Xandra Ockers - Villa Kakelbont

De zomer lijkt, na weken regen achtereen, eindelijk doorgebroken. In ons land gaat dat vrijwel altijd gepaard met een temperatuurverdubbeling binnen anderhalve dag. Broeierig warm is het in de binnenstad. Op het bankje voor de Juttershoek daarentegen is het aangenaam vertoeven. Niet alleen door een licht briesje, meer nog door de - energieke - eigenaresse, Xandra Ockers. Zij lijkt zich niets aan te trekken van de hitte. Of ik koffie wil. Of thee? Of toch liever water? Eenmaal zittend op hét bankje vertelt Xandra. Eerst over haar 'Guerillatuin': "Of kan ik dat beter niet vertellen...?", vraagt ze met een knipoog.

Guerillatuin
"Oftewel mijn stadstuintje!" Ik ontken niet dat ik eerst een paar keer om me heen moet kijken, voordat ik de 'Guerillatuin' ontdek, zoals Xandra de vierkante meter tegenover de Juttershoek ook wel noemt. Mijn oog valt op een aantal gejutte voorwerpen die er in staan. "Ja, ik dacht laat ik er wat gezelligs van maken! Zo'n suf verbodsbordje met poepende hond erop is geen positieve boodschap. Van een tuintje als dit wordt iedereen blij! Wat ik zoek is nóg een bankje om daar neer te zetten. Het is zo heerlijk om er plaats te nemen en een praatje met willekeurige bezoekers of passanten te maken, ongeacht waar het over gaat. Het gesprek. Dat vind ik zo belangrijk! Niet alleen vertellen, maar natuurlijk ook luisteren. Naar elkaar. Het haalt hardheid en vooroordelen jegens elkaar weg. Hoe meer bankjes, des te beter! Het liefst creëer ik een ontmoetingsplaats in en om mijn winkel." Wat het in mijn beleving al min of meer is. In de luttele vijf minuten dat ik op het bankje zit ben ik al tientallen keren spontaan begroet en aangesproken. De knusheid van de winkel vol met verhalen vindt als vanzelfsprekend zijn weg naar buiten. Alsof iedere klant, buurtbewoner of toevallige voorbijganger verlangt naar het gesprek".

'Wat eb meeneemt, brengt vloed terug'
"Mijn roots liggen in Soest en Baarn", vervolgt Xandra haar verhaal. "Al op vrij jonge leeftijd ben ik gaan varen. Mijn toenmalige partner ontmoette ik bij de Bruine Vloot. Overal in de wereld zijn we met onze twee zeilloggers geweest. Uiteindelijk hadden we een rederij met twee zeilende charterschepen. Helaas moest ik deze, als gevolg van onze scheiding, verkopen. Dat was afgelopen februari. Een maand later startte ik met De Juttershoek, waar ik - naast nautisch antiek, curiosa en souvenirs - ook veel zelf-gejutte spullen aanbied. Mijn passie is jutten".

"Wacht.... ik laat je iets moois zien!" Snel haast Xandra zich de winkel in om terug te komen met één van haar gejutte schatten. Een steen, gevonden aan de oevers van de IJssel, die nu als hanger dient. "En het mag niet op alle plekken he! Dat jutten langs de IJssel! Ik dacht dat oprapen mag, maar kreeg verdorie een bekeuring van 'Ko de Boswachter'! Ook een drive van me trouwens; van oude dingen iets nieuws maken. De winkel heeft daarnaast verzamelingen en speciaal ingekochte partijen. Allemaal met 'het water' als de bindende factor. Ook het contact wat via verhalen met mensen ontstaat, vind ik geweldig. Ik ben gek op verhalen. En laat ik nu allemaal spullen hebben met een verhaal! Laatst was er iemand in de winkel en die vond een knopenbord met daarin een zelfgemaakt scheepje. Die persoon herkende het als het schip waar zijn vader ooit op voer. Bij de opening in maart heb ik de winkel natuurlijk een nautische doop gegeven: een fles champagne op de gevel kapot geslagen. Familie en vrienden waren erbij. Het was niet alleen de start van een nieuwe zaak, maar ook de aftrap van een nieuw leven, waarin ik alleen die mensen uit het verleden meegenomen heb die ook passen in dit leven."

Wens
"Wat ik droom, of noem het wens, is een 'Villa Kakelbont'. Wie kent deze villa niet? Een droom die vanaf mijn 22e steeds voorbijkomt. Ik zag vol afgrijzen steeds meer bejaardentehuizen om me heen ontstaan en bij de gedachte dat dit ooit ook mijn eindbestemming zou zijn, liepen de rillingen over mijn rug. Een 'Villa Kakelbont' zou ik graag nu al willen hebben. Bedoeld als een soort van meegroeivilla. Ik zou zo'n villa willen kopen met een aantal vrienden om daar gezamenlijk in te wonen. Samen, maar ook met onze kinderen. Jong en oud door elkaar. Diversiteit in leeftijd doet bruisen, verbinden. Ook zou ik 'Villa Kakelbont' willen zien als plek van ontspanning, rust en zingeving. Er mag daar worden gelachen. Gehuild. Jezelf daar mogen zijn en je veilig voelen. Wat ik mijn kinderen leer is dat het goed is om een eigen mening uit te dragen. Schaam je er niet voor als deze afwijkt van hetgeen de menigte vindt. Ik leer dat het krachtiger is om geen meeloper te zijn. Dat maakt je weerbaar. Dat wil ik laten ervaren. En het liefst dus in (een) 'Villa Kakelbont'!"

Schatkaart van Kampen
"Toerisme! Zet Kampen meer op de kaart! En verbind de Hanzestad met het water, de IJssel. Bijvoorbeeld door een mooie promenade langs de IJsselkade aan te leggen met het doel meer toeristen aan te trekken. Dat resulteert in bedrijvigheid. Of maak van de voormalige Theologische Hogeschool een restaurant of hotel. Momenteel werk ik aan een plattegrond voor Kampen. Niet zomaar één: nee, een driedimensionale. Dus één met diepte. Het wordt de schatkaart van Kampen. Op de kaart staan tekeningen met mooie beelden, leuke winkels, plekken en bezienswaardigheden. En geloof me, daar kan best nog wel meer bij op!"

