een indrukwekkende reis naar Egypte, Soedan, Kameroen en Nigeria. Tussentijds kwam ik thuis om geld voor een volgende reis, naar bijvoorbeeld Canada, Mexico of Afrika, te kunnen bekostigen.

Zeilklipper Pouwel Jonas
Rond mijn 27^e kwam ik via via ik in contact met iemand die van een oud vrachtschip een zeilend charterschip wilde maken en klussers nodig had. Het werken op een schip beviel me. Dat zoveel staal door grote lappen zeil voortbewogen kon worden, maakte veel indruk op me. Op een ander schip werd ik matroos. Dat beviel me zo goed dat ik zelf zo’n bedrijf wilde. Er kwam een schip, de ‘Leviathan’, vrij en hierop werd ik zetschipper. Na diverse schepen kocht ik - inmiddels 12 jaar geleden - de ‘Pouwel Jonas’. Ik organiseer meerdaagse actieve reizen voor bedrijven, scholen, familie en verenigingen, voornamelijk op het IJsselmeer en de Waddenzee.

Eén met de elementen
Toevallig nam ik ooit deel aan een debatworkshop op de ‘Pouwel Jonas’. Elke deelnemer moest iets opnoemen waarvan hij vond dat de hele wereld dat een keer zou moeten doen. Ik vond – en vind nog steeds – dat iedereen in ieder geval één keer zou moeten gaan zeilen. Het spel tussen wind, water, golven en stromingen werkt meditatief. Je wordt één met de elementen. Ik gun iedereen dit gevoel. Het is goed om deel uit te maken van de natuur. Op zee heb ik alle gelegenheid om mijn gedachten alle kanten op te laten gaan. Ik heb daar de tijd en ruimte om te filosoferen. Onder andere over de gesteldheid van de wereld. In het bijzonder over de grote verschillen tussen arm en rijk. Met z’n allen zijn we veel rijker geworden, maar de verschillen tussen arm en rijk zijn veel te groot.

Inkomensongelijkheid

Er moeten dingen veranderen met de mensheid. Vaak is het helaas zo dat men alleen in het belang van een kleine kring, de eigen groep, blijft denken: ‘mijn eigen familie, straat of land’. Dat nationale denken past totaal niet bij me. Ik heb dan ook bewust geen Nederlandse vlag op mijn schip. Ik ben ervan overtuigd dat echte veranderingen pas doorgevoerd kunnen worden als op politiek niveau - liefst internationaal - dingen worden aangepakt. Ik probeer mijn leven zo te leven dat ik een steentje bijdraag, maar ik ga me niet meer schuldig voelen als ik niet bereik wat de politiek gezamenlijk wel kan bereiken. De staat trekt zich daarentegen terug uit het publieke domein en zorgt voor boosheid onder een groot deel van de bevolking. Extreem rechts is een logisch gevolg van inkomensongelijkheid en een overheid die niet meer voor haar burgers zorgt. De radicalen voeden de boosheid door zondebokken aan te wijzen. De neoliberalen schuiven vervolgens mee met de rechts-radicalen uit angst hun machtspositie te verliezen (ook het linkse blok verrechtst).

Populisme
Bepaalde groepen mensen zijn nu eenmaal erg makkelijk te manipuleren. Iets wat vandaag de dag veel gebeurt. De relatief kleine elite weet precies hoe ze deze mensen moet beïnvloeden. Een paar populistische uitspraken zorgen ervoor dat het stemgedrag van die mensen wordt beïnvloed. Een weloverwogen keuze maken tijdens de verkiezingen is haast onmogelijk, omdat de politiek enorm complex is. Waar de wereld nu een beetje onder gebukt gaat is het doorgeslagen marktdenken in de vorm van het neoliberalisme en dat heeft de politieke ontwikkelingen in een gevaarlijke, neerwaartse spiraal gebracht. De linkse politiek lijkt hierop geen antwoord te hebben. Volgens mij is dat antwoord er wel.

Het Nieuwe Links
De linkse politiek mist meer dan ooit slagkracht. Ik vind het bijna triest om te zien dat al haal idealen verkruimelen over meerdere politieke partijen. Volgens mij is er 1 ideaal wat ze wel allemaal delen, namelijk inkomensnivellering. Ik ben er van overtuigd dat alle andere idealen hiervan sterk afhankelijk zijn. Denk bijvoorbeeld aan zorg, milieu en een goed functionerende publieke sector. Het zijn de neoliberalen die exact aangeven hoe de linkse politiek het rechtse machtsblok kan doorbreken. ‘Nivellering gaat ten koste van de concurrentiepositie’ is haar mantra. 

Doorgeslagen marktdenkenEigenlijk profiteren de neoliberalen van het feit dat er een 'buitenland' is. Het probleem is echter dat de neoliberalen in het buitenland er exact zo over denken. Dit vormt een 'pact' wat betekent dat er altijd gevochten wordt wie de laagste loonkosten weet te verantwoorden. Dit wij-zij denken is het speelveld van de rechtse politiek. Vreemd genoeg laat links zich altijd meeslepen in dit speelveld. Naar mijn mening laten linkse idealen zich niet beperken door landsgrenzen. Als de VVD de minimumlonen met 10% zou willen laten dalen om de economie een boost te geven, moet je je ook afvragen waarom het veroorloofd is van de buren in het buitenland te 'stelen' en dat deze buren exact dezelfde maatregel nemen. Het probleem is dat de 'oude linkse politiek' slechts een afgezwakte vorm van het neoliberalisme bieden. Ook zij zijn naar mijn mening 'gegijzeld' door het doorgeslagen marktdenken.

Nieuwe politieke partij
Ik wil graag onderzoeken of er draagvlak is voor een nieuwe politieke partij in Nederland met als speerpunt ‘inkomensnivellering’. Deze partij zal bij de eerstvolgende Tweede Kamerverkiezingen de belofte afleggen dat er per direct een krachtig begin gemaakt wordt met de inkomensnivellering. Belangrijk is dat het gedachtegoed van Het Nieuwe Links wereldwijd wordt verspreid. Zo moedig je gelijke initiatieven in het buitenland aan en doorbreek je het egocentrische wij/zij-mantra van de neoliberalen. Ik denk dat dit moeilijker lijkt dan het is. Inkomensnivellering staat tenslotte het lijstje van de wereldwijde linkse politiek.

Als er mensen zijn die zich door deze ideeën voelen aangesproken, mee willen denken of kritiek willen uiten, kunnen ze zich met mij contact opnemen via info@pouweljonas.nl. Het lijkt mij leuk om een denktank te vormen over Het Nieuwe Links.

