Hessiëlle Kerkhoff - Aandacht kost geen geld

Voor Hessiëlle Kerkhoff (48) staan ‘ontwikkeling’ en ‘groei’ hoog in het vaandel. Voor zichzelf, maar ook voor de mensen die zij professioneel begeleidt en voor de projecten die zij trekt, zoals het project ‘Een punt hebben’. Door dit project werd het afgelopen jaar in Kampen aandacht besteed aan de aanpak van laaggeletterdheid. Over aandacht gesproken: “Mensen verlangen ernaar om gezien en gehoord te worden. Mijn droom gaat over het geven van aandacht en in contact komen én blijven met elkaar!” aldus een maatschappelijk betrokken Hessiëlle.

Hessiëlle is altijd al geïnteresseerd in de ontwikkeling van mensen. Als dochter van een directeur van een basisschool en een bedrijfsmaatschappelijk werkster is het niet vreemd dat zij besloot na de Pabo de studie Pedagogiek te volgen. “Meer nog door mijn praktijkervaring als moeder ervoer ik van heel nabij hoe mooi een ontwikkelproces van een mens kan zijn”, vertelt Hessiëlle over haar drie jongens. Ze vervolgt: “Bij mijn theoretische kennis kwam ook nog mijn moederhart. Iedere fase is super interessant. De basis die je kinderen mee kunt geven, is liefde. Ik bagatelliseer de opvoeding niet, maar als je op liefde blijft terugvallen, heb je een onuitputtelijke bron van waaruit je kinderen mag en kunt begeleiden.”

Geremd door het systeem

“Na de Pabo belandde ik voor de klas direct in het strakke ritme van het onderwijs. Ik voelde dat ik daarin niet kon functioneren. Mijn verlangen om kinderen niet alleen te voeden met kennis, maar ook met ontwikkeling werd geremd door de omvang van een klas en de regels van het curriculum. Daarom ging ik pedagogiek studeren. Ik gaf les in het vak ‘omgangskunde’ op het mbo en ervoer opnieuw dat ook hier strakke afspraken de overhand hebben boven de vraag van jongeren hoe zij zich verhouden tot de maatschappij. Ik was meer tijd kwijt met het organiseren van het onderwijs dan het begeleiden van vraagstukken waar de leerlingen mee worstelden om zich überhaupt te kunnen ontwikkelen.”

Regeltjes afvinken
“Via (management)functies bij verscheidene organisaties zoals de kinderopvang en ouderenzorg werd ik opnieuw geconfronteerd met het systeem en mijn persoonlijke strijd daartegen. Hoe vereerd ik ook was en fantastisch ik het vond dat ik voor functies gevraagd werd, sommige rollen kon ik niet (meer) vervullen omdat ik me niet kon verhouden tot de focus op spreadsheets en het afvinken van regeltjes. Ik heb meer met het verhaal achter de spreadsheet. De interactie met de mens staat voor mij bovenaan. Als je in de kinderopvang de verantwoordelijkheid mag overnemen van ouders, heb je een klimaat te scheppen waarin kinderen optimaal gedijen. Ook in de ouderenzorg – een sector die in een aantal opzichten lijkt op die van de kinderopvang – heerst een spanningsveld tussen de regels en de uitvoering in de praktijk. Mensen die voornamelijk uitvoerend werken, willen het werk goed én met aandacht verrichten. De spanning om daar mee om te gaan, is in beide sectoren zichtbaar. In beide gevallen vroeg ik me af: hoe faciliteer ik mijn collega’s om hun gedrag zo aan te passen dat het feest van deze dag en het verhaal achter de mens aan bod komt? Opnieuw merkte ik dat ik de ontwikkeling van de mens én het geluk van de ontvangende ‘partij’ belangrijk vond.”

Ondernemerschap
“Na zes jaar directeur te zijn gewest bij een woonzorginstelling in Lelystad, besloot ik te vertrekken. Ik laste een kleine pauze in en koos ervoor niet meer in loondienst te werken. Ik wilde vrij en flexibel zijn en startte mijn bedrijf De Waerdmeester. Ik zocht een weg om daar invulling aan te geven. Op dat moment in mijn carrière had ik geen enkel idee hoe ik dat moest doen. Al doende ontdekte ik dat ik, naast het leveren van een bijdrage aan de ontwikkeling van mensen, het ondernemerschap leuk vind. De boer opgaan, verkennen, onderzoeken en uitproberen, marketing en communicatie, acquisitie plegen. Alle ballen hooghouden, dát vond ik interessant. Met als basis het begeleiden van mensen in hun ontwikkeling, specifiek op het gebied van leiderschap, want daar had ik inmiddels affiniteit mee.”

De Waerdmeester
“Het ondernemerschap kent pieken en dalen. Toch kan ik nu doen waar ik goed in ben. Alle opdrachten moeten te maken hebben met de kern van waaruit ik leef: ervoor zorgen dat mensen voelen dat ze ertoe doen, een bijdrage leveren en, als het nodig is, ze begeleiden. Leiderschap is een belangrijk thema. Ik dacht dat dat een hiërarchisch bepaalde functie was, maar ik ontdekte al heel snel dat mijn passie over persoonlijk leiderschap gaat. Een verrijking, want er kwamen opeens andere mensen én opdrachten op mijn pad, bijvoorbeeld het project ‘Een punt hebben’ in Kampen.”

Een punt hebben
“Ik had veel ervaring in het leiden van projecten, dus ik dacht deze opdracht prima te kunnen vormgeven. Vorig jaar kreeg ik van iemand een bericht dat in Kampen een intensieve samenwerking werd gestart in het kader van laaggeletterdheid. Ik was meteen enthousiast. Dit liet ik blijken in mijn gesprek met de netwerkpartners, waarna ik het bijzondere project mocht leiden. De concrete doelstelling was in gezamenlijkheid ontwikkelen en experimenteren met methodieken op dit thema. Daarbij meegenomen het ontwikkelen van professionals in dit vakgebied om laaggeletterdheid goed te signaleren en te begeleiden naar ondersteuning. Als projecttitel is bewust gekozen voor ‘Een punt hebben’, omdat ‘laaggeletterdheid’ wringt. We spreken ook niet over ‘hooggeletterdheid’. We hebben een punt en willen een punt achter laaggeletterdheid zetten.”

De dialoog faciliteren
“Hoewel alle netwerkpartners (gemeente, bibliotheek, stichting Welzijn, voorschoolse voorzieningen en een aantal scholen) met dit thema aan de slag wilden, bleek dat zij hun handen meer dan vol hadden aan de dagelijkse praktijk. Ik zag mensen nog niet de juiste modus hadden omdat ze niet wisten waar en hoe ze hun steentje wilden bijdragen. Na drie maanden in de rol van projectleider sprak ik met iemand van de bibliotheek. Deze organisatie speelde en speelt nog steeds een belangrijke rol in laaggeletterheid. We constateerden dat meer dezelfde initiatieven ons niet verder zouden brengen en dat we de dialoog op een andere manier moesten faciliteren. We besloten andere wegen in te slaan, o.a. door het ontwikkelen van materialen die anders zijn dan gemiddeld. Samen met marketing en communicatie ontwikkelden we bijvoorbeeld een geweldige display en we organiseerden workshops voor medewerkers van zorggerelateerde organisaties. Ik ontmoette mensen die niet direct aan het project verbonden waren van wie de creativiteit tot nieuwe ideeën en initiatieven leidden om het gesprek over laaggeletterheid in Kampen te bevorderen.”