Johann van den Noort - Een kunstenaar voor elk bedrijf in Kampen

Bij binnenkomst word ik direct 'gepakt' door het aantal imposante kunstwerken in zowel woonkamer als atelier van de 76-jarige Johann van den Noort. Aangenaam verrast door de diversiteit aan schilderijen en sculpturen door hem zelf gemaakt. Ik stelde me op weg hier naartoe in op een gesprek met een uitvinder en innovator in het bijzonder. Johann blijkt echter kunstenaar in hart en nieren en vertelt me dat het één het ander niet uitsluit. Integendeel, juist inspireert en versterkt, want: "ieder kunstwerk is een uitvinding en elke uitvinding een kunstwerk."


Water

"Al vanaf de lagere school houd ik me bezig met schilderen en tekenen. Door mijn dyslexie kon ik maar moeilijk meekomen met de reguliere schoolvakken", vertelt Johann. Wel blijkt daar al snel zijn creatieve talent. Met moeite maakt hij de MTS af om in het autobedrijf van zijn vader aan de slag te gaan en het op zijn 26e over te nemen. Het bedrijf verkoopt hij dertig jaar later om zich alleen nog maar bezig te houden met beeldende kunst. Eerst zonder thema. Maar al snel is daar het element 'water'. "Want", voegt Johann toe: "ik ben gek op water. Bij de IJssel opgegroeid. Altijd veel gezwommen en diepzee gedoken. Zelfs meerdere keren op de bodem van de zee in duikerspak getekend! Daarnaast ook jaren gezeild. Ik heb meer dan zestig jaar een zeilboot gehad. Vanaf 1970 ben ik de zee opgegaan en heb zeiltochten gemaakt, onder andere naar Engeland, de Oostzee, Noorwegen en Frankrijk. Zowel mijn kunstwerken als ook uitvindingen hebben allemaal iets met water."

Buiten de kaders

"Na de verkoop van het autobedrijf wilde ik me dus volledig toeleggen op het maken van kunst. Het uitvinden bleek echter zoveel tijd in beslag te nemen dat ik minder aan het schilderen toekwam. Hoewel... wat is minder? Schilderen is een exercitie om mijn creativiteit te onderhouden. Is nodig om buiten de geijkte kaders te kunnen denken en werken. Creativiteit is bedoeld als verrijking van ons bestaan en zorgt voor frisse ideeën, bijzondere vondsten en inzichten en daardoor onverwachte oplossingen. Ik schilder zoveel dat er plus minus 1000 werken opgeslagen zijn in het Huys der Kunsten in de Voorstraat. Die ruimte gebruik ik als expositieruimte. Helaas wordt het weinig tot niet meer in die hoedanigheid gebruikt".

Uitvinder?

"In 1995 dreigde Kampen onder water te stromen. De nooddijk was er nog. Maar die kon volgens mij het water nooit keren en in dat geval zouden zowel mijn bedrijf als woning onder water komen te staan. Het bedrijf, inmiddels gevestigd aan de Nijverheidsstraat, had een evacuatieplan om eventueel auto's in veiligheid te brengen. Ik kon die bewuste nacht niet slapen. Had de hele dag mensen met zandzakken op tv gezien. Overstroming dreigde. Ik dacht bij mezelf: 'dat kan toch niet meer in deze eeuw!', ben naar mijn atelier gelopen en heb het plan gemaakt voor een drijvende waterkering. Pas toen de schets af was, viel ik in slaap. Het idee bleek uniek en ik vroeg octrooi aan om daarna het plan openbaar te maken. Via contact met de directeur van de Kamer van Koophandel werd een consortium van vier bedrijven samengesteld die het plan om Kampen te beschermen tegen overstromingen wilden uitvoerden. Een proefopstelling van de waterkering in Hasselt werd door iedereen laaiend enthousiast ontvangen. Het idee werd bij zowel de gemeente, Rijkswaterstaat als het Waterschap ingebracht. De laatste zag het niet zitten. Het plan ketste hierdoor af. Ik ging uiteindelijk met één Nederlands bedrijf verder. De waterkeringen lieten zij maken door een bedrijf uit Vietnam. Zij hebben er enkele tientallen gebouwd. Deze waterkeringen werden wereldwijd verkocht. Ook in Amerika was een bedrijf die de waterkeringen voor de Amerikaanse markt bouwde en door ook verkocht. Eén van de blangrijkste gebouwen, het 'National Archive', wordt beveiligd met twee van deze waterkeringen".

Succes?
"Het Nederlands bedrijf kon de markt echter niet goed meer aan naast hun core business en daarom besloot ik zelf de waterkeringen te gaan verkopen met een zestal dealers wereldwijd. Omdat ik inmiddels de 65 al ver gepasseerd was, zocht ik een bedrijf die alles van me in licentie kon overnemen. Eén van onze dealers in Engeland wilde dit graag en richtte hiervoor speciaal een nieuw bedrijf op. In 2010 sloot ik een licentieovereenkomst met het bedrijf. Door diverse omstandigheden is die samenwerking op niets uitgelopen. Een illusie armer, ervaring rijker noemen ze dat toch? Dus, een succes? De waterkering wel. Die overtuiging is er nog steeds! Ik heb het wel moeilijk gehad met de onterechte gang van zaken die me op financieel gebied veel heeft gekost en bovenal veel negatieve energie. Hoewel behoorlijk teleurgesteld, ben ik niet verbitterd geraakt. Ik heb geleerd het positieve ervan in te zien en heb mijn les geleerd. Mijn zoon is in 2014 opnieuw begonnen onder de naam 'Hyflo'. Het is fijn dat hij er verder mee gaat en dat de productie in de toekomst in Kampen plaatsvindt. Alles is opnieuw ontworpen en uitgetekend en met de onlangs vernieuwde patenten hebben we nu de beste zelfsluitende waterkering die er op de markt te krijgen is met als resultaat vele wereldwijde aanvragen."