Droom voor Kampen
Naast een betere wereld, heb ik natuurlijk ook ideeën voor een nog leuker en fijner Kampen. Ik kom in allerlei stadjes waar grachtjes zijn met daarin een diversiteit aan leuke scheepjes. Deze bedrijvigheid geeft leven en kleur aan een stad. Onze huidige burgemeester gaf ooit aan stadsgracht de Burgel weer bevaarbaar te willen maken, maar vervuiling van de grond maakt dit onmogelijk. Volgens mij zijn er best ‘potjes’ of fondsen aan te spreken die de reinigingskosten van de grond kunnen realiseren. In dat geval zou ik dan graag een wedstrijd voor het hele gezin willen organiseren waarbij rubberboten door de Burgel varen met als startpunt de Koggewerf. Vanaf daar vervolgens rennen naar de Burgwal, dan varen tot aan de IJssel om stroomafwaarts weer terug te peddelen. Ik zou het geweldig vinden als deze droom kan worden gerealiseerd!”

Marijke Drost - Dat iedere Kampenaar in vrijheid kan leven

Met een bak koffie nemen we rond achten ’s avonds plaats aan de houten keukentafel van kersvers Kamper GroenLinks raadslid Marijke Drost. Amper aan het interview begonnen, klinken uit de babyfoon kinderstemmen. Nieuwsgierig steken tweeling Merle en Eefje (2) even later hun hoofden om de deur. Net als ik zijn zij blijkbaar benieuwd naar de dromen van hun moeder. Vooruit, ze mogen van Marijke nog even langer opblijven en in gezelschap van de meiden hervatten we ons gesprek.

Foto door Nanda Rave

Marijke (35) is getrouwd met Bart. Naast de tweeling, zijn ze natuurlijk ook trots op zoon Otis (4). Geboren in Zeist, verhuisde Marijke op 9-jarige leeftijd naar Zwolle. Hier bracht ze haar jeugd door. Marijke: “Ik genoot een gereformeerde opvoeding. Toch nam ik al op jonge leeftijd overtuigingen en meningen niet als vanzelfsprekend aan, maar stelde ingewikkelde vragen. Daar konden mijn ouders en de kerk niet zoveel mee. Ik week uit naar een andere geloofsovertuiging zoals de Baptistengemeente. Daar was ik helemaal gelukkig. Voor mij de aanleiding om een opleiding tot pastoraal werker bij de Hogeschool in Ede te volgen.”

“Hoewel een interessante opleiding, zag ik voor mezelf geen toekomst in de kerk of als missionaris. Ik wilde op deze manier niet investeren in een ‘hobby’. Dat vond ik zonde van mijn tijd en geld. In het tweede jaar besloot ik te stoppen met de opleiding en maakte vervolgens een rondreis in Zuid-Amerika. Bij terugkomst wist ik dat ik mijn interesse in muziek en organisatietalent wilde omzetten in werk. Ik meldde me aan voor de opleiding Cultureel Maatschappelijke Vorming. Tijdens de opleiding kreeg ik al snel de kans om binnen dit vakgebied aan de slag te gaan. Onder andere werkte ik voor ‘Niek van der Sprong Culturele Producties’ en bij ‘Kunst en Cultuur Overijssel’. De nodige ervaring die ik hier opdeed, kon ik na mijn studie bij ’t Ukien in Kampen in de praktijk brengen. Ik ging als jongerenwerker aan de slag.”

“Ik wilde mijn muziekinteresse en organisatietalent omzetten in werk”

“Na 5 jaar besloot ik het roer om te gooien en als zelfstandige aan de slag te gaan. Ik startte een advies- en productiebedrijf op het gebied van cultuur. Al snel bleek dat ik vrijwel alleen maar klussen kreeg van waaruit weer vaste contracten werden aangeboden. Ik realiseerde me dat een vast inkomen zonder administratieve rompslomp eigenlijk wel handig was en aanvaardde een baan bij ‘Kunstbende’ in Amsterdam, een talentontwikkelingsorganisatie voor jongeren op het gebied van kunst. Na een aantal jaren zocht ik werk dichter bij huis en ging weer voor Niek van der Sprong aan de slag. Momenteel werk ik twee dagen per week als projectmedewerker in Lelystad bij ‘Kubus’, een educatiecentrum op het gebied van kunst en cultuur vergelijkbaar met dat van ‘Quintus’.”

Ondanks haar drukke dagen, ziet Marijke kans om zich actief in te zetten voor de lokale politiek: “Mijn hele leven al ben ik geïnteresseerd in de politiek. Ik ben in een gereformeerde omgeving opgegroeid. In ons gezin stond alles in het teken van het geloof: opvoeding, gereformeerde volleybalvereniging en basisschool en mijn oma woonde in een gereformeerd verzorgingshuis. Ik houd van filosofische vraagstukken, van het ‘ontleden’ van gedrag en situaties en discussieer hier graag over. Wat zijn de motieven van de een en waarom heeft de ander totaal andere opvattingen? Dat intrigeerde mij (en nog steeds trouwens). Mijn vragen werden in die gereformeerde omgeving niet altijd gewaardeerd. En ik kon niets met de antwoorden. Ik besloot mij hiervan los te maken, mijn vleugels uit te slaan en buiten de kerk verder te zoeken.”

In 2009 werd ik lid van GroenLinks. De overtuigingen en grondbeginselen van deze partij sluiten precies aan bij de manier waarop ik wil leven: houden van mijzelf en de mensen om me heen en me verantwoordelijk voelen voor de wereld waarin ik leef. Dat zijn voor mij levenswaarden. Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen werd ik gekozen als raadslid. Die uitslagavond in het gemeentehuis vergeet ik nooit meer. Wat een spanning! Ik stond vierde op de lijst. De tweede exitpoll liet twee zetels zien. Vervolgens werden het er drie en daar bleef het op hangen. Pas bij de laatste exitpoll werd duidelijk dat GroenLinks de komende periode met vier zetels in de raad zou zitten, dus ook met mij als raadslid!”

“Mijn kracht ligt in het verbinden en zonder oordeel vooraf te luisteren.”