Taalwandeling
“Een gaaf initiatief is bijvoorbeeld de taalwandeling van plm. drie kilometer. Deze leidt door de wijk Brunnepe en kan in groepsverband gelopen worden. De taalwandeling is ontwikkeld voor het professionele netwerk, maar mensen die dit thema interessant vinden, raden wij ook aan de route te lopen. Bij aanvang krijgen ze een routekaart waarop QR-codes te vinden zijn. Die scannen ze met hun telefoon. Dan worden ze doorgelinkt naar een film die de nodige gespreksstof oplevert. Het doel van deze wandeling is ontmoeting en samen over het onderwerp laaggeletterdheid in gesprek gaan. De gemêleerdheid van professionals resulteert in constructieve kennismakingen wat leidt tot het delen van verhalen en vraagstukken om te komen tot nieuwe voorstellen.” (Meer informatie over de Taalwandeling is op te vragen bij taalpuntcoördinator Valerie Kiesouw, e-mailadres taalpunt@bibliotheekkampen.nl

Ff buurt’n
Een ander aansprekend initiatief is ‘ff buurt’n’ van Stichting Welzijn. Onder begeleiding bepalen mensen van deze stichting, samen met de deelnemende professionals, wanneer en in welke straten ze gaan buurten en met welke reden. Kernvragen zijn bijvoorbeeld: Hoe woon je in deze straat? Hoe is je woonbeleving? Heb je goed contact met de buren? Heb je wensen? Altijd is er een vooraankondiging via een in de buurt verspreide flyer. Duo’s bezoeken de huizen van bewoners die open staan voor een gesprek. De gesprekken via ‘ff buurt’n’ maakten mij blij. Ik was als projectleider in beginsel veel te veel bezig met de systeemkant (ontmoeting faciliteren, inspireren), maar via ‘ff buurt’n’ zag ik hoe ontmoetingen van mens tot mens ontstonden. Zowel professionals als de inwoners van de straat.”

Respect
“Ik heb nederigheid geleerd van dit project. Heel vaak kwam ik mezelf tegen. Ik had ergens onvoldoende invloed op of mijn invloed was onvoldoende constructief om ergens te komen. Dat ervoer ik in beginsel als falen. Gelukkig heb ik dat omgebogen naar een leerervaring. Ook ik ben lerend! Ik heb veel respect voor mensen die hun weg in de samenleving niet kunnen vinden door iets waar ze niets aan kunnen doen. Mijn kennis door en over dit thema is enorm gegroeid. Onze digitale wereld werpt voor een heleboel mensen een belemmering op. De intelligentie waarmee mensen verbloemen dat ze niet kunnen lezen en schrijven zich toch staande weten te houden, is knap. Ik vraag me oprecht af – dat sluit aan bij mijn strijd met het systeem – of wij als samenleving in staat zijn om elkaar voldoende te zien.”

Regie voeren
“Het is nodig in een gemeente om regie te voeren. Er is aanjaging nodig. De bordjes van professionals liggen zo vol met dagelijkse dingen dat er weinig tot geen tijd overblijft voor nieuwe initiatieven die hard nodig zijn om doelen te bereiken. Dit thema moet doorgaan. Het houdt niet op bij een eenjarig project. Het verbinden van partijen om gezamenlijk meer dan de som der delen te bieden moet boven aan ieders agenda staan. Het kost bijvoorbeeld veel geld als aanmaningen niet gelezen kunnen worden. Hierdoor komt men in de schulden. Let wel, het gaat niet over een financieel vraagstuk, maar dat is in onze samenleving nog vaak doorslaggevend voor besluitvorming. Voor mij betekent het veel meer dat iedereen in de samenleving kan meedoen en een bijdrage kan leveren. De samenleving is mooier als talenten (die iedereen in zich heeft) worden benut. Als je gehinderd wordt door bijvoorbeeld armoede of laaggeletterdheid, moet daar wat aan gedaan worden.”

Aandacht is gratis
“Dit alles heeft te maken met mijn droom. Als kind fantaseerde ik over een groot huis in het bos met oneindig veel kamers waar alleen maar gespeeld en gelachen werd. Er was genoeg te eten, te drinken en vooral was er aandacht. Daar zit mijn droom: aandacht. Aandacht kost geen geld. Er is aandacht in overvloed, we moeten het alleen aanwakkeren. Ik gun Kampen dat we aandacht voor elkaar hebben. Ik gun iedereen het feest van aandacht schenken aan elkaar. Je maakt er niet alleen een ander, maar ook jezelf blij mee. We verlangen in deze samenleving heel erg veel van eigen regie en initiatief, maar er zijn mensen die dat gewoon niet kunnen. Dit betekent niet dat de een de problemen voor de ander hoeft op te lossen, maar je kunt wel meedenken of luisteren. Ga met elkaar in gesprek, leg verbanden, zet je binnen je eigen mogelijkheden in en geniet!

Iris Boter - Het ultieme boek schrijven

“Omdat ik bijna letterlijk voel dat de letters vanuit mijn hersenen naar mijn mond een andere weg bewandelen dan naar mijn vingers vind ik praten lastiger dan schrijven”, start Iris Boter het interview. Dat dát wel meevalt, ervaar ik gaandeweg ons gesprek, waarin de Kamper schrijfster haar verhaal en dromen openhartig met me deelt.

Iris groeide op in Wijhe en had vanaf haar zesde jaar al een grote voorliefde voor zowel tekenen als schrijven. “Ik herinner me dat ik op mijn kamer een kleine schrijftafel had. In een schrift schreef ik verhalen die ik zelf illustreerde. De titel van mijn ‘boek’ schreef ik op de rug, waarna ik het in de kast bij de andere boeken zette. Eenmaal in het examenjaar van de havo vond ik het lastig om een keuze te maken over mijn vervolgopleiding. In eerste instantie richtte ik me op de School voor Journalistiek. Tijdens een open dag vroeg ik aan een student hoeveel tijd er werd besteed aan ‘creatief schrijven’. Dit bleek nihil! Onzeker over mijn tekenwerk besloot ik toch toelatingsexamen voor de kunstacademie te doen. Daar werd ik tot mijn grote verrassing aangenomen. Ik koos voor de opleiding ‘illustratieve vormgeving’.

‘Bleu als de neten’
“Zo ‘bleu als de neten’ reisde ik in het begin - op mijn zeventiende - dagelijks heen en weer tussen Wijhe en Kampen. Na twee jaar durfde ik de stap te zetten en betrok ik een kamer boven de Zeeman in de Oudestraat. Het studentenleven ging niet onopgemerkt aan me voorbij. Ik maakte veel vrienden en ging vaak uit. Feesten, leven, het gevoel hebben van zelfstandigheid, vrijheid en van ‘ik kan doen wat ik wil’. Toch kwam ik nooit buiten de geografische driehoek Kunstacademie-Zeeman-Station. Daarbuiten had ik niets te zoeken. Eerlijk gezegd vond ik Kampen suf en burgerlijk en dacht: Wanneer ik eenmaal geslaagd ben, ga ik naar een echte stad. Echter, vlak voor de diploma-uitreiking ontmoette ik Huib op wie ik heel erg verliefd werd. Samen besloten we toch in Kampen te blijven.”

Het balletje gaat rollen
“Op de kunstacademie werd verteld dat het heel moeilijk zou zijn om van ons vak te leven. Alleen de allerbesten hadden kans van slagen. Naast mijn werk als illustrator zocht en vond ik een bijbaan. Dat was zo’n twintig jaar geleden. Ik was toen een van de eerste illustratoren in Nederland met een eigen website. Mijn werk werd opgemerkt en ik kreeg een paar leuke opdrachten. Toen ging het balletje rollen. Ik werkte op dat moment bij een reclamebureau en moest steeds vrij nemen om mijn opdrachten af te krijgen. Ik besloot ontslag te nemen en me volledig op het tekenen te richten. Ook de drang om zelf boeken te schrijven, is nooit over gegaan waarbij de keuze voor kinderboeken bij toeval op mijn pad kwam. Mijn eerste opdrachten betroffen illustraties voor kinderboeken. Ik las de verhalen en werd enthousiast. Ik trok de stoute schoenen aan en liet de uitgeverijen weten dat ik niet alleen illustreerde, maar ook schreef. Tot mijn verrassing wilden ze met mij in zee.”