Edison Award
"De Waterkering is niet mijn enige uitvinding. Zo bedacht ik een waterkrachtturbine die uit getijstroom energie kan halen. Maar ook een olieverwijdering vaartuig dat olie bij milieurampen zeer snel kan verwijderen van het wateroppervlak. En de tsunami golfbreker. Voor al deze plannen werk ik samen met studenten van universiteiten en hogescholen voor de technische berekeningen en de uitwerking. Voor het ontwerp van 'Twing Wing Tsunami Barrier' ontving ik de Wall Street Journal Technical Innovation Award en de Silver Edison Award, 's werelds op één na hoogste onderscheiding voor innovaties in de categorie Environment."

Jouw droom?

"Mijn droom is om oplossingen aan te blijven dragen voor problemen die de wereld met water heeft. Niet door er tegen te strijden, maar juist om met het water samen te werken. Gebruik het water voor de oplossing! Dat doe ik eigenlijk met al mijn uitvindingen. Ik heb talent gekregen en dat wil ik gebruiken. Wat ik vertel is een soort levensverhaal met alles wat uit mijn hoofd en handen gekomen is en nog steeds komt. Of het nu met tekenen, schilderen of uitvinden is. Ik maak nooit iets na. In mijn kunst werk ik hoofdzakelijk abstract. Met mijn abstractie in de beeldende kunst dwing ik me iedere keer weer iets nieuws te bedenken. En zo ontwikkel ik mijn creatieve brein die mij de inspiratie geeft voor mijn uitvindingen. Vanuit mijn christelijke overtuiging ga ik hier verantwoordelijk mee aan de slag. God geeft mij deze creativiteit. Ik zie het als mijn taak om deze zinvol in te zetten."

En voor Kampen?
"Bovenstaande geldt ook voor Kampen, de mooiste stad die ik ken! Ik zou niet graag ergens anders naar toe willen. Graag blijf ik hier mijn 'ding' doen. Ik voel in deze stad vrede en rust en dat maakt dat ik dankbaar ben dat ik hier woon. Cultuur krijgt goede aandacht. Denk aan al die verenigingen, ook op cultureel gebied zoals bijvoorbeeld koren en muziekkorpsen. Mijn droom voor deze prachtstad? Ik vind dat ieder Kamper bedrijf een kunstenaar verdient of in dienst zou moeten nemen om creatief mee te denken over het productieproces. Op deze manier bevorder je innovatie die de economie in Nederland kan versterken. Laat de Kamper bedrijven maar een voorbeeld zijn voor alle Nederlandse bedrijven!"

Oplossing verkeerssituatie Stadsbrug

"Recent publiceerde ik via Facebook een oplossing voor de huidige verkeerssituatie op en rond de Stadsbrug. Het idee leeft dat de brug het verkeer niet aan kan. Die kan dat wél. In tegenstelling tot de beide oeverkruispunten en dan vooral die aan de kant van IJsselmuiden. Daar zit het probleem. Het verkeer kan niet voldoende doorstromen en daarom staat het veel stil. Daar bedacht ik een oplossing voor. Aan de stationszijde van de brug moet het verkeer zonder stoplichten op een rotonde verdeeld worden. Onder de rotonde wordt een ondergrondse parkeergarage gebouwd. Aan de IJsselzijde komt een restaurant met terrassen, die uitzicht biedt op één van de mooiste stadsgezichten van Nederland. De parkeergarage en het restaurant dragen vervolgens voor een belangrijk deel bij aan de financiering van het hele plan. Ik krijg op het plan vele positieve reacties. Als ik nóg een droom voor Kampen mag uitspreken: dat dit idee door de gemeente uitgevoerd wordt!"

Ridder
"Geboren als de zevende generatie Van den Noort's in Kampen kreeg ik de hoogste koninklijke onderscheiding in deze gemeente als 'Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw' en de Eremedaille van deze stad. Ik ben daar trots op en dankbaar voor en wil dit met mijn creatieve werk en Gods hulp dan ook waarmaken."

Debby Klooster - 'Geen pijn maar medicijn'

Ik was er niet eerder, dus moet even zoeken naar De Weggeefschuur. De plek waar ik Debby Klooster ontmoet. De plek waar zij haar droom aan mij vertelt. Gelukkig zet iemand net het 'wij-zijn-open-bord' aan de weg. Ik parkeer de auto aan de Noordweg 146. Loop de oprit op naar de schuur, waar diezelfde iemand mij tegemoet loopt, haar hand naar me uitsteekt en vraagt of ik koffie wil. Tegelijkertijd wijst ze met haar andere hand naar de naastgelegen woning. "De koffie drinken we in het huis van mijn schoonouders". Amper één slok verder, vertelt Debby onafgebroken over haar dromen, initiatieven en ambities. Hoewel... af en toe valt het toch wel even stil...

Weggeefschuur

Vrouw met pit. Hart op de juiste plaats. Althans, dat is niet alleen mijn inschatting vóór het interview en meer nog mijn mening daarna. Hoe dat komt? Neem bijvoorbeeld het initiatief tot De Weggeefschuur: "Ja, mijn 'kindje'. Begin november 2013 opende ik -ingegeven door de crisis- samen met Denise Eilander de deuren van De Weggeefschuur. Louter en alleen met het doel om bruikbare spullen weg te geven aan mensen die denken van het aanbod gebruik te moeten maken. De doelgroep: mensen met een smalle beurs. Soms voelt het als een druppel op de gloeiende plaat, maar inmiddels zijn er toch zo'n 400 gezinnen die bij ons komen winkelen. Soms is de noodzaak er. Schroom is absoluut niet nodig. Voel je welkom! Tegelijkertijd wil ik dank uitspreken aan de gevers van deze spullen. Zonder hen kon dit initiatief niet zo'n succes worden. Wij zijn nu zelfs een stichting. Naast mijn persoontje, is ook Marian Vinke tot de stichting toegetreden. Zij is secretaris. En vergeet mijn schoonmoeder, de penningmeester, niet! Naast ons drieën werken we met een aantal vrijwilligers. Zij zijn onmisbaar!".