De gemeente Kampen heeft drie raadscommissies: de commissie Ruimtelijke ontwikkeling, de commissie Inwoners en de commissie Bestuur en middelen. Marijke: “Ik zit in de commissie Inwoners. Denk aan onderwijs, sociaal domein, participatiewet, et cetera. Maar ook de onderwerpen sport, kunst en cultuur zitten in deze commissie. Ik zie voor kunst en cultuur best mogelijkheden. Ondanks dat we een goed theater, een goede bibliotheek en diverse musea hebben, vind ik dat Kampen beter mag zorgen voor de kunstenaars in haar gemeente. Denk aan het geven van opdrachten aan lokale kunstenaars en het beschikbaar stellen van permanente ruimtes met basisvoorzieningen als gas, water en licht waar deze mensen met goed fatsoen hun vak kunnen uitoefenen. Daarnaast ben ik betrokken bij het Kinderpardon. Ik voel me verantwoordelijk om dit soort onderwerpen onder de lokale aandacht te brengen. Zowel bij de inwoners als bij mijn politieke collega’s. Bepaalde beslissingen zijn het gevolg van oud beleid. Laten we er samen voor zorgen dat er wat gaat veranderen in het belang van kinderen die dreigen te worden uitgezet. Het is een thema wat ons allemaal raakt, ongeacht politieke kleur.

Mijn kracht ligt in het verbinden en te luisteren zonder oordeel vooraf. Voordat ik een mening vorm, laat ik mezelf eerst voeden met argumenten en wil ik meer weten over de achtergrond van zowel de situatie als over mensen die erbij betrokken zijn en die door een bepaalde beslissing geraakt kunnen worden. In tegenstelling tot vroeger, kan ik nu veel meer nuance aanbrengen en heb ik respect voor eenieders waarden en normen, zonder die van mijzelf te verliezen. Daarnaast voel ik me vrijer dan ooit om te vinden wat ik wil. Dat heeft het losmakingsproces van het geloof mij uiteindelijk gebracht.”

“In onze gemeenschap heeft de een niet meer rechten dan de ander.
Samen zijn we Kampen.”

“Mijn droom voor Kampen is dan ook dat ik iedereen diezelfde vrijheid gun. Ik heb gevoeld hoe ik om mijn persoonlijke keuzes veroordeeld werd. Een machtig bolwerk keerde zich tegen mij. Dat gevoel is afschuwelijk. Uiteindelijk lukte het mij om op een andere manier tegen deze benadering aan te kijken. Ik zag opeens dat een heleboel mensen vastzitten in veroordelend denken. Ik hoop dat deze mensen geloven omdat het geloof ze goed doet er oprecht troost en hoop uit halen. Dat ze niet vanuit angst hun geloof praktiseren. Angst hebben voor wat mensen c.q. de gemeenschap van hen denkt. Ik droom dat iedereen in vrijheid mag zijn wie hij is en ook van anderen voelt dat dat oké is. Dat het zelfs mooi is, dat hij gezien wordt om wie hij is. Ongeacht afkomst, geaardheid of geloof. In onze gemeenschap heeft de een niet meer rechten dan de ander. Samen zijn we Kampen.”

“En hoe mooi zou het zijn wanneer er omgevingen gecreëerd of verbeterd worden waarin we elkaar kunnen ontmoeten? Ik zie dan ook een prachtig asfalt loos ingericht stadspark voor me. Een paviljoen omringd met picknicktafels waaraan je wat lekkers kunt eten en/of drinken. Ik zie een park vol diversiteit, levendigheid en vertier voor me. Zo’n ontmoetingsplek wens ik ook het Zoddepark in IJsselmuiden mijn woonplaats over een aantal maanden toe. De jaarlijkse terugkerende Fullcolor- en Zoddefestivals laten perfect zien hoe levendig het park kan zijn. Zo mag het wat mij betreft iedere dag zijn. De potentie is er!”

Lu Schaper - Geef Kamper kunstenaars een podium

Lu ontvangt me in haar expositieruimte en atelier in de Oudestraat 143. Door de Kamper UI(t)dag het druk in de stad. Wanneer ik de galerie binnenloop en de uit Shanghai afkomstige Lu de deur achter me sluit, overvalt een serene rust ons. Chinese thee en verrukkelijke bonbons maken de sfeer compleet: “Zo, hier kunnen we ongestoord praten.”

In 1995 verlaat Lu Shanghai - waar ze aan de kunstacademie studeerde - en vertrekt naar Singapore. In die tijd ontmoet ze haar man Hennie. Hij is voor zijn werk bij een oliemultinational gevestigd in Singapore en op zoek naar kunst voor zijn kantoor. Lu: “Het lot bracht hem naar mijn galerie, waar niet alleen mijn schilderijen indruk op hem maakten!” Hennie selecteerde een aantal van mijn werken en nodigde me uit om ideeën uit te wisselen over hoe de schilderijen het best hun recht kwamen. “Wij ontmoetten wij elkaar vaker en dat resulteerde in een relatie en ons huwelijk in 2000”.

“Ik was teleurgesteld in Nederland, maar alleen in Shanghai was ook geen optie”

Hennie zou overgeplaatst worden en hij kon kiezen uit twee plaatsen: Houston in Amerika of Rouen in Frankrijk. Lu: “Ik verwachtte niet dat Houston veel voor mij als kunstenaar zou kunnen betekenen. Er heerst niet echt een kunstklimaat. Als het nu New York was! Voor mij was de keuze snel gemaakt. Ik wilde naar de plek, die kunstenaars zoals schilder Monet en componist Satie inspireerden. Twee jaar verbleven Lu en Hennie in een groot victoriaans huis in Rouen. Volgens Lu was dat een plek en omgeving waar ze ontdekte welke stijl het best bij haar past. Na 2 jaar vertrokken ze naar Nederland. Voor Lu was dat de eerste keer dat ze - buiten een aantal vakanties - kennismaakte met ons kikkerlandje en in het bijzonder met Amsterdam.

Lu: “Hennie was druk met zijn werk. Ik schilderde veel, maar kwam weinig buiten en had geen ruimte om mijn werk te exposeren. Ik was best teleurgesteld. In Azië werken en exposeren kunstenaars meer samen. In die tijd begon ik op internet kunstblogs te schrijven. Een belangrijke kans om mijn werk aan Shanghai en de rest van de wereld te laten zien. Dat resulteerde in digitaal samenwerken én in opdrachten. Ik besloot vaker en langere periodes naar Shanghai te gaan om deze mogelijkheden te benutten. Die tijd was moeilijk. Ik was teleurgesteld in Nederland, maar alleen in Shanghai was ook geen optie.”

“Kampen geeft mij de kans opnieuw te aarden.
Mijn wortels groeien in nieuwe grond.”

Hennies vader nam Lu mee naar Zuthpen en Deventer tijdens haar eerste kennismakingsbezoek in 1999. De oude Hanzesteden maakten veel indruk op Lu. Ze deelde haar droom met Hennie: wonen, werken én een galerie in de binnenstad van een van deze steden of een vergelijkbare. Ze vonden een pand in de Oudestraat met een woning erboven en een studio op de begane grond. Lu’s gevoel was direct goed en het pand uitermate geschikt. In 2012 vestigden zij zich daar met het idee definitief in Kampen te blijven. Een paar jaar later verhuisde Lu haar galerie naar een mooiere en grotere locatie op Oudestraat 143.