Adrenaline
Inmiddels schreef Iris maar liefst 31 boeken. De laatste in deze reeks van voornamelijk kinderboeken, is de succesvolle thriller ‘Buiten bereik’. Momenteel werkt ze aan een tweede thriller en een kort verhaal voor een thrillerbundel en er ligt een kinderboek bij de uitgever. Iris: “Bij het schrijven van een boek is er een aantal hoogtepunten. Om te beginnen een goed idee, dat zorgt voor een golf aan adrenaline waardoor ik zin krijg om met het verhaal aan de slag te gaan. Wanneer een uitgever aangeeft dit verhaal te willen uitgeven, ervaar ik dat misschien wel als het mooiste moment in het proces. Een ander hoogtepunt is wanneer ik het gedrukte boek fysiek in handen krijg. Daarna laat ik het los. Natuurlijk lees ik wel recensies, maar dan ben ik alweer bezig met het volgende idee.”

Coming-out
“Van alle boeken die ik schreef, komt ‘Wish you were here’ het meest uit mijn hart. Het boek,

geschreven voor jongeren, kwam in 2011 uit en is een verzonnen verhaal en een groot gedeelte autobiografisch. Vlak voordat ik mijn diploma kreeg, overleed mijn vader op zijn vijftigste plotseling. Tot dan toe had ik een fijne, rustige en rimpelloze jeugd. Dit ‘life event’ zorgde ervoor dat mijn hele leven overhoop gegooid werd. Ik werd in één keer volwassen. Dat proces verwerkte ik in het boek. Hoewel ik het iemand anders laat overkomen, vertelt dit boek veel over mij. Daarnaast heb ik bij het schrijven ervan mijn innerlijke criticus de mond gesnoerd, waarna de woorden vanzelf vanuit mijn hart ‘het papier’ raakten. Ik boorde een bron aan waarvan ik het bestaan nog niet wist. Ik ontdekte mijn innerlijke stem tijdens het schrijven van dat boek. Het is een soort keerpunt geweest. Ik beleefde de boekpresentatie als een soort ‘coming-out’. Ik wil nog vaker vooral vanuit mijn hart schrijven.”

Onrust versus creativiteit
Op de vraag of er nog andere wensen of dromen zijn, antwoord Iris: “Ik heb veel meer ideeën dan tijd. Dat vind ik weleens lastig. Ik kan namelijk nooit zomaar een boek lezen, een film kijken of een wandeling maken. Er ontstaan altijd weer nieuwe ideeën. Een geweldige rijkdom natuurlijk, dat besef ik terdege, maar het geeft ook onrust. Hoewel ik weet dat ik die onrust nodig heb om verder te komen en me te ontwikkelen, hoop ik toch dat ik op een dag hét ultieme boek kan schrijven waar alles in zit waarvan ik nu nog niet precies weet wat het is. Het boek waardoor alle onrust verdwijnt zodat ik het gevoel heb dat ik klaar ben. Het is een droom overigens, waarvan ik vermoed dat het nog lang op zich laat wachten voordat het uitkomt. Misschien maar goed ook. De onrust is mijn inborst en het geeft me de creativiteit die ik nodig heb voor mijn verhalen.”

Overdreven consumeren
“Ik maak mij best veel zorgen over de klimaatverandering. Ik zou willen dat wij mensen tot inzicht komen en stoppen met het overdreven consumeren van spullen die we niet nodig hebben. Ik word daar echt heel verdrietig van. Er zijn van die winkels die bomvol plastic rotzooi liggen, spullen met een waarde van 50 eurocent en mensen die het alleen maar kopen omdat het zo goedkoop is. Het doet me goed dat de huidige jonge generatie zich hiervan bewust is. Dat geeft me hoop. Iets anders wat me verontrust, is de toon die men tegenwoordig vooral via sociale media aanslaat. Die mag wat mij betreft in veel gevallen wel wat vriendelijker. Reageer wat rustiger en respectvoller op elkaars verhalen.”

Veel kansen!
“Net als ik zijn veel studenten na het volgen van bijvoorbeeld de kunstacademie en de School voor Journalistiek in Kampen blijven hangen. We leven in een klein stadje met veel creatieve mensen zoals kunstenaars en muzikanten. Er ontstaan veel initiatieven waar de gemeente best trots op mag zijn. Toon niet alleen die trots, maar stimuleer en waardeer deze initiatieven ook. De Kampenaren mogen sowieso wel wat trotser op hun stad zijn. Het is een prachtige stad met veel historie. Denk aan de Kogge en de vele historische panden. De Burgel ligt er ook zo verlaten en ingesloten door auto’s bij. Er liggen nog veel kansen ter verbetering. We mogen wel wat meer zichtbaar worden als stad. Als inwoners deze trots voelen en uitstralen, heeft dat zondermeer zijn weergave op de bezoekers!”

Loes van Dijk - Quicherie Lalaloes

De heerlijke macarons, salades en quiches van Loes van Dijk kende ik al, haar droom nog niet. Bezig met het opruimen van de laatste schaaltjes en borden, ontvangt Loes me aan het eind van vrijdagmiddag hartelijk in haar sfeervolle Franse eethuis Lalaloes aan de Broederstraat in Kampen voor een interview. Eenmaal in gesprek, vraag ik af en toe of Loes haar zin wil herhalen. Dan zet de Franse chansonnier op de langspeelplaat zijn lied namelijk nét iets steviger in en overstemt ons gesprek. Loes: “Iedere dag draai ik de plaat wel drie tot vier keer en nog steeds krijg ik er geen genoeg van!”

Loes werd 50 jaar geleden in Renkum geboren en bracht haar jeugd in Zutphen door. Daar haalde zij haar Atheneumdiploma en besloot vervolgens om Frans te gaan studeren. Haar creatieve inslag uitte zich in het spelen van saxofoon, fotografie en tekenen. Voldoende aanleiding om toelatingsexamen voor de Kunstacademie in Kampen te doen waar zij werd aangenomen. Loes: “De zomer voordat ik hier zou starten, bracht ik met mijn muziekband in Frankrijk door en daar ontmoette ik op mijn 23^e mijn vriend in Lacaneau aan de Atlantische Oceaan. Hij ging mee terug naar Nederland en trok meteen bij me in. Ik woonde toen in een klein boerderijtje aan de Burgemeester van Engelenweg in IJsselmuiden. Toen ik zwanger raakte van mijn eerste kind verhuisden we naar Kampen.”

Niet op mijn plek
“Hoewel ik mijn opleiding aan Kunstacademie had afgerond, wilde ik geen kunstenaar zijn. Ik zag mezelf niet de hele dag alleen in een atelier werken en voelde me ook geen kunstenaar. Na diverse uiteenlopende baantjes besloot ik in 1996 aan de slag te gaan bij Mitsubishi Turbocharger in Almere, waar ik werkinstructies in zowel het Nederlands als Engels voor operators maakte. In tegenstelling tot mijn opleiding een vrij technisch beroep waar ik bij toeval inrolde. Ik kwam terecht in de autobranche - een echte mannenwereld - waarvan ik wist dat het eigenlijk, ondanks dat ik er met plezier werkte en veel leerde, niet mijn plek is. Wat dat wel was, daar had ik toen nog niet echt een beeld bij. Ik had geen doel. Daarentegen wel dromen.”