Sinterklaashuis

Ook de organisatie van het Sinterklaashuis bewijst Debby's bevlogenheid. "Ontstaan in 2014. Via mijn ouders eigenlijk", vertelt Debby enthousiast. "Zij wonen aan het begin van de Noordweg boven de oude directeurswoning van de Gasfabriek. Beneden stond het leeg. Veertien dagen voor de aankomst van Sinterklaas, ontstond het idee voor een Sinterklaaswoning; tijdelijke huisvesting voor de goedheiligman. De bedoeling is om mensen de gelegenheid te geven om even om het hoekje te kijken hoe de Sint en zijn Pieten werken en leven. Een feest voor de kinderen dus! Eigenlijk het leukste feest van het jaar! Ondanks wat gemor in de 'wandelgangen' dat dit nooit zou lukken. Dus wel! Het bleek zo'n groot succes dat we het huis dit jaar in De Stadskazerne mogen inrichten".

Stadscamping
En, nog meer initiatieven van de hand van de ondernemende Debby? "Ja! Ontstaan vanuit de wensboom die in het Sinterklaashuis stond! Dit betrof namelijk de wens van een kind dat graag een dagje uit wilde met pappa en mamma. En van het één kwam het ander. De gedachte om voor andere kinderen ook iets leuks met hun pappa en/of mamma of familie te organiseren, mondde uit in het realiseren (samen met Klaziena van Egmond) van een tweedaagse stadscamping met diverse activiteiten. Hanjo IJkhout heeft hierin ook een belangrijk aandeel. Want de stadscamping is gevestigd in het Groene Hart van Kampen, dus nabij plantsoen, natuurspeelplaats én kinderboerderij. Op de stadscamping is iedereen, en gezinnen die niet op vakantie gaan in het bijzonder, voor twee dagen en een nacht van harte welkom. De kinderen zijn dan toch even op vakantie en kunnen zo kennismaken met het fenomeen kamperen. Ideaal voor een paar fantastische dagen! Overigens, van deze tweedaagse hebben wij een week nodig om weer bij te komen!"

Debby's droom
Voortvarende, creatieve en energieke Debby. Wat een dynamiek! "Tja, en dan vraag je naar mijn droom...". Het gesprek valt stil. Voor even. Bijzonder moment. Debby kijkt me aan en vervolgt met een enige aarzeling: "mijn gezondheid is niet optimaal. Ik heb Fybromyalgie: een soort reumatische aandoening die in alle weke delen van het lichaam zit. Ondanks onderzoeken, therapieen en operaties heb ik constant pijn. Het meest in mijn schouders, armen, rug en benen. Helaas bestaat er geen medicijn voor. Ik heb mezelf twee keuzes voorgelegd: zielig doen of proberen er iets van te maken. Ik koos voor de laatste. Niet klagen, maar dragen. Ik heb dit en andere mensen 'dragen' weer andere dingen. Ik hoop op genezing, net als iedereen met gezondheidsperikelen. Mijn droom is dan ook 'gezondheid': geen pijn, maar medicijn. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn gezin. Ik heb als moeder de plicht om, niet alleen mentaal, maar ook fysiek voor mijn kinderen te zorgen. Rijkdom? Gezondheid maakt rijk! Even heb ik getwijfeld of ik mijn droom wel openbaar zou maken. Mensen die dichtbij me staan, zien wel aan me hoe het gaat. Voor anderen is het lastig om in te schatten wat ik nog wel of niet aan kan. Zoals gezegd: klagen, daar ben ik niet van. Dat vormt wel eens een struikelblok. met name voor mezelf. Moet ik mijn schild laten zakken? Misschien wel beter. Dan weet een ander wat hij/zij aan me heeft en is er misschien begrip dat ik af en toe -als de pijn net iets te pittig is- een 'knip-uit-mijn-agenda-dag' heb."

Debby zwijgt. Eventjes maar, want hoewel fysiek minder, haar hoofd zit vól idealen: "Een grotere (weggeef)schuur met daarin ruimte voor -gratis- meubels is ook een droom van me hoor! Hier zou ik graag een project van willen maken. Samen met anderen, bijvoorbeeld mensen met afstand tot de arbeidsmarkt. Dus aan de lezers van dit verhaal: wie stelt er zo'n ruimte beschikbaar?"

En Kampen?
"Ik zou zo ontzettend graag willen dat mensen meer moeite zouden doen om elkaars persoonlijke situatie beter te begrijpen. Kijk en luister voorbij de feiten. Vraag door. Trek niet direct conclusies als iemand in een auto rijdt en tegelijkertijd gebruik maakt van De Weggeefschuur. De persoon heeft de auto misschien wel nodig bij het vinden van werk. Armoede zal helaas altijd blijven bestaan. Ik hoop daarentegen dat mensen zelfredzamer worden. Mijn droom voor Kampen is dat er een bepaald soort gelijkheid komt. Vooral voor mensen die het heel zwaar hebben, hoop ik dat er een oplossing komt die het bestaan van de voedselbank en Weggeefschuur overbodig maakt. Dat mensen weer leren delen. Ruilen. Het lijkt wel alsof daar tegenwoordig een taboe op rust, dat men zich daarvoor schaamt. Bang dat kwetsbaarheid resulteert in geklets over de ander in negatieve zin. Alles heeft te maken met de materialistische maatschappij. Waarom 10 paar schoenen hebben als je maar één paar tegelijkertijd aankunt?"

"Eigenlijk zou mijn tweede droom niet nodig hoeven zijn..."