Lu: “Ik heb nu echt het gevoel dat ik woon in Nederland, ook omdat ik veel contact heb met de mensen hier. De Kampenaar is trots en vriendelijk. Er is veel cultuur in de gemeente, dat spreekt mij bijzonder aan. Kampen geeft mij de kans opnieuw te aarden. Mijn wortels groeien in nieuwe grond. Ik ontwikkel me op alle gebieden, niet in de laatste plaats persoonlijk. Lang voelde ik me verloren. Hier ben ik thuis. Gek genoeg doet Kampen me in een aantal opzichten denken aan de oude historische binnenstad van Shanghai waar ik geboren ben en opgroeide. Ik schrijf mijn blogs nu zelfs over Kampen. Mijn droom is uitgekomen.”

“Kampen heeft een rijke en goede cultuur- en kunsthistorie. Tijdens de Hanzedagen was er veel aandacht voor het verleden met verschillende cultuuractiviteiten, maar denk ook eens aan het ‘uitpakken’ en uitdragen van cultuur. Het Ikonenmuseum en Stedelijk Museum doen dit, maar  er zouden ook kunstactiviteiten kunnen komen die bezoekers trekken en met meer aandacht voor kleine galerieën, zoals die aan de Burgwal. Dit kan via tentoonstellingen, maar ook theater is een mogelijkheid. Een paar jaar geleden waren er geweldige theateropvoeringen van maximaal 10 minuten in diverse huiskamers in het centrum van Kampen, in huiselijke sfeer genieten van prachtige optredens. Na een aantal voorstellingen brachten paard en wagen ons weer terug. Schitterend! Dat soort dingen mogen vaker worden georganiseerd, bijvoorbeeld tijdens de KamperUI(t)dagen. En misschien een grote kunst- of ambachtsmarkt toevoegen waar zelfgemaakte producten aan de man gebracht worden.”

“Geef Kamper kunstenaars een podium
en laat zien hoe rijk onze stad aan kunst en cultuur is!”

“Een ander idee is om kunst te brengen naar inwoners die niet of minder mobiel zijn. Pieter Zandt Scholengemeenschap organiseert ieder jaar een cultuurdag. Kinderen kiezen uit ongeveer twintig cultuuractiviteiten. Daar heb ik aan meegedaan. In de galerie gaf ik een demonstratie Kalligrafie, een oude en duurzame techniek. Hoe maak je de inkt? Hoe houd je de kwast vast? Ik liet leerlingen hun naam in Chinese karakters optekenen. Dit is ook wellicht ook interessant voor ouderen in verzorgingstehuizen. Het is een afleiding, werkt therapeutisch en je laat ze misschien hernieuwd kennismaken met kunst. Mensen kijken niet zo snel naar kunst. Ik merk dat men soms zeer geïnteresseerd mijn werken in de etalage bekijkt, maar aarzelt om de galerie binnen te lopen. De drempel is te groot. Men denkt dat verwacht wordt iets te kopen.

Het belangrijkste is dat mensen kennismaken met kunst en erover praten. Dit had ik in Shanghai, in Amsterdam niet en nu gelukkig in Kampen wel weer. Maar het gaat niet om mij. Geef Kamper kunstenaars een podium en laat inwoners en/of bezoekers zien hoe rijk onze stad aan kunst en cultuur is!”

Aukje Grouwstra - Kampen nóg beter en mooier maken

Hartje zomer in het hart van Kampen. Inwoners en bezoekers ontmoeten elkaar en vinden verkoeling onder de Platanen op De Plantage. De druk bezette terrassen brengen de stad tot leven. Is dit de reuring die Kampen nodig heeft? Degene die hierover bij uitstek iets kan vertellen, is onze nieuwe binnenstadmanager Aukje Grouwstra. Nog volop in gesprek met Efes eigenaar, Yilmaz Lyi, verwelkomen beide me hartelijk wanneer ik het terras oploop voor een interview met Aukje. Yilmaz biedt me een kop koffie aan en Aukje vertelt haar verhaal en uiteraard haar droom…

“Een vriendin attendeerde mij op de vacature van binnenstadmanager Kampen. Ik las de tekst en dacht: dit ben ik! Dat gevoel werd versterkt na mijn eerste gesprek met de gemeente en Kamper Marketing. Ik voelde me direct thuis. In een vervolggesprek met de werkgroep binnenstad had ik ook met deze mensen een klik. Ik werd aangenomen en mijn droom kwam uit! Einde verhaal? Nee, de start…”

Aukje (47) is sinds 13 maart van dit jaar binnenstadmanager Kampen. Zij maakte jaren geleden voor het eerst kennis met Kampen toen zij als grafisch ontwerper en beeldend kunstenaar een atelier huurde in de oude ambachtsschool ‘DOAS’ in Zwolle. De ene helft van de bewoners kwam van de AKI in Enschede en de andere helft van de kunstacademie in Kampen. Ze maakte heel wat feestjes mee in de binnenstad van Kampen en vanuit die invalshoek leerde zij de stad behoorlijk goed kennen.

Aukje: “Na mijn definitieve aanstelling werd ik geïntroduceerd tijdens de laatste sessie van het Hanzeborden. Via dit ‘serious game’ kregen we ideeën van de samenleving van Kampen in beeld. Daarnaast werd aan de stakeholders als vereniging van vastgoedeigenaren, ondernemers en gemeente gevraagd naar hun speerpunten ten aanzien van de binnenstad van Kampen. Het resultaat is een mooie richtlijn en aanzet voor ‘De Agenda van en voor de Stad’, waarmee we het binnenstadmanagement vorm geven.”

Kampen heeft heel veel,
maar vraagt ook heel veel

De functie is Aukje op het lijf geschreven: “Kampen heeft heel veel, maar vraagt ook heel veel”, stond in de vacaturetekst. “Daar houd ik van. Ik wil ergens keihard en gepassioneerd voor gaan. Chaos en gedoe – in de positieve zin van het woord – creëren ruimte voor vernieuwing, nieuwe ontwerpen en inzichten. Ik sta open om deze aspecten plus de partijen die hierbij betrokken zijn sterker te maken. Als binnenstadmanager zijn vastgoedeigenaren, gemeente, ondernemersvereniging, kunst en cultuur én het winkelend publiek mijn belangrijkste stakeholders. Over het algemeen is een binnenstadmanager op drie lagen actief: als een soort huismeester, verbetering van het ondernemersklimaat en meedenken in beleid en strategie. Bijvoorbeeld tegengaan van leegstand of invulling geven aan beeldbepalende gebouwen, vergroening van de winkelstraat en een oplossing vinden voor de fietsenproblematiek in samenwerking met de gemeente Kampen.”