Kwartjes die vallen
“Rond mijn 50^e werd dit gevoel steeds sterker. Ik herinner me een vrijmarkt hier in de stad op 2^e Pinksterdag. Ik kan lekkere appeltaarten bakken en ik besloot die, vergezeld van koffie en thee, te verkopen. Ik creëerde een gezellig zitje en voerde met iedereen gesprekken. De dag van mijn leven! Ik realiseerde me ineens dat de blijheid die ik deze dag ervoer, dicht in de buurt kwam van het gevoel dat ik wilde ervaren tijdens mijn werk. De gedachte dat ik halverwege de 60 jaar nog steeds in de wereld van de turbo zou zitten, benauwde me opeens. In diezelfde tijd stond het pand aan de overkant van de HEMA leeg. Nu zit hier Lunchroom Nonna. Regelmatig fietste ik langs het leegstaande pand en op een dag verzamelde ik al mijn moed en stuurde ik, ondanks het feit dat ik geen geld had, een e-mail naar de verhuurder. Een onderhandeling volgde. Hoewel we steeds dichter bij elkaar kwamen, ging de deal op het laatst helaas niet door. Ik was enerzijds teleurgesteld, aan de andere kant een geweldige ervaring rijker! Ik leerde onderhandelen en het allerbelangrijkste: de kwartjes van een eigen (werk-)plek waar ik gelukkig en mezelf kon zijn begonnen te vallen. Ik wende steeds meer aan de gedachte dat mijn droom om een eigen eetgelegenheid te beginnen niet onmogelijk was.”

Expressieve aftrap
“Door het vertrek van Safi Essentials, kwam dit pand aan de Broederstraat leeg te staan. Ik wist inmiddels wat ik wilde, alleen het benodigde geld was er niet. Ik leende geld van mijn vader en startte een crowdfundingsactie. Dat lukte en voor dat ik het wist, zat ik bij de makelaar om het huurcontract te tekenen op 1 mei 2017 werd Lalaloes geopend! Het echtpaar dat mij eerder tangolessen in Quintus had gegeven, vroeg ik om het lege pand met een tango in te wijden. Een uniek moment. Ik houd enorm van dans en de expressie van de tango paste zo goed bij dit moment. Het vuur, de uitdaging en het temperament. Een betere en mooiere start van mijn eethuis kon ik me niet wensen.”

Alles valt samen

 “Dat het een Franse eetgelegenheid zou worden, was allang helder. De liefde voor het land komt niet alleen door mijn man. Ik hield altijd al van dit land, de mensen en natuurlijk het eten en drinken. Vanaf het moment dat ik hier zit, stroomt alles en komen dingen samen die bij mij passen en mij energie geven. Kunstenaars geven hier workshops en exposeren hier. Iedere dag stappen er bekende of onbekende mensen naar binnen die niet alleen voor het eten, maar ook voor de gezelligheid komen. Iedere dag ontdek ik nieuwe dingen en producten en word ik wel een keer verrast, bijvoorbeeld door degene die de langspeelplaat met Franse muziek bracht. Lalaloes is een ontmoetingsplek en voelt als een avontuur. Ik kan eigenlijk nog steeds niet geloven dat dit nu mijn werk is! Ik leef nu meer dan mijn droom. Alles valt samen.”

Sabbatical
“Natuurlijk is niet alles altijd rozengeur en maneschijn. Het is hard werken hoor! Sinds een paar maanden ben ik met een sabbatical bij mijn werkgever Mitsubishi. Ik heb onbetaald verlof voor een halfjaar. In deze periode loop ik geen financieel risico, maar er zal ook moeten blijken of ik met Lalaloes voldoende verdien om in de toekomst rond te kunnen komen. Daarnaast gebruik ik deze periode vooral om uit te vinden of dit het leven is dat ik wil leiden. Het gaat niet alleen om werk, maar het raakt ook mijn sociale leven. Ik ben continu met Lalaloes bezig. Het is meer mijn leven dan een kantoorbaan. Om vijf uur kon ik daar de deur achter me dichttrekken. Hier ben ik de verantwoordelijke. Dat is fantastisch natuurlijk, want ik mag alles zelf bepalen, maar soms ook moeilijk omdat ik alles goed wil doen en nooit klaar ben. Gelukkig staat mijn gezin volledig achter me en mijn man helpt ook mee.”

Kamper binnenstad
“Ik vind het heerlijk om in de binnenstad van Kampen te zitten, hoewel ik wel hoop dat de binnenstad wat levendiger wordt. Er zijn zoveel initiatieven en ideeën. Vooral jonge ondernemers zien (innovatieve) mogelijkheden voor een eigen onderneming. Die kunnen de levendigheid van Kampen ten goede komen. Het is alleen zo lastig om zonder eigen kapitaal ergens te starten en, zoals ik, te ondervinden of dit is waar je hart ligt en waar je goed in bent. Ik gun deze ondernemers dat ze door wat hulp hun kans kunnen pakken en hun droom waar kunnen maken.

Ik ben in ieder geval ontzettend blij dat ik over die drempel van dromen naar doen ben gestapt. Ik hoef later geen spijt te hebben van de dingen die ik niet gedaan heb. Ik heb mijn hart gevolgd en daar ben ik nog het meest trots op. Dat is iets wat ik iedereen wil meegeven: aarzel niet en doe waar je hart ligt. En als je valt, sta dan op, trek hier lering uit en ga weer door!”

Voor meer informatie volg Lalaloes op Facebook of kom gewoon een keer langs voor een ontbijt, lunch, koffie en/of verse thee!

Lalaloes is gevestigd aan de Broederstraat 11 in Kampen 

Joshua Agteres - Geef kinderen een podium

Naast ondernemer is de 27-jarige Joshua Agteres freelance sportleraar. Regelmatig wordt dan ook ad hoc een beroep op hem gedaan, waardoor wij onze afspraak twee keer moesten verzetten. De derde keer blijkt scheepsrecht en treffen ‘Freestyler Josh’ en ik elkaar in Zwolle, waar de geboren en getogen Wilsumer sinds een paar maanden woont.

Joshua groeide als jongste op in een gezin met vijf kinderen: “Ik denk vaak terug aan de momenten waarop ik met mijn twee voetballende broers in onze grote garage aan het ‘ballen’ was. Die ruimte was uitermate geschikt om ballen hoog te houden en andere voetbal-trucjes te leren. Ik probeerde van alles uit, waarbij het natuurlijk de grootste uitdaging was om een bal te laten doen wat jij wilde. Overigens niet alleen met de bal, maar ook met de (BMX) fiets, skates en zelfs met lege frisdrankblikjes die ik bij toeval op straat tegenkwam verlegde ik continue mijn grenzen. Ik was een energiek jongetje dat uiteindelijk ontdekte dat de bal het best bij me paste.”

Eerste live optreden“Op mijn 14^e verjaardag kreeg ik een filmcamera. Ik maakte opnames van mezelf in actie om daarna te kunnen beoordelen waarin ik me kon verbeteren. Wanneer ik tevreden was, maakte ik een compilatie en plaatste deze filmpjes vervolgens op internet, op YouTube. De filmpjes werden vaak bekeken en zorgden ervoor dat ik opgemerkt werd. Dit resulteerde in een eerste liveoptreden tijdens de sportverkiezingen in het gemeentehuis in Kampen. Ik was toen 16 jaar. De 200 toeschouwers, waaronder uiteraard sporters uit alle geledingen, maakten enorm veel indruk op me. Ik vond het vreselijk spannend. Vooral om 5 minuten met trucs vol te maken. In mijn eigen vertrouwde garage duurde een truc ongeveer 2 seconden. Hoe moest ik 5 minuten vol maken, zonder al te vaak in herhaling te vervallen? Het lukte me en ik vertrok trots als een pauw en 20 euro rijker weer huiswaarts.”