Dolf Schinkel - Atelier in Zuid Frankrijk

Zittend op een hoge kruk naast zijn houten werkbank zit Dolf. Druk telefonerend gebaart hij me na binnenkomst in zijn atelier op de kruk tegenover hem plaats te nemen. Liever loop ik al wachtend nog wat rond om -nieuwsgierig als ik ben- het houtsnijwerk te bekijken. Ook glijden mijn ogen over tal van krantenknipsels waarin aandacht voor onder andere zijn alter ego 'Ridder Dolf'. Vakman op menig front. Dolf onderbreekt mijn gedachten: "Ja ja, Ridder Dolf! Tijdens één van mijn publieke optredens stelde ik mezelf voor als ridder 'Gauillaume de Beaujeu', waarop de kinderen aangaven: 'zo heet jij helemaal niet, jij bent Ridder Dolf!". Het telefoongesprek is afgelopen. Ik loop naar de kruk. Dolf schenkt koffie in. We proosten op het gesprek. Op zijn droom.

Wereldberoemd?   

"Ha! Ja, in Nederland! Vanaf het moment dat de kinderen me ridder noemden, is het hard gegaan met de optredens als ridder. Ook vanaf het moment dat ik met de buurt protest heb aangetekend tegen de omvangrijke nieuwbouw van woon- en zorgcentrum Margaretha. Dit deed ik namelijk als ridder te paard bij het gemeentehuis. Eigenlijk is het gegroeid. Via de houtsnijwerkpresentaties die ik gaf. Ik besloot een keer iets anders aan te trekken dan de gebruikelijke 'boerenkiel' en koos voor mijn optreden kleding in de stijl van de Middeleeuwen. De ridderoutfit die ik droeg zat als gegoten en de rol die daarbij hoort is mij ook op het lijf geschreven. Het geheel sprak aan. Ik werd steeds meer gevraagd. Ik sloot mij aan bij een Middeleeuws genootschap, die al snel over elkaar rolden van de meningsverschillen. Toen heb ik met een vriend onze eigen stichting gevormd: 'Ridders van de IJssel'. Het ridderschap is een rol die ik overigens bloedserieus neem. En één waarin ik serieus weggezet wil worden. Eigenlijk is het geen rol meer, kruip ik in de huid van mijn tweede ik."

Dolf of Ridder Dolf?

"Je praat nu met Dolf. Je ziet en hoort me zoals ik ben. Dolf speelt geen toneel. Wie ik ben? Iemand die recht voor z'n raap is. Altijd. Wind 'er' geen doekjes om. Ik heb dan ook niets met onduidelijke en oneerlijke mensen. Beschouw dit niet als arrogantie, wel bepaal ik zelf wie mijn vrienden zijn. Dit staat haaks op het gevoel dat ik het liefst allemansvriend ben. We verblijven namelijk maar korte tijd op deze aardkloot. Ik vind het zonde om deze kostbare tijd te spenderen aan negativiteit, ruzies en onenigheid. Laten we het gedurende die tijd alstublieft gezellig houden met elkaar. Laten we elkaar vooral wat gunnen! En vanuit die gedachte samenwerken. Dan ontstaan de mooiste ideeën en creaties. Daarnaast ben ik een contactmens. Ook hiervoor geldt overigens een kanttekening. Wanneer ik alleen met mijn vrouw Emy en/of gezin ben, kun je me rustig 'contactgestoord' noemen. Die privacy is me heilig."

Mens en kennis

"De workshops die ik nu al twintig jaar geef, verschaffen best veel mensenkennis. Ik schat de mens en zijn of haar eigenschap vaak goed in. Uiteraard moet ik mijn mening wel eens bijstellen. Dit doe ik, ook na een discussie waarin de ander mij weet te overtuigen van een ander gelijk. Door mensen met hun meningen, waarden en overtuigingen leer ik. Niet alleen door de mens 'nu', maar ook door het gedrag van de mens in het verleden. Geschiedenislessen zeg maar. Deze maken me ook wijzer. Neem bijvoorbeeld de periode vanaf de Romeinse kruistochten tot aan 1.400. In die periode hebben veel volksverhuizingen plaatsgevonden, zowel in Europa als in het Midden-Oosten. Allemaal op macht belust. Veldslagen die nipt gewonnen dan wel verloren werden en daarmee de toekomst bepaalden. Die er dus ook heel anders uit had kunnen zien. Ik lees de geschiedenis als een jongensboek. Omdat ik me probeer te verplaatsen in die tijd. De vergaarde kennis deel ik, zonder mijn gelijk te willen halen, graag met anderen."

Jouw droom?

"Ik zou kunnen dromen dat alle religies door één deur kunnen. En dat iedereen genoeg te eten heeft en dat er geen oorlogen meer zijn. Dat zou ik kunnen dromen. Ik vind het echter meer een vanzelfsprekendheid. Ik vraag me eerder af hoe het kan dat er oorlogen bestaan. Ik ben echter geen moraalridder. Wel ridder. En dat brengt me bij mijn droom. En die begint met een vakantie op een camping in Zuid-Frankrijk aan de Cezé.  Ik neem altijd mijn ridderoutfit mee, omdat we altijd middeleeuwse evenementen in de regio bezoeken. Zo ook op die bewuste dag. Gepast gekleed liepen we het betreffende terrein op. Iedereen staarde ons aan. De Fransen vroegen zich af wie wij waren. Dominique ontmoette ik daar. Met hem had ik direct een klik. Via hem werd ik geïntroduceerd binnen de Tempeliersgroep Les Blancs Manteaux. Ik wilde me graag bij hen aansluiten. Eerst werd daar door de groep ietwat gereserveerd op gereageerd. De Fransen zijn nu eenmaal erg chauvinistisch. De leider van de groep gaf echter aan dat ik één van hen was, heel diep in hun geschiedenis zit, en heette me welkom. Eerst nog wat aarzelend, maar gaandeweg de seizoenen en activiteiten ben ik inmiddels ingeburgerd en één van hen geworden. Inmiddels ga ik al jaren met veel plezier naar ze toe. Ze willen zelfs dat ik daar naar toe verhuis. En dat, ja dat zou ik heel graag willen. Daar droom ik over en fantaseer ik beelden bij. Ik zie mezelf werken als houtsnijbewerker in een buitenatelier 'overkapt' met grote luifels met daaronder werkbanken. En in het fantastische Middellandse zeeklimaat! Daar werken vanuit het gedachtegoed als tempelier en ridder om minder bedeelden te helpen. Hier word ik al snel gezien als 'clown'. Daar word je serieus genomen. Is er respect voor het uitdragen van cultuur en geschiedenis. Zowel door de jeugd als door de ouderen. Je wordt zelfs aangesproken als 'monsieur'. Als dat te realiseren is, ben ik vertrokken! Helaas is dat op dit moment niet het geval. Onverantwoord zou het nu zijn om mijn vier kinderen en vier kleinkinderen hier achter te laten. En meenemen is geen optie."