De stad mooier te maken.
Daar horen de mensen bij die erin wonen en verblijven

Ook de regiofunctie van de stad vindt Aukje belangrijk. Hoe staat Kampen bijvoorbeeld ten opzichte van Zwolle, Emmeloord of Elburg? Wat is typisch Kampen en wat kunnen we meer etaleren? Er is een samenwerkingsverband met de Hanzesteden, dat is erg prettig. In Deventer (Aukjes woonplaats) heeft ze bijvoorbeeld goede contacten met de binnenstadmanager Peter Brouwer en via ‘De Stadsbeweging’ van de provincie Overijssel contact met alle binnenstadmanagers.“Wij leren veel van elkaar”, aldus Aukje.

Aukje heeft ervaring aan twee kanten; voor bijvoorbeeld de initiatiefkant heeft ze het 5 mei-festival in Zwolle mee opgezet en het Havenkwartier in Deventer – samen met diverse kunstenaars – helpen opbouwen. Zelf woont ze in het Havenkwartier en ze heeft drie jaar lang een tentoonstellingsruimte voor autonome kunstenaars in huis gehad, die ze per se in het Havenkwartier wilde hebben. Daarnaast deed ze ervaring op als omgevingsmanager (gebiedsontwikkeling) bij de gemeente Den Haag. De Haagse markt en de Antiek en Boekenmarkt op de Lange Voorhout heeft ze geïnitieerd. Deze ‘verbouwingen’ hadden veel effect op de omwonenden. Dan is ze iemand die niet in de overlast denk, maar juist in mogelijkheden: “De omwonenden zijn onze eerste nieuwe klanten!”

Mijn palet bestaat uit meerdere kleuren.
Ik weet ze te verenigen en in te zetten,
onder andere ten gunste van deze stad.

Andersom is Aukjes intrinsieke motivatie de stad mooier te maken. Daar horen de mensen bij die erin wonen en verblijven. Aukje: “Ik investeer graag in samenwerkingsverbanden. Ik wil bijvoorbeeld dat horecaondernemers op De Plantage samenwerken. Het maakt hen sterker en het plein interessanter. Ik ben in staat beleid en uitvoering te koppelen en te zorgen dat beide de handschoen oppakken om de stad nog mooier te maken.”

“Ik ben ook beeldend kunstenaar, iets moois scheppen vanuit het niets, daar houd ik van. Ik zie en denk in mogelijkheden. Stel je hebt drie honden die met hetzelfde volume hard blaffen. Mijn taak is om het kleine keffertje ook te horen en aandacht te geven, want mogelijk heeft die wel het beste idee voor Kampen! Een droom komt uit, want alle eigenschappen kan ik perfect gebruiken als binnenstadmanager. Ik heb – net als elke kunstenaar – antennes uitstaan die ‘zien’. Dat gaat vanzelf. Ik houd van ontwerpen en dat vertaal ik naar techniek en toepassingen. Dit zelfde proces ervaar ik als binnenstadmanager. Ik voel dat het bruist in de stad en ik kijk waar bruggen geslagen kunnen worden om ideeën gerealiseerd te krijgen.”

"Niet alleen de wereld, maar nu in het bijzonder Kampen, beter en mooier maken. Dat is mijn droom. Ik geniet intens van het proces. Mijn palet bestaat uit meerdere kleuren. Ik weet ze te verenigen en in te zetten, onder andere ten gunste van deze stad."

Pierre Ngindu - Samen bouwen aan een prachtig Kampen

Net terug van een leerlingenvergadering op school, haast Pierre zich naar de Stadskazerne voor ons interview. “Jachtig leven?”, vraag ik hem wanneer we elkaar treffen in de expositieruimte tegenover de Touristinfo. Met een grote grijns kijkt Pierre me aan: “Misschien druk, maar dat mag nooit een excuus zijn om even de rust te vinden voor een goed gesprek.” We nemen plaats aan de lange tafel in het midden van de ruimte waar de volgende expositie ‘Kunst boven Water’ nog niet is ingericht. Pierre’s woorden echoën door de lege ruimte. Hij vertelt gepassioneerd over zijn droom.

Pierre Legrand is docent Frans aan het Ichthus College in Kampen. Geboren en getogen in de Democratische Republiek Congo, verblijft hij nu sinds 17 jaar in Nederland. Gevlucht. Net als veel andere studenten staakte en protesteerde Pierre voor een volwaardige studiefinanciering. Dat mocht niet in Congo toentertijd. Pierre: “Je werd dan opgepakt en moest het leger in of de bak of vluchten. Als derdejaars student geneeskunde vluchtte ik naar Nederland.”

Kampenaar, net als iedereen
In Nederland aangekomen, verblijft Pierre eerst in AC Zevenaar. Daarna volgen verschillende adressen in Luttelgeest, Kampen, IJsselmuiden en vervolgens AZC Dronten. Pierre: “Ik vond het erg moeilijk om in een land terecht te komen waar je de taal niet spreekt. Ik deed mijn best om erbij te horen en om leuk gevonden te worden. Na die gewenningsperiode deed ik meer mijn best om met behoud van mijn eigen identiteit mee te doen in de samenleving. Dus niet meer per se erbij hoeven te horen, maar onderdeel zijn van het land en de stad waarin je leeft. Nu – na 17 jaar – kan ik volmondig zeggen dat ik volop meedraai in de Kamper samenleving. Ik ben en voel me Kampenaar net als iedereen. Mijn leven heb ik hier opgebouwd. Ik heb een baan en niet te vergeten een gezin waar ik supertrots op ben.”