Panna Knock Out
“Daarna kreeg ik vlot andere klussen als bijvoorbeeld een optreden op het hoofdpodium tijdens de EO-Jongerendag. De ontdekking dat ik met mijn talent geld kon verdienen, verraste me enerzijds. Aan de andere kant stond ik op die leeftijd al behoorlijk stevig in mijn schoenen en besloot mijn talent ook op andere manieren te benutten. Tegelijk met het volgen van de opleiding ‘Sport en Beweging’ bij onderwijsorganisatie Landstede, startte ik op 19-jarige leeftijd mijn eigen bedrijf ‘Freestyler Josh’. Ik kwam met organisaties als Panna Knock Out in contact die mij inhuurden. De vele vrijstellingen op school stelden mij in de gelegenheid om voor deze organisatie reizen naar het buitenland te maken, Overal in de wereld maakte ik dit voetbalspelletje bekend. Zelfs speelde ik een keer met – toen nog prins – Willem Alexander in Brazilië. Geweldig! Ik maakte kennis met een diversiteit aan mensen en daarmee hun opvattingen. Dat zorgde ervoor dat ik op jonge leeftijd al behoorlijk met mezelf werd geconfronteerd en een weg zocht om vast te houden aan mijn eigen waarden.”

Wereldwijde voetbalclinics
“Na een tijd voor Panna Knock Out te hebben gewerkt, besloot ik om, op naam van mijn eigen bedrijf, zelf een project te starten. In landen waar de bevolking het minder heeft dan in ons welvarende land, wilde ik met mijn talent een steentje bijdragen. Dus via mijn sportkwaliteiten minderbedeelde jongeren entertainen. Ik vond voldoende sponsoren om uiteindelijk een jaar lang voetbalclinics te geven in Indonesië, Singapore, Thailand en Australië. Bij terugkomst bleek er veel interesse in een soortgelijke voetbalschool in Nederland. Ik maakte hiervoor plannen, gingen met drie

andere personen in zee en verhuisde naar Bodegraven.”

Falen of leerschool?
“Helaas verliep dit avontuur minder positief dan verwacht. Het liep uit op een zware teleurstelling met negatieve financiële gevolgen. Ik stapte uit de samenwerking en moest financieel de boel weer op orde brengen. Ook mijn vertrouwen in samenwerkingen liep een forse deuk op. Tot dan was alles in sneltreinvaart succesvol verlopen. Naïef als ik was, kende ik geen falen en teleurstelling. Op hangende pootjes kwam ik terug bij mijn ouders in Wilsum. Dat was best pittig! Ik miste het reizen, het avontuur. En natuurlijk moest ik eraan wennen om weer samen met mijn ouders dag in dag uit onder één dak te leven. Ik had totaal geen overzicht meer en kon niet overzien hoe ik ooit uit deze situatie zou kunnen komen. In deze periode waarin ik moest opkrabbelen, haalde ik gelukkig veel steun en rust uit het geloof. Ik kwam tot het inzicht dat ik me had laten leiden door succes en de honger naar meer. Al met al een goede leerschool, waar ik helaas nog steeds een flinke prijs voor betaal.”

Entertainmentmakelaar
“Inmiddels weet ik welke dingen écht waarde voor me hebben, heb ik leren vergeven en ga ik minder naïef door het leven. Ik durf weer te ondernemen en ben actief in de sport, het onderwijs en entertainment. Ik heb zelfs twee handelsnamen: ‘Freestyler Josh’, het onderdeel waarin ik mezelf en andere entertainers voor shows en clinics aanbied, en ‘Entertainmens’. Dit laatste startte ik recent. De laatste jaren ontmoette ik veel entertainers als motorstuntmannen, basketbalfreestylers, mensen uit het theater en dj’s. Allemaal voorbeelden van personen die anderen kunnen entertainen. Ik bied deze diensten aan op mijn website en verzorg de boekingen. Eigenlijk ben ik een entertainmentmakelaar.”

Groot denken
“Ik blijf altijd groot en in mogelijkheden denken. Dat geldt ook voor mijn dromen. Iemand zei eens tegen me: ‘A guy like you can be president!’. Deze ambitie heb ik niet, maar vind het een heel mooie uitspraak. Een die mij aanspoorde om groter te durven denken, waardoor ik zowel persoonlijke als landsgrenzen overschreed. Ik verlang soms weer terug naar Azië, de eerste plek waar ik enerzijds uit mijn comfortzone trad, maar daardoor wel ontdekte waar mijn hart en passie liggen. Eigenlijk dé plek waar ik volledig mezelf kon zijn. Ik blijf het onbekende dan ook omarmen en ga uitdagingen aan. Die heb ik nodig voor mijn persoonlijke ontwikkeling.”

Aandacht voor talent
“Daarnaast heb ik het als een grote stimulans ervaren dat mijn dromen op jonge leeftijd gezien, gehoord en erkend werden. Dus dat er aandacht was voor mijn talent. Ik stimuleer talentontwikkeling van jongs af dan ook van harte. Geef kinderen een podium en zorg ervoor dat zij hun talent en identiteit zelf kunnen ontdekken in plaats van dat deze worden ‘opgedrongen’ door hun omgeving. Dat kan door middel van initiatieven bij verenigingen of vanuit de Gemeente Kampen. Sport is hiervoor een heel mooi middel.”

“Dromen brengt je verder!”

“Durf te dromen! Dat is wat ik vooral de jeugd mee wil geven. Grote of kleine dromen, niets is te gek. Ooit droomde ik over voetballen tegen een olifant. Een droom die uitkwam! Maak van dromen je doelen. Schrijf ze op, waardoor je ze concreet benoemt. Op die manier worden ze in feite tastbaar. Denk niet in onmogelijkheden. Dromen brengen je altijd verder. Ook al is het maar om je als mens te laten groeien of om een ander beter te maken. Schakel negatieve invloeden en energie uit en geloof in je eigen kracht.”

Henri van Dijk – Een nieuwe politieke partij

Ik ontmoet Henri in zijn woning aan de Vloeddijk in Kampen. Plaatsgenomen aan de grote houten eettafel met uitzicht op de tuin, knikt Henri richting de Groenestraat: “Hier pal achter staat mijn geboortehuis. Ik sliep op zolder. Overdag gluurde het daglicht door de dakpannen naar binnen. Tussen die tijd en nu – bijna vijftig jaar later – heb ik niet stilgezeten. Ik deel mijn verhaal en mijn droom graag met anderen!”

Henri: “Toen ik vier jaar was, verhuisden we van de Groenestraat naar de Hanzewijk, om acht jaar later richting de nieuwbouwwijk in West te vertrekken. Er werd hier heel veel gebouwd. Ik zocht altijd naar hout en spijkers en maakte er weer iets nieuws van. Ik leefde in die tijd in een fantasiewereld, één vol avonturen.

Rebels

Naast avontuurlijk, was ik onzeker. Dit duurde tot in de puberteit. Op mijn 15^e begon de alcoholconsumptie. Hoe slecht ook, hierdoor stapte ik wél over mijn onzekerheid heen. Die maakte later plaats voor eigen kracht, rebellie zelfs. Ik verzette me tegen alles en spijbelde veel. Tijden kende ik niet. Voor mijn ouders was dit niet prettig. Zij hadden veel met me te stellen. Met de hakken over de sloot haalde ik mijn havodiploma. In een vervolgstudie had ik geen zin, werd stratenmaker en deed mijn intrede in de wereld van stoere mannen. Al snel wist ik dat dit niet van lange duur zou zijn.