Wat droom je voor Kampen?
"Ook voor Kampen zou ik graag willen dat we elkaar niets misgunnen, maar juist de koppen bij elkaar steken om gezamenlijk de stad beter, mooier en commerciëler te maken. Er is decennia lang veel veranderd en dat komt de identiteit van de stad niet ten goede. Denk bijvoorbeeld aan het verdwijnen van een aantal grote bedrijven als Berk, Moes, Tramos, Schokbeton, enzovoort. Maar ook opleidingen als de Kunstacademie, de School voor Journalistiek en Theologie. Het lijkt wel alsof Kampen de laatste jaren alle kanten op gevlogen is. Ik mis de coördinatie over hoe we ons als stad willen positioneren in zowel Nederland als daarbuiten! We zijn tenslotte een prachtige stad, waarin het toerisme veel meer uitgebuit kan worden! Kijk eens naar al het moois wat er is. We hebben drie bijzondere stadspoorten, een prachtige toren, stadsmuur, vloot, water en bovenal een rijke geschiedenis. Draag het 'wij als Kampenaren' uit met verve en trots. Nu wordt onze prachtstad louter geassocieerd met 'dat gereformeerde stadje'. Terwijl wij zoveel meer in huis en te bieden hebben! We zijn een pracht Hanzestad met dito verhalen. Mijn idee? Richt een team op dat zich specifiek bezighoudt met het organiseren en uitwerken van plannen die bijdragen aan het floreren van onze stad. Maak in het bijzonder een plan om toeristen aan te trekken. En blijf  hier bovenop zitten. Bewaak het. Vooral: doe het! Betrek hierbij niet alleen het bestuur, maar ook de ondernemers (waaronder horeca), Kogge(werf), stadsgidsen en verhalenvertellers. Ik zie het gebeuren tijdens mijn stadswandelingen. Mensen willen best een hele dag vermaakt worden in deze mooie stad. En nogmaals, gun elkaar hierin de samenwerking met als doel een gezamenlijk succes voor onze stad!

Duncan Hulleman - Buschauffeur, Basisinkomen & Behoud van het goede!

Duncan reikt me een beker koffie aan en ziet mijn bewondering wanneer ik vanuit de sfeervolle voorkamer mijn blik over De IJssel laat glijden: “Ik was iedere dag live getuige van de lichting van De Kamper Kogge, ik zat op de eerste rij”, vertelt Duncan (38) enthousiast én trots over het uitzicht. We starten het interview. Noem het liever een gesprek waarin Duncan drie dromen benoemt. Hoe divers ook, allemaal houden ze verband met elkaar. Of iets met oorzaak en gevolg? Duncan vertelt me waar zijn drive vandaan komt en wat hij ermee doet.

Docent

"Tot voor kort werkte ik in het basisonderwijs als leerkracht. Vanuit Dedemsvaart verhuisde ik ongeveer 10 jaar geleden naar Kampen. Eerst als stagiair startte ik mijn carrière bij de Dirk van Dijkschool. Na een jaar of tien was ik toe aan een volgende stap. Ik mocht mijn overtuiging, visie en kwaliteiten inzetten bij de oprichting van de openbare basisschool Villa Nova. Een rol die mij op het lijf geschreven was, omdat op deze school kinderen worden opgeleid tot wereldburgers. Villa Nova gaat uit van de veranderende maatschappij waarin de nadruk wordt gelegd op samenwerken, het probleemoplossend vermogen, ICT-geletterdheid, creativiteit, kritisch denken, communiceren en leren van en met elkaar. Daarnaast is talentontwikkeling erg belangrijk. Het individuele talent. Ik ben er namelijk van overtuigd dat ieder individu over één of meerdere talenten beschikt!"

Je bent toch niet gek?

"Mijn functie daar kreeg steeds meer de rol van manager. Dat ben ik niet. Ik ben ondernemer en bruis van nieuwe ideeën! Heb dan ook zelf een aantal bedrijfjes waar ik mijn creativiteit volledig in kwijt kan. Ik werd opgeslokt door mijn activiteiten voor de school. Dit kostte me erg veel tijd. Tijd die ik op een andere manier wilde besteden. Ik besloot om mijn baan, inkomen en pensioen op te zeggen. Mijn omgeving vroeg vervolgens als eerste wat mijn volgende baan was. Die was er dus niet. Hoewel…, niet direct. Ik wilde wel wat inkomen hebben (tenslotte hecht ik veel waarde aan dit prachtplekje en dat moet betaald worden), dus ik werd na mijn ontslag bij Villa Nova krantenbezorger en kreeg een baan als entertainer bij Walibi.”

Afhankelijk van geld?

"Ik hoop dat het financiële systeem in Nederland zo verandert, dat iedereen een basisinkomen krijgt. Dit is een vast (maand)inkomen dat de overheid aan iedere burger verstrekt of garandeert zonder daar voorwaarden aan te stellen. Dat is geen vetpot. Wel, zoals het woord al zegt, een basis. Net genoeg om van rond te komen. Wie een hoger inkomen wil, blijft aangewezen op andere bronnen zoals inkomsten uit arbeid. Ik hoop dat mensen hierdoor flexibeler worden. Velen blijven nu ongemotiveerd in hun werk 'hangen' omdat ze anders hun hypotheek niet kunnen betalen of geen auto meer kunnen rijden. Ik gun iedereen vrijheid en geluk en wil hiervoor een omgeving scheppen. We moeten kritisch zijn in waar de samenleving nu staat. Denk aan zorg, milieu, robotisering. Als we blijven vasthouden aan oude structuren, dan lopen we een keer vast. We moeten flexibel worden. De samenleving kantelt."