Pierre’s droom
“Ik wil graag levenscoach worden. In deze hoedanigheid wil ik aan mensen laten zien hoe je ook blij kunt zijn met wat je hebt. Ik kijk nu inmiddels met heel andere ogen naar Kampen dan 17 jaar geleden. Dit is mijn stad. In deze stad wonen mensen die het heel erg goed hebben, maar toch ook regelmatig klagen. Zij zijn rijk, maar ook ongelukkig. Hoe kan dat? Mijn eigen achtergrond en integratieproces – waar ik overigens een boek over schrijf - spelen hierin een belangrijke rol. Natuurlijk ga ik in gesprek en wil ik samen met hen een proces doorlopen wat tot nieuwe inzichten en daarmee een nieuwe of andere rijkdom leidt”

Rijkdom gaat verder….
“Ik wil geen gewone coach zijn. Ik wil mensen laten zien hoe het anders kan. Je blijft jezelf in wat je doet, maar ik probeer mensen uit hun comfortzone te halen, waardoor ze nieuwe stappen in het leven durven te maken. Waarschijnlijk zijn ze daar zelf ook aan toe. Staan ze momenteel stil, waardoor mogelijk ontevredenheid ontstaat. Ik ga hierover met ze in gesprek en neem hen mee naar Afrika. Naar Congo of Senegal, met de bedoeling om tot rust te komen. Hier is alles snel en daarmee vluchtig. Als ze dan terugkomen, zijn ze gedeprogrammeerd. Daar ben ik 100 procent van overtuigd. In die gesprekken geef ik geen oplossingen. De mensen moeten zelf hun persoonlijke nut van het leven gaan inzien. Dat gaat verder dan het najagen van materiele zaken. Mensen zijn leider in hun eigen omgeving en kunnen vanuit die positie heel veel betekenen voor zichzelf en daarmee hun omgeving.”

Droom voor Kampen
“Kampen is de plaats waar ik mijn plek heb gevonden. Mijn droom is dat wij een respectvol ‘blok’ gaan vormen. Een gemeente worden waar wij met en voor elkaar klaar staan. Dat is het. Niet meer en niet minder. Er zijn helaas nog momenten en plekken waar afstandelijk op elkaar gereageerd wordt. Dat is niet nodig. Althans, ik vind dat niet nodig. Bijvoorbeeld als er asielzoekers langsfietsen worden die mensen nagekeken omdat ze anders zijn. Volgens mij zijn wij gewoon bang. Bang voor het onbekende. Ik zou willen dat wij gewoon op elkaar af durven te stappen. Elkaar ontmoeten en in gesprek gaan. Want pas dan leer je de ander kennen. Neem bijvoorbeeld de wijk Brunnepe. In de zomer zit iedereen buiten. Praat en speelt met elkaar. Drinkt samen een biertje of colaatje. Doen een beroep op elkaar omdat de één de ander kent. Ik wil niet zeggen dat je per se dagelijks bij elkaar over de vloer moet komen. Het gaat mij om het gevoel: vertrouw elkaar! Dit is onze gemeente en stad. Stap uit de hokjes van wijk, idealen en/of geloof. Ga voor je stad! Als geen ander weet ik dat een reis van 1000 kilometer begint met een eerste stap. De eerste stap om een ander te leren kennen is een begroeting. Ik ben optimist. Ik hoop dat meer mensen mij en mijn lach zullen volgen en dat wij samen Kampen nóg mooier kunnen maken.”

Marianne Stoeltie - Iedereen wat meer kleur én lef om kleur te bekennen!

Achter de toonbank van Kunstig Kitschwerk, ook wel bekend als het ‘Roze Kadowinkeltje’, staan twee stoelen prominent geïnstalleerd. Terwijl ik aanstalten maak om op de linker plaats te nemen, knikt eigenaar Marianne naar de rechter: “Dit is de gastenstoel”. Op het moment dat ik de kussens ervan onder mijn achterwerk ervaar, schiet ik vanzelf in de rol van side-kick. Duidelijker kan niet: Marianne voert op geheel eigen wijze de regie over de winkel die zich kenmerkt door warmte en een bont scala aan kleur. Niet alleen klanten, ook vrienden en bekenden lopen in en uit. Ongeacht wie, oprechte aandacht en hartelijkheid voor iedereen die de winkel binnenloopt. "Soms gebeurt het dat iemand niet groet. Raar toch? Dat raakt me dan best eigenlijk.”

50 jaar geleden werd Marianne in Haarlem geboren, waarna het gezin Stoeltie – in verband met vaders werk – regelmatig naar andere plaatsen verhuisde. Afgestudeerd aan de Academie voor Beeldende Vorming/Textiele Werkvorming, wilde Marianne graag aan de slag als docent 1^e graad. “In de jaren ‘90 werd echter fors bezuinigd in het onderwijs. Vakken als ‘Textiele Werkvormen, Handvormen en Tekenen verdwenen. Voor mij dus lastig om een baan te krijgen. Mijn carrière verliep dan ook iets anders dan gepland. Ik pakte mijn boeltje om in Amsterdam in een stoffenwinkel en bij Artis aan de slag te gaan. Kort daarop vertrok ik naar het oosten van het land om een snackbar in Zwolle te beginnen. Na een aantal jaren besloten mijn toenmalige partner en ik een eethuisje in Hattem over te nemen.”

Tijd voor een nieuwe stap
“Toch begon het na een aantal jaren horeca weer te kriebelen. Ik kon mijn creativiteit niet kwijt en had een enorme behoefte aan ‘creëren’. Noem het scheppingsdrang! In het verleden knapte ik bijvoorbeeld al oude meubels op en gaf ze een nieuwe én vrolijke lik verf. Ik maakte prinsessenmeubels van oude barkrukken. Kortom, mijn bloed kroop waar het niet gaan kon. We stonden op het punt om ons eethuisje te verbouwen. Ingegeven door mijn onrust en de behoefte om mijn creativiteit vorm te geven, besloot ik resoluut dat het tijd was voor een nieuwe stap. Ik was er klaar voor. Bij toeval kwam ik in de Geerstraat terecht. Deze winkelstraat in Kampen stal direct mijn hart. Een straat met woon- en kunstwinkels en galerieën. Daar zou mijn toekomstige zaak wel tussen passen!” 

Weinig moeite om te wennen
“Ik had nog geen stijlvast idee. Op de Trade Mart (inkoopplatform voor detailhandel) ontstond min of meer vanzelf een beeld van welke artikelen ik wilde verkopen. Met mijn voornemen om alleen maar artikelen in te kopen die ik leuk vond, bestond mijn eerste winkelaanbod uit vrolijke klamboes , kussens, serviezen en kleine cadeautjes. Anderhalf jaar reed ik heen en weer om mijn aanbod uit te breiden. In oktober 2000 vond ik mijn privé onderkomen boven de winkel en startte ik mijn sociale leven in Kampen. Ik had weinig moeite om te wennen. Ik ben een makkelijke prater, leg snel contacten. In die periode gaf ik salsa lessen. Een superleuke tijd waarin ik veel mensen leerde kennen. Maar natuurlijk had ik via mijn winkel ook veel aanspraak en deed ik af en toe een drankje in ’t Kroegje. Ook daar leerde ik genoeg mensen kennen. Sowieso ging ik er veel op uit.”