Reizen
Ik besloot te gaan reizen. Slecht voorbereid vertrok ik naar India, waar ik als 19-jarige met veel ellende werd geconfronteerd. Denk aan bedelende mensen en chaos in het  openbare dagelijkse leven. Ik hield dagboeken bij en ontdekte dat ik schrijven erg leuk vond. Het wakkerde mijn journalistieke interesse aan. Bij terugkeer meldde ik me aan bij de School voor Journalistiek, werd toegelaten en haalde mijn propedeuse. Dat vond ik genoeg. Ik pakte opnieuw mijn koffers en liftte naar Griekenland om daar het vliegtuig naar Caïro te pakken. Van daaruit maakte ik een indrukwekkende reis naar Egypte, Soedan, Kameroen en Nigeria. Tussentijds kwam ik thuis om geld voor een volgende reis, naar bijvoorbeeld Canada, Mexico of Afrika, te kunnen bekostigen.

Zeilklipper Pouwel Jonas
Rond mijn 27^e kwam ik via via ik in contact met iemand die van een oud vrachtschip een zeilend charterschip wilde maken en klussers nodig had. Het werken op een schip beviel me. Dat zoveel staal door grote lappen zeil voortbewogen kon worden, maakte veel indruk op me. Op een ander schip werd ik matroos. Dat beviel me zo goed dat ik zelf zo’n bedrijf wilde. Er kwam een schip, de ‘Leviathan’, vrij en hierop werd ik zetschipper. Na diverse schepen kocht ik - inmiddels 12 jaar geleden - de ‘Pouwel Jonas’. Ik organiseer meerdaagse actieve reizen voor bedrijven, scholen, familie en verenigingen, voornamelijk op het IJsselmeer en de Waddenzee.

Eén met de elementen
Toevallig nam ik ooit deel aan een debatworkshop op de ‘Pouwel Jonas’. Elke deelnemer moest iets opnoemen waarvan hij vond dat de hele wereld dat een keer zou moeten doen. Ik vond – en vind nog steeds – dat iedereen in ieder geval één keer zou moeten gaan zeilen. Het spel tussen wind, water, golven en stromingen werkt meditatief. Je wordt één met de elementen. Ik gun iedereen dit gevoel. Het is goed om deel uit te maken van de natuur. Op zee heb ik alle gelegenheid om mijn gedachten alle kanten op te laten gaan. Ik heb daar de tijd en ruimte om te filosoferen. Onder andere over de gesteldheid van de wereld. In het bijzonder over de grote verschillen tussen arm en rijk. Met z’n allen zijn we veel rijker geworden, maar de verschillen tussen arm en rijk zijn veel te groot.

Inkomensongelijkheid

Er moeten dingen veranderen met de mensheid. Vaak is het helaas zo dat men alleen in het belang van een kleine kring, de eigen groep, blijft denken: ‘mijn eigen familie, straat of land’. Dat nationale denken past totaal niet bij me. Ik heb dan ook bewust geen Nederlandse vlag op mijn schip. Ik ben ervan overtuigd dat echte veranderingen pas doorgevoerd kunnen worden als op politiek niveau - liefst internationaal - dingen worden aangepakt. Ik probeer mijn leven zo te leven dat ik een steentje bijdraag, maar ik ga me niet meer schuldig voelen als ik niet bereik wat de politiek gezamenlijk wel kan bereiken. De staat trekt zich daarentegen terug uit het publieke domein en zorgt voor boosheid onder een groot deel van de bevolking. Extreem rechts is een logisch gevolg van inkomensongelijkheid en een overheid die niet meer voor haar burgers zorgt. De radicalen voeden de boosheid door zondebokken aan te wijzen. De neoliberalen schuiven vervolgens mee met de rechts-radicalen uit angst hun machtspositie te verliezen (ook het linkse blok verrechtst).

Populisme
Bepaalde groepen mensen zijn nu eenmaal erg makkelijk te manipuleren. Iets wat vandaag de dag veel gebeurt. De relatief kleine elite weet precies hoe ze deze mensen moet beïnvloeden. Een paar populistische uitspraken zorgen ervoor dat het stemgedrag van die mensen wordt beïnvloed. Een weloverwogen keuze maken tijdens de verkiezingen is haast onmogelijk, omdat de politiek enorm complex is. Waar de wereld nu een beetje onder gebukt gaat is het doorgeslagen marktdenken in de vorm van het neoliberalisme en dat heeft de politieke ontwikkelingen in een gevaarlijke, neerwaartse spiraal gebracht. De linkse politiek lijkt hierop geen antwoord te hebben. Volgens mij is dat antwoord er wel.

Het Nieuwe Links
De linkse politiek mist meer dan ooit slagkracht. Ik vind het bijna triest om te zien dat al haal idealen verkruimelen over meerdere politieke partijen. Volgens mij is er 1 ideaal wat ze wel allemaal delen, namelijk inkomensnivellering. Ik ben er van overtuigd dat alle andere idealen hiervan sterk afhankelijk zijn. Denk bijvoorbeeld aan zorg, milieu en een goed functionerende publieke sector. Het zijn de neoliberalen die exact aangeven hoe de linkse politiek het rechtse machtsblok kan doorbreken. ‘Nivellering gaat ten koste van de concurrentiepositie’ is haar mantra. 

Doorgeslagen marktdenkenEigenlijk profiteren de neoliberalen van het feit dat er een 'buitenland' is. Het probleem is echter dat de neoliberalen in het buitenland er exact zo over denken. Dit vormt een 'pact' wat betekent dat er altijd gevochten wordt wie de laagste loonkosten weet te verantwoorden. Dit wij-zij denken is het speelveld van de rechtse politiek. Vreemd genoeg laat links zich altijd meeslepen in dit speelveld. Naar mijn mening laten linkse idealen zich niet beperken door landsgrenzen. Als de VVD de minimumlonen met 10% zou willen laten dalen om de economie een boost te geven, moet je je ook afvragen waarom het veroorloofd is van de buren in het buitenland te 'stelen' en dat deze buren exact dezelfde maatregel nemen. Het probleem is dat de 'oude linkse politiek' slechts een afgezwakte vorm van het neoliberalisme bieden. Ook zij zijn naar mijn mening 'gegijzeld' door het doorgeslagen marktdenken.

Nieuwe politieke partij
Ik wil graag onderzoeken of er draagvlak is voor een nieuwe politieke partij in Nederland met als speerpunt ‘inkomensnivellering’. Deze partij zal bij de eerstvolgende Tweede Kamerverkiezingen de belofte afleggen dat er per direct een krachtig begin gemaakt wordt met de inkomensnivellering. Belangrijk is dat het gedachtegoed van Het Nieuwe Links wereldwijd wordt verspreid. Zo moedig je gelijke initiatieven in het buitenland aan en doorbreek je het egocentrische wij/zij-mantra van de neoliberalen. Ik denk dat dit moeilijker lijkt dan het is. Inkomensnivellering staat tenslotte het lijstje van de wereldwijde linkse politiek.

Als er mensen zijn die zich door deze ideeën voelen aangesproken, mee willen denken of kritiek willen uiten, kunnen ze zich met mij contact opnemen via info@pouweljonas.nl. Het lijkt mij leuk om een denktank te vormen over Het Nieuwe Links.

Droom voor Kampen
Naast een betere wereld, heb ik natuurlijk ook ideeën voor een nog leuker en fijner Kampen. Ik kom in allerlei stadjes waar grachtjes zijn met daarin een diversiteit aan leuke scheepjes. Deze bedrijvigheid geeft leven en kleur aan een stad. Onze huidige burgemeester gaf ooit aan stadsgracht de Burgel weer bevaarbaar te willen maken, maar vervuiling van de grond maakt dit onmogelijk. Volgens mij zijn er best ‘potjes’ of fondsen aan te spreken die de reinigingskosten van de grond kunnen realiseren. In dat geval zou ik dan graag een wedstrijd voor het hele gezin willen organiseren waarbij rubberboten door de Burgel varen met als startpunt de Koggewerf. Vanaf daar vervolgens rennen naar de Burgwal, dan varen tot aan de IJssel om stroomafwaarts weer terug te peddelen. Ik zou het geweldig vinden als deze droom kan worden gerealiseerd!”