Wat is geluk?

"Ik wil mensen meenemen in dit gedachtengoed. Dus niet of in ieder geval minder afhankelijk van geld te laten zijn. Geluk is voor iedereen anders. Dat realiseer ik me heel goed. Maar materiaal en geld... zijn dat de uitgangspunten voor echt geluk? Of is geluk om in vrijheid de dingen te kunnen doen die je leuk vindt, gelukkig maken en waarin je je talent en/of creativiteit kwijt kunt. Ik zou graag willen dat iedereen in vrijheid gelukkig kan zijn. Dat is eigenlijk mijn droom. Of in ieder geval één..."

En jijzelf?

"Een droom die aansluit bij mijn oergevoel tot vrijheid vertaalt zich eigenlijk naar het 'buschauffeurschap'. Een gedachte, wens, die nooit uit mijn hoofd is gegaan, heb ik recent omgezet in daden. Door het volgen van de nodige opleidingen ben ik sinds kort gediplomeerd buschauffeur en treed ik in de voetsporen van mijn ouders. Binnenkort start ik bij Syntus. Parttime, omdat ik tijd over wil houden. Die heb ik nodig voor mijn eigen bedrijfjes. Hiervoor heb ik nog zoveel ideeën en ondernemerszin! Eigenlijk hoop ik mijn doel nooit te bereiken. Want wat dan? Ik blijf altijd ondernemen en vernieuwen! Daarbij is geld een middel, geen doel.”

Kamper Droom?
"Ik wil dat Kampen een centrum blijft van enerzijds rust en natuur. Maar dat we tegelijkertijd wel een innoverende stad zijn waarin wat gebeurt. Met elkaar in beweging blijven. Denk als gemeente goed na over wat je doet in de buiten- c.q. natuurgebieden. Wees hier zuinig op. Rust is belangrijk, maar blijven vernieuwen dus ook. Problemen of situaties die zich voordoen op een creatieve manier oplossen. De Van Heutszkazerne is hierin een goed voorbeeld. Het oude blijft, maar krijgt een goede eigentijdse functionele bestemming. Ik blijf het doodzonde vinden dat bijvoorbeeld een opleiding als de Kunstacademie is verdwenen. Dit mag niet ten koste gaan van de dynamiek. Kampen mag geen 'dorp' worden. Ik vind het de mooiste plek van Nederland. Het ligt centraal op een unieke plek. Wees zuinig op deze geweldige stad!"

Jolanda Mulder - 'Galmen in de kerk!'

Een schaterlach galmt over De Plantage en echoot nog na wanneer Jolanda Mulder steeds enthousiaster vertelt over haar droom. Eigenlijk zijn het er meer. Een aantal wordt via haar werk als coach en dramatherapeut iedere dag al gerealiseerd. Maar dit is niet haar ultieme droom. Die heeft te maken met zang. En akoestiek. Die uitnodigt tot galmen, heel hard galmen. Samen. Zonder moeite. Bij voorkeur in een kerk.

Verlangen
"Altijd wanneer ik een kerk binnenloop, voel ik een enorm verlangen om te zingen. Dit komt door de heerlijke akoestiek. Meestal durf ik niet. Dit heeft niets met lef te maken, maar komt meer door het gevoel dat het misschien niet helemaal passend is vanwege de stilte en bezinning die bij een kerk horen. Ik zing vrijwel overal: op de fiets, in de stad, binnen en ook in de badkamer. Daar kan ik lekker ongegeneerd zingen. Alleen. Gek eigenlijk, die aarzeling. Ik weet dat er meer mensen zijn die een soortgelijke opwelling voelen en zich toch inhouden. Uit schroom wellicht. En respect. Maar hoe fijn zou het zijn om in een kerk, juist vanwege de geweldige akoestiek, volop in zingen uit te barsten!"


Ultieme droom
"Mijn werk als onderwijscoach en dramatherapeut is erg gericht op groepsdynamiek en vraagt de nodige onderzoeken en onderbouwing. Ik vind het ontzettend interessant en geniet vrijwel iedere dag van hetgeen ik doe. Met een theaterblik kijk ik naar rollen, repertoire en lastige rolpatronen. Dus de momenten die spanning en stress geven. Hoe fijn zou het zijn, om temidden van stress en spanning toch weer de rust te kunnen vinden? Hoe fijn zou het zijn om moeiteloos vanuit je talent, kracht en zelfvertrouwen je werk te doen?Zo wil ik het graag. En dat kan! Door te zingen. In een kerk! Het liefst wil ik dat men van heinde en verre naar me toekomt. Om te zingen. Om vrij te zijn. Bij voorkeur in een kapelletje in de natuur. Waar het geluid goed resoneert en moeiteloos wordt aangewakkerd. Waar het zingen dus vanzelf gaat. Deze ultieme droom is bedoeld voor onbevangenheid en daardoor het gevoel van vrijheid. Alsof je de hele wereld aankunt! Vergelijk het met een klein vogeltje. Word ik 's ochtends wakker hoor ik overal haar of zijn gigantische galm. Een geweldig bereik. Moeiteloos. En dat uit zo'n klein lijfje!"

Dus jij wilt...?
"Een kerk. Liefst één met een accommodatie waar mensen samen kunnen zijn, eten en overnachten. Maar eerst een kerk. Wie o wie heeft er een kerk en stelt deze beschikbaar? Hoppa! Kippenvel gegarandeerd! Kampen is zoveel kerken rijk. Welke kerk zingt nu eigenlijk het lekkerst?"