Stichting Idéfix
De winkel is niet Marianne’s enige passie. Zij is ook actief als begeleider voor de Stichting Idéfix. Deze stichting organiseert jaarlijks een vakantiekamp voor jongeren met een lichamelijke beperking, ADHD/ASS of een meervoudige handicap. Marianne: “Deze kinderen komen uit 2 instellingen uit Brabant. Via Stichting Idéfix brengen ze een week door in de Christinahoeve in De Leemkuule, Hattem. Gerrie Kragt, eigenaresse van ’t Kroegje, is hiervan de initiator. Zij is tevens voorzitter van Idéfix. Wij doen er alles aan om deze kinderen een fantastische week aan te bieden. Ieder jaar kiezen we een thema. Vaak is het één dolle boel. Twee jaar bijvoorbeeld was het ‘James Bond’ en werd de hele hoeve dan ook in die stijl aangekleed. Een circuit werd aangelegd en Joep Roth zette er een snelle auto neer. De kinderen volgden zelfs een opleiding tot geheim agent. Ik ga niet in detail, maar op sommige punten bieden wij nét die extra dingen die normaal gesproken eigenlijk niet mogen. Die keer met het thema ‘Harry Potter’ bijvoorbeeld. Daar hoort ‘leren vliegen’ bij. Onmogelijk? Nee hoor! Wij zorgen ervoor dat iemand tóch even uit die rolstoel komt. Dat effect van nét even buiten de lijntjes kleuren, kan me écht raken! Kortom: Er gaat meer aandacht naar de eigenheid van die kinderen in plaats van naar hun handicap.”

Kleur bekennen
“Net buiten de lijntjes kleuren: noem het ‘uit je comfortzone’ of ‘out of the box’. Onderzoeken wat de mogelijkheden in mijn eigen leven zijn vind ik erg belangrijk. Daarbij leef ik enorm in het ‘nu’. Doelen stellen is eigenlijk niet zo mijn ding. Ik ervaar liever door te doen. Wel heb ik veel wensen. Ik zou bijvoorbeeld over meer tijd willen beschikken om dingen te maken of te vernieuwen. En misschien ook wel om weer les geven. Niets is zo leuk als mensen dingen leren. Dat kan salsadansen zijn, maar ook iets in de kunst. De winkel daarentegen is mijn lust en mijn leven. Over dromen? Eigenlijk gun ik iedereen gewoon wat meer kleur én lef om kleur te bekennen. Het kan zo simpel zijn: draag bijvoorbeeld eens een vrolijke broche of een bloem in je haar! Of ga voor mijn part met een bont gekleurde boodschappentas naar de supermarkt.”

Kampen heeft alles…
“Ik zou graag willen dat iedere ondernemer in ieder geval één iets ten behoeve van de stad oppakt. Een initiatief, vrijwilligerswerk of het opperen van een idee. Eén waarmee je samen de verantwoordelijkheid neemt om van Kampen een nóg mooiere stad te maken. En voor de inwoners: praat eens wat vaker met je buurman, buurvrouw of de mensen verderop in je straat! Gelukkig wordt dit al door velen gedaan, maar hou niet alles binnenshuis. En, als je toch op straat staat te kwekken, pak dan eens een kop koffie op het terras. Geniet van de gezelligheid in de stad, van de mensen die voorbij lopen! Ik houd van Kampen, hoef dan ook nooit meer terug naar het westen. Ik vind het oosten sowieso veel relaxter. De energie is hier veel kalmer. Je hoeft jezelf niet te overschreeuwen. Kampen heeft alles. En als het er niet is: organiseer je het zelf.”

Wouter Berns - Blijven dromen, blijven vertellen...

Over verhalen. Die plekken en gebeurtenissen betekenis geven. Die jou en mij weten te beroeren. Verhalen die raken en laten zien waar we vandaan komen. Ons meenemen in mijmeringen waar we naar toe willen. Over de vertellers die essentieel zijn om het verhaal te duiden. Niet alleen in woord of op ‘schrift’, maar ook in beeld. Juist beeld laat veel aan eigen interpretatie over. Althans, dat zegt Story Painter Wouter Berns, die me via een rondleiding langs zijn werk in de expositie ‘De omloop van de verbeelding’ een inkijk geeft in zijn eigen verhaal. En uiteraard zijn dromen…

Als ie maar geen voetballer wordt…

Wouter (1970) lijkt voorbestemd om ‘iets’ in de sport te doen. Zijn talent op het voetbalveld blijft niet onopgemerkt door scouts van De Graafschap, waar hij wordt opgeleid. Een kapotte knie gooit op 15-jarige leeftijd roet in het eten en dat ‘iets in de sport’ vindt zelfs geen weerslag in een functie als fysiotherapeut of sportleraar. Wouter: “Een illusie armer, besloot ik de vakken scheikunde en biologie uit mijn pakket te gooien en deze te vervangen door tekenen. Mijn moeder, de creatieveling in onze familie, spoorde me aan om meer te doen met mijn tekentalent. Iets wat absoluut geen straf was! Vol overgave stortte ik me op het tekenen van strips, karikaturen en kocht al snel een set olieverf. Ik leefde me uit op de onderkant van veilingkistjes. Op dat moment had ik al een onbedwingbare behoefte om juist die dingen of situaties te schilderen die er echt uitzien, maar toch niet kunnen.”

Kampen: ‘the place to be?’

“Als scholier en beginnend schildertje reisde ik vaak met de trein van Zevenaar naar Arnhem om daar het gemeentemuseum te bezoeken en voordelige kunstboeken te kopen bij De Slegte. Voorbeelden en inspiratoren waren bijvoorbeeld kunstschilders als Jan Mankes, Emil Schumacher, Pyke Koch en Carel Willink. In plaats van de geplande sportcarrière, oriënteerde ik me op een geschikte kunstopleiding. Een leraar tipte mij over zowel een geschikte opleiding als stad. Op een dag pakte ik de trein naar deze stad, Kampen. Met mijn portfolio liep ik de brug over naar de Kunstacademie in de Van Heutzkazerne. Na dit bezoek stond mijn besluit al snel vast. Hier wil ik zijn. Vanaf de start van mijn opleiding woonde ik dan ook in Kampen. De jaren ’90. Een tijd waarin mijn studiegenoten en ik ons gedroegen als speelse liberalen, maar waar ik me tegelijkertijd serieus stortte op het schildersvak. In 1992 studeerde ik af. Eén jaar sneller dan de geplande 5 jaar. Niet omdat ik nu per se zo extreem goed was, maar omdat de docenten zagen wat ik wilde qua stijl. Ze vonden me er klaar voor. Ik was – toen al – Story Painter.”