Marijke Drost - Dat iedere Kampenaar in vrijheid kan leven

Met een bak koffie nemen we rond achten ’s avonds plaats aan de houten keukentafel van kersvers Kamper GroenLinks raadslid Marijke Drost. Amper aan het interview begonnen, klinken uit de babyfoon kinderstemmen. Nieuwsgierig steken tweeling Merle en Eefje (2) even later hun hoofden om de deur. Net als ik zijn zij blijkbaar benieuwd naar de dromen van hun moeder. Vooruit, ze mogen van Marijke nog even langer opblijven en in gezelschap van de meiden hervatten we ons gesprek.

Foto door Nanda Rave

Marijke (35) is getrouwd met Bart. Naast de tweeling, zijn ze natuurlijk ook trots op zoon Otis (4). Geboren in Zeist, verhuisde Marijke op 9-jarige leeftijd naar Zwolle. Hier bracht ze haar jeugd door. Marijke: “Ik genoot een gereformeerde opvoeding. Toch nam ik al op jonge leeftijd overtuigingen en meningen niet als vanzelfsprekend aan, maar stelde ingewikkelde vragen. Daar konden mijn ouders en de kerk niet zoveel mee. Ik week uit naar een andere geloofsovertuiging zoals de Baptistengemeente. Daar was ik helemaal gelukkig. Voor mij de aanleiding om een opleiding tot pastoraal werker bij de Hogeschool in Ede te volgen.”

“Hoewel een interessante opleiding, zag ik voor mezelf geen toekomst in de kerk of als missionaris. Ik wilde op deze manier niet investeren in een ‘hobby’. Dat vond ik zonde van mijn tijd en geld. In het tweede jaar besloot ik te stoppen met de opleiding en maakte vervolgens een rondreis in Zuid-Amerika. Bij terugkomst wist ik dat ik mijn interesse in muziek en organisatietalent wilde omzetten in werk. Ik meldde me aan voor de opleiding Cultureel Maatschappelijke Vorming. Tijdens de opleiding kreeg ik al snel de kans om binnen dit vakgebied aan de slag te gaan. Onder andere werkte ik voor ‘Niek van der Sprong Culturele Producties’ en bij ‘Kunst en Cultuur Overijssel’. De nodige ervaring die ik hier opdeed, kon ik na mijn studie bij ’t Ukien in Kampen in de praktijk brengen. Ik ging als jongerenwerker aan de slag.”

“Ik wilde mijn muziekinteresse en organisatietalent omzetten in werk”

“Na 5 jaar besloot ik het roer om te gooien en als zelfstandige aan de slag te gaan. Ik startte een advies- en productiebedrijf op het gebied van cultuur. Al snel bleek dat ik vrijwel alleen maar klussen kreeg van waaruit weer vaste contracten werden aangeboden. Ik realiseerde me dat een vast inkomen zonder administratieve rompslomp eigenlijk wel handig was en aanvaardde een baan bij ‘Kunstbende’ in Amsterdam, een talentontwikkelingsorganisatie voor jongeren op het gebied van kunst. Na een aantal jaren zocht ik werk dichter bij huis en ging weer voor Niek van der Sprong aan de slag. Momenteel werk ik twee dagen per week als projectmedewerker in Lelystad bij ‘Kubus’, een educatiecentrum op het gebied van kunst en cultuur vergelijkbaar met dat van ‘Quintus’.”

Ondanks haar drukke dagen, ziet Marijke kans om zich actief in te zetten voor de lokale politiek: “Mijn hele leven al ben ik geïnteresseerd in de politiek. Ik ben in een gereformeerde omgeving opgegroeid. In ons gezin stond alles in het teken van het geloof: opvoeding, gereformeerde volleybalvereniging en basisschool en mijn oma woonde in een gereformeerd verzorgingshuis. Ik houd van filosofische vraagstukken, van het ‘ontleden’ van gedrag en situaties en discussieer hier graag over. Wat zijn de motieven van de een en waarom heeft de ander totaal andere opvattingen? Dat intrigeerde mij (en nog steeds trouwens). Mijn vragen werden in die gereformeerde omgeving niet altijd gewaardeerd. En ik kon niets met de antwoorden. Ik besloot mij hiervan los te maken, mijn vleugels uit te slaan en buiten de kerk verder te zoeken.”

In 2009 werd ik lid van GroenLinks. De overtuigingen en grondbeginselen van deze partij sluiten precies aan bij de manier waarop ik wil leven: houden van mijzelf en de mensen om me heen en me verantwoordelijk voelen voor de wereld waarin ik leef. Dat zijn voor mij levenswaarden. Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen werd ik gekozen als raadslid. Die uitslagavond in het gemeentehuis vergeet ik nooit meer. Wat een spanning! Ik stond vierde op de lijst. De tweede exitpoll liet twee zetels zien. Vervolgens werden het er drie en daar bleef het op hangen. Pas bij de laatste exitpoll werd duidelijk dat GroenLinks de komende periode met vier zetels in de raad zou zitten, dus ook met mij als raadslid!”

“Mijn kracht ligt in het verbinden en zonder oordeel vooraf te luisteren.”

De gemeente Kampen heeft drie raadscommissies: de commissie Ruimtelijke ontwikkeling, de commissie Inwoners en de commissie Bestuur en middelen. Marijke: “Ik zit in de commissie Inwoners. Denk aan onderwijs, sociaal domein, participatiewet, et cetera. Maar ook de onderwerpen sport, kunst en cultuur zitten in deze commissie. Ik zie voor kunst en cultuur best mogelijkheden. Ondanks dat we een goed theater, een goede bibliotheek en diverse musea hebben, vind ik dat Kampen beter mag zorgen voor de kunstenaars in haar gemeente. Denk aan het geven van opdrachten aan lokale kunstenaars en het beschikbaar stellen van permanente ruimtes met basisvoorzieningen als gas, water en licht waar deze mensen met goed fatsoen hun vak kunnen uitoefenen. Daarnaast ben ik betrokken bij het Kinderpardon. Ik voel me verantwoordelijk om dit soort onderwerpen onder de lokale aandacht te brengen. Zowel bij de inwoners als bij mijn politieke collega’s. Bepaalde beslissingen zijn het gevolg van oud beleid. Laten we er samen voor zorgen dat er wat gaat veranderen in het belang van kinderen die dreigen te worden uitgezet. Het is een thema wat ons allemaal raakt, ongeacht politieke kleur.

Mijn kracht ligt in het verbinden en te luisteren zonder oordeel vooraf. Voordat ik een mening vorm, laat ik mezelf eerst voeden met argumenten en wil ik meer weten over de achtergrond van zowel de situatie als over mensen die erbij betrokken zijn en die door een bepaalde beslissing geraakt kunnen worden. In tegenstelling tot vroeger, kan ik nu veel meer nuance aanbrengen en heb ik respect voor eenieders waarden en normen, zonder die van mijzelf te verliezen. Daarnaast voel ik me vrijer dan ooit om te vinden wat ik wil. Dat heeft het losmakingsproces van het geloof mij uiteindelijk gebracht.”

“In onze gemeenschap heeft de een niet meer rechten dan de ander.
Samen zijn we Kampen.”