En jouw Kamper Droom?
"Ik wil dat iedereen dezelfde vrijheid ervaart die ik zoek. Ik bespeur om me heen helaas zoveel reserves met betrekking tot blijheid. Ik gun ook de Kampenaren vrijheid in het blij zijn. Dit mag veel duidelijker geuit worden. Ik doel dan overigens niet op ongebreidelde meningen (onder het mom van 'vrijheid van meningsuiting') die met de nodige herrie geventileerd worden. Ik doel op 'het gezien en gehoord worden in en met alle respect voor elkaar'. Mensen sussen en remmen elkaar af. Vooral niet aanwezig zijn, vooral niet opvallen. Onder het mom van 'doe maar normaal...'. Ik voel soms mijn eigen remming daarin en ook in mijn directe omgeving ervaar ik soms terughoudendheid. Bescheidenheid siert de mens? Durf gewoon groot te zijn! Dan ontstaan namelijk de mooiste verhalen!"

Wil je meer weten over Jolanda of weet jij welke kerk beschikbaar is? Neem dan contact op via 06-13731067, of jolanda@eennieuwekijk.nu

Bekijk hier Jolanda's site: Een Nieuwe Kijk

Anne Marie van Heerde - Pippi Langkous woonwagen

Anne Marie van Heerde tref ik in haar kleurrijke en knusse huis in Brunnepe.  Mijn blik valt, al pratend, op één van haar zelfgemaakte dromenvangers die trots aan het plafond prijkt. Lijkt de dromen van het gezin te willen vangen. En weer te laten gaan, want: "Spreek dromen uit, laat het los en je zult zien dat ze daarna weer op één of andere manier naar je toe komen!", aldus Anne Marie. Het maakt me nieuwsgierig. Naar haar dromen.

Dromen
"Wat ik sowieso graag wil, is een gezond oud besje worden. Door de dingen te doen die ik leuk vind. In alle vrijheid. Vroeger was ik niet echt gelukkig. Ik leefde meer naar hoe anderen naar me keken en wat ze van me vonden. Tegenwoordig focus ik me veel meer op het NU en houd me minder bezig met wat de toekomst mogelijk nog voor me in petto heeft. Want die laat zich toch niet voorspellen".

Leren (van je) dromen?
"Ooit woonde ik in Friesland. Ik zat hier vast. Ook letterlijk, want geen rijbewijs. Ik werd klein gehouden door een toenmalige relatie. In meerdere opzichten voelde ik me opgesloten. Dat brak me op. Droomde ik over vrijheid. Tijdens een vakantie in Zuid-Frankrijk, ergens aan de voet van de Pyreneeën, werd ik ineens overvallen door een heel sterk gevoel waar geen ontkomen aan was. Ik wist het zeker: hier wil ik wonen! Hier wil ik een restaurant beginnen! Samen met mijn inmiddels ex-man, besloot ik om hier naar toe te emigreren. Helaas liep onze relatie na een aantal jaren op de klippen. In Frankrijk ontmoette ik via internet Richard, mijn huidige man (inmiddels al 12 jaar) en ondanks dat ik in een enorm diep dal zat, droomde ik over een beter leven. Met hem. In Nederland.



Gevormd
"Deze fase in mijn leven heeft mij gevormd. Ik ben gegroeid. Hoe verdrietig en pijnlijk de momenten en gevolgen van deze periode ook zijn geweest, ik ben er beter en sterker uitgekomen. Heb als het ware de godin in mezelf ontdekt. Ook heb ik in die periode leren dromen én durven loslaten. In Nederland zette ik mijn creativiteit om in actie. Onder andere maakte ik dromenvangers. Iets wat ik nu nog steeds doe. Volgens de Indianen houden dromenvangers slechte dromen tegen. Dat is niet mijn intentie bij het maken ervan. Wanneer je creatief bezig bent, nemen je gedachten de vrije loop. Onbegrensd. Out of the box als het ware. Fantasieën, dromen kunnen ongestoord hun gang gaan. Richard en ik hebben de intentie uitgedragen om de dingen te doen die wij goed kunnen en fijn vinden. En vervolgens losgelaten in plaats van krampachtig vasthouden. De intentie stroomt wel door omdat je enthousiasme uitdraagt in hetgeen waar je passie ligt. En het gebeurde. Onze dromen kwamen uit, werden realiteit. Inmiddels hebben we een bedrijfje dat al redelijk loopt en worden we steeds vaker gevraagd om activiteiten en workshops te begeleiden.


Ultieme droom
Ik zou zo ontzettend graag een oud woonwagentje à la Pippi Langkous willen hebben. In de tuin. Mijn plekje in die tuin. Een woonwagen die ik naar hartelust kan inrichten en een magisch plek wordt om in te dromen, creatief te zijn, muziek te luisteren, dansen, zingen, lezen, schrijven, vrijen en knufflen. Te poezelen en niksen. Kortom een weerspiegeling van mijn ziel! En om mee te gaan reizen natuurlijk! Paard ervoor en gaan waar mijn ziel me brengt! Volgend jaar word ik vijftig. Och.. wat zou het mooi zijn! 


De Kamper Droom
"En wat zou het fijn zijn als mensen wat opener worden naar elkaar toe. Toleranter en verdraagzamer ook. Toon interesse in de ander en verdiep je in andermans achtergrond. Creëer situaties waardoor je samen kunt zijn, met elkaar in gesprek raakt en je het verhaal achter de mens hoort. En deel zelf ook. Jouw verhaal. Een tijdje geleden volgde ik Turkse kooklessen, waarbij zowel door Nederlandse als Turkse vrouwen werd gekookt. En daarna werd alles gezamenlijk opgegeten. Het was gezellig én heerlijk! Die Turkse gerechten maak ik af en toe nog. Ook merk ik het in de workshops die ik geef. Het gesprek wat aan tafel ontstaat, zorgt voor verbinding. Belangrijk is het besef dat je elkaar kunt helpen. Je niet alles alleen hoeft te doen. Sommige mensen vinden het moeilijk om te vragen. Durven niet. En dat is jammer. Want vragen staat vrij en kan, vanuit verbinding, zoveel moois opleveren".

Voor meer informatie over of contact met Anne Marie: Wild Soul Sister & Kings Magic
Onder andere vind je hier informatie over de workshops 'Godin in jezelf' en Dromenvangers maken