Inspiratoren
“Eén van mijn eerste opdrachten was het schilderen van de heilige Martinus in een altaar. De Martinuskerk in Oud-Zevenaar had een ander altaar gekregen. Eén waarin een afbeelding van de heilige Antonius stond. Dat kon natuurlijk niet. Wanneer ik door een kerk loop, zoek ik altijd de verbeelding. De kerk is bij uitstek een plek van verhalen, waarbij de beelden vertellen en je uitdagen op zoek te gaan naar je eigen verhaal. Hoe raakt het jou? Sterke en volwassen emotie vind ik vooral in de werken van grootmeesters als Rubens en Rembrandt. Uiteraard laat ik me naast ‘beeld’ ook inspireren door taal. Gesproken of geschreven. Mythologische verhalen hebben veel invloed op mijn werk, maar ook verschillende verhalenvertellers van nu weten me te raken en zetten me aan het denken. Joseph Campbell en ‘The hero with the thousand faces’ is daarvan een goed voorbeeld.”

Spiegelen
“Inspiratie doe ik dus niet louter visueel op. Ik creëer een verhaal en verbeeldt het op mijn manier. Ik schilder dan ook eerst in mijn hoofd. Het verhaal dat borrelt in mijn onderbuik vertaal ik daar naar beeld. En dan ga ik aan de slag met het doek, de verf en penseel. Dat is puur aards, zweten zelfs! Gelukkig heb ik onderhand veel ervaring en beheers ik de technieken steeds beter, waardoor ik alle inspiratielagen geduldig weet aan te brengen op het doek. Al met al duurt het hele proces van idee of werk in opdracht tot oplevering vaak minimaal een jaar. Schilderen is losgaan. Schilderen is spelen. Ik ben verslaafd aan creëren. Kan niet zonder. Heb het spelen nodig om die monnik te kunnen zijn. Via mijn werk vertel ik een verhaal wat vervolgens bij iemand anders weer een andere - persoonlijke - interpretatie oplevert. Mijn werk spiegelt. Maar de ziel van de ander, de kijker, ken ik niet. Is onbekend en ongrijpbaar. Wil je me zien of niet? Laat jij je kennen of niet? Hoe vertaal jij? En uiteindelijk moet ik het schilderij loslaten. Daar heb ik best moeite mee. Of het nu een opdracht of vrij werk is, ik kan het pas laten gaan als ik er letterlijk en figuurlijk klaar mee ben. En in mijn geval is dat wanneer ik weer gepakt wordt door een nieuw verhaal. Als blijkt dat daar ruimte voor is, zet ik mijn signatuur eronder.”

Foto: Marieken Westerink

Omloop van de verbeelding

Ter gelegenheid van zijn 25-jarig kunstenaarsjubileum exposeert Wouter momenteel (tot 9 september 2017) in de Boven- of Sint Nicolaaskerk. Wouter: “Deze kerk nodigt uit. Van buiten lijkt het net een onneembare vesting, maar eenmaal binnen biedt deze plek zoveel ruimte en openheid. De ‘match’ tussen mijn werk en deze kerk is onverwacht een schot in de roos. Ik kan me geen betere gelegenheid voorstellen. Hoe fantastisch komt bijvoorbeeld ‘De heilige Nicolaas’ tot zijn recht. Zie het licht dat vanaf het schilderij door de geweldige glas-in-loodramen erboven gewillig haar weg naar buiten vindt. Deze kerk heeft iets magisch. Zorgt voor een extra verdieping van mijn werk.” Niet alleen tref je werk van Wouter in De Bovenkerk, ook nodigde hij een aantal kunstvrienden uit om hun werk tentoon te stellen. Want: “Een feestje vier je niet alleen!”, aldus Wouter.

Droom of ratio?
“Ik leef mijn droom. Ben hoofdrolspeler in mijn eigen film. Dat geeft een machtig gevoel. En dan doel ik niet op macht in de zin dat ik beheers. Wel dat ik ‘beheer’. Ik vergelijk dit gevoel met de tuin van mijn atelier in Frankrijk. Eén die zich kenmerkt door gigantische wildgroei. Binnen een bepaalde ruimte laat ik dat gebeuren. Dat is een basisovertuiging van mij. Ik kan geen ‘stop’ op mijn gedachtespinsels zetten. Die staan aan de basis van verhalen op het doek. Die worden gevoed door invloeden van buitenaf, maar ook door mijn eigen fantasieën en dromen. Helaas slaat de rationele wereld veel dromen murw. Hoewel ik wel vermoed dat er sprake is van een kanteling. Het besef dat ‘doen wat je wilt’ vaak begint met dromen. Die heb je zelf in de hand. De uitvoering ervan is niet altijd makkelijk en vergt veel inzet en doorzetten. Een schilderij maken is een draak doden. Ik houd van die strijd. Ik leef mijn eigen droom meer en meer. Een droom uitvoeren vergt ook léf en het begint met doen. Ik leef in het nu. Probeer het in ieder geval. Iets wat mij echt niet altijd lukt, maar de zwarte kanten daarentegen heb ik wel nodig om te zijn waar ik wil, wie ik wil zijn en wat ik wil doen.”

Vrijheid van interpretatie
“Verbinding. Dat woord schiet me direct te binnen als je vraagt welke droom ik voor Kampen heb. Alleen in geval van verbinding kunnen dromen werkelijkheid worden. Kampen is een mooie gemeente met een mooie stad. Een stad waarin heel veel warmte aanwezig is. Laten we vooral blijven delen. Op zich gebeurt dit best goed, maar als we niet uitkijken, raken we elkaar kwijt. Bijvoorbeeld door polarisatie en angst. Maar waarvoor zijn we bang? Media en politiek wakkeren angst aan en angst maakt van dromen nachtmerries. Prometheus vind ik hiervoor een mooi symbool. Deze mythologische creatieve geest, bracht mensen wederzijds respect bij en leerde hen vooruit te zien. Zijn naam wordt dan ook verklaard als ‘De vooruitdenkende’. Stel hem voor in een totalitaire regime. Iemand die bang is durft niet te dromen. Machteloosheid komt dan eerst. Ruimte voor ontdekking en ontwikkeling is nodig. Verrijk elkaar. Luister naar elkaar. Verbind. In ‘De omloop van de verbeelding’ toon ik verhalen op de plek waar verhalen horen. En iedereen mag ermee doen wat hij wil. De essentie van verbinding is dat je anderen jouw waarheid niet opdringt, maar juist ruimte creëert voor ieders persoonlijke interpretatie.”

Meer informatie over Story Painter Wouter Berns en de expositie: Story Painter Wouter Berns