“Mijn droom voor Kampen is dan ook dat ik iedereen diezelfde vrijheid gun. Ik heb gevoeld hoe ik om mijn persoonlijke keuzes veroordeeld werd. Een machtig bolwerk keerde zich tegen mij. Dat gevoel is afschuwelijk. Uiteindelijk lukte het mij om op een andere manier tegen deze benadering aan te kijken. Ik zag opeens dat een heleboel mensen vastzitten in veroordelend denken. Ik hoop dat deze mensen geloven omdat het geloof ze goed doet er oprecht troost en hoop uit halen. Dat ze niet vanuit angst hun geloof praktiseren. Angst hebben voor wat mensen c.q. de gemeenschap van hen denkt. Ik droom dat iedereen in vrijheid mag zijn wie hij is en ook van anderen voelt dat dat oké is. Dat het zelfs mooi is, dat hij gezien wordt om wie hij is. Ongeacht afkomst, geaardheid of geloof. In onze gemeenschap heeft de een niet meer rechten dan de ander. Samen zijn we Kampen.”

“En hoe mooi zou het zijn wanneer er omgevingen gecreëerd of verbeterd worden waarin we elkaar kunnen ontmoeten? Ik zie dan ook een prachtig asfalt loos ingericht stadspark voor me. Een paviljoen omringd met picknicktafels waaraan je wat lekkers kunt eten en/of drinken. Ik zie een park vol diversiteit, levendigheid en vertier voor me. Zo’n ontmoetingsplek wens ik ook het Zoddepark in IJsselmuiden mijn woonplaats over een aantal maanden toe. De jaarlijkse terugkerende Fullcolor- en Zoddefestivals laten perfect zien hoe levendig het park kan zijn. Zo mag het wat mij betreft iedere dag zijn. De potentie is er!”

Lu Schaper - Geef Kamper kunstenaars een podium

Lu ontvangt me in haar expositieruimte en atelier in de Oudestraat 143. Door de Kamper UI(t)dag het druk in de stad. Wanneer ik de galerie binnenloop en de uit Shanghai afkomstige Lu de deur achter me sluit, overvalt een serene rust ons. Chinese thee en verrukkelijke bonbons maken de sfeer compleet: “Zo, hier kunnen we ongestoord praten.”

In 1995 verlaat Lu Shanghai - waar ze aan de kunstacademie studeerde - en vertrekt naar Singapore. In die tijd ontmoet ze haar man Hennie. Hij is voor zijn werk bij een oliemultinational gevestigd in Singapore en op zoek naar kunst voor zijn kantoor. Lu: “Het lot bracht hem naar mijn galerie, waar niet alleen mijn schilderijen indruk op hem maakten!” Hennie selecteerde een aantal van mijn werken en nodigde me uit om ideeën uit te wisselen over hoe de schilderijen het best hun recht kwamen. “Wij ontmoetten wij elkaar vaker en dat resulteerde in een relatie en ons huwelijk in 2000”.

“Ik was teleurgesteld in Nederland, maar alleen in Shanghai was ook geen optie”

Hennie zou overgeplaatst worden en hij kon kiezen uit twee plaatsen: Houston in Amerika of Rouen in Frankrijk. Lu: “Ik verwachtte niet dat Houston veel voor mij als kunstenaar zou kunnen betekenen. Er heerst niet echt een kunstklimaat. Als het nu New York was! Voor mij was de keuze snel gemaakt. Ik wilde naar de plek, die kunstenaars zoals schilder Monet en componist Satie inspireerden. Twee jaar verbleven Lu en Hennie in een groot victoriaans huis in Rouen. Volgens Lu was dat een plek en omgeving waar ze ontdekte welke stijl het best bij haar past. Na 2 jaar vertrokken ze naar Nederland. Voor Lu was dat de eerste keer dat ze - buiten een aantal vakanties - kennismaakte met ons kikkerlandje en in het bijzonder met Amsterdam.

Lu: “Hennie was druk met zijn werk. Ik schilderde veel, maar kwam weinig buiten en had geen ruimte om mijn werk te exposeren. Ik was best teleurgesteld. In Azië werken en exposeren kunstenaars meer samen. In die tijd begon ik op internet kunstblogs te schrijven. Een belangrijke kans om mijn werk aan Shanghai en de rest van de wereld te laten zien. Dat resulteerde in digitaal samenwerken én in opdrachten. Ik besloot vaker en langere periodes naar Shanghai te gaan om deze mogelijkheden te benutten. Die tijd was moeilijk. Ik was teleurgesteld in Nederland, maar alleen in Shanghai was ook geen optie.”

“Kampen geeft mij de kans opnieuw te aarden.
Mijn wortels groeien in nieuwe grond.”

Hennies vader nam Lu mee naar Zuthpen en Deventer tijdens haar eerste kennismakingsbezoek in 1999. De oude Hanzesteden maakten veel indruk op Lu. Ze deelde haar droom met Hennie: wonen, werken én een galerie in de binnenstad van een van deze steden of een vergelijkbare. Ze vonden een pand in de Oudestraat met een woning erboven en een studio op de begane grond. Lu’s gevoel was direct goed en het pand uitermate geschikt. In 2012 vestigden zij zich daar met het idee definitief in Kampen te blijven. Een paar jaar later verhuisde Lu haar galerie naar een mooiere en grotere locatie op Oudestraat 143.

Lu: “Ik heb nu echt het gevoel dat ik woon in Nederland, ook omdat ik veel contact heb met de mensen hier. De Kampenaar is trots en vriendelijk. Er is veel cultuur in de gemeente, dat spreekt mij bijzonder aan. Kampen geeft mij de kans opnieuw te aarden. Mijn wortels groeien in nieuwe grond. Ik ontwikkel me op alle gebieden, niet in de laatste plaats persoonlijk. Lang voelde ik me verloren. Hier ben ik thuis. Gek genoeg doet Kampen me in een aantal opzichten denken aan de oude historische binnenstad van Shanghai waar ik geboren ben en opgroeide. Ik schrijf mijn blogs nu zelfs over Kampen. Mijn droom is uitgekomen.”

“Kampen heeft een rijke en goede cultuur- en kunsthistorie. Tijdens de Hanzedagen was er veel aandacht voor het verleden met verschillende cultuuractiviteiten, maar denk ook eens aan het ‘uitpakken’ en uitdragen van cultuur. Het Ikonenmuseum en Stedelijk Museum doen dit, maar  er zouden ook kunstactiviteiten kunnen komen die bezoekers trekken en met meer aandacht voor kleine galerieën, zoals die aan de Burgwal. Dit kan via tentoonstellingen, maar ook theater is een mogelijkheid. Een paar jaar geleden waren er geweldige theateropvoeringen van maximaal 10 minuten in diverse huiskamers in het centrum van Kampen, in huiselijke sfeer genieten van prachtige optredens. Na een aantal voorstellingen brachten paard en wagen ons weer terug. Schitterend! Dat soort dingen mogen vaker worden georganiseerd, bijvoorbeeld tijdens de KamperUI(t)dagen. En misschien een grote kunst- of ambachtsmarkt toevoegen waar zelfgemaakte producten aan de man gebracht worden.”

“Geef Kamper kunstenaars een podium
en laat zien hoe rijk onze stad aan kunst en cultuur is!”

“Een ander idee is om kunst te brengen naar inwoners die niet of minder mobiel zijn. Pieter Zandt Scholengemeenschap organiseert ieder jaar een cultuurdag. Kinderen kiezen uit ongeveer twintig cultuuractiviteiten. Daar heb ik aan meegedaan. In de galerie gaf ik een demonstratie Kalligrafie, een oude en duurzame techniek. Hoe maak je de inkt? Hoe houd je de kwast vast? Ik liet leerlingen hun naam in Chinese karakters optekenen. Dit is ook wellicht ook interessant voor ouderen in verzorgingstehuizen. Het is een afleiding, werkt therapeutisch en je laat ze misschien hernieuwd kennismaken met kunst. Mensen kijken niet zo snel naar kunst. Ik merk dat men soms zeer geïnteresseerd mijn werken in de etalage bekijkt, maar aarzelt om de galerie binnen te lopen. De drempel is te groot. Men denkt dat verwacht wordt iets te kopen.

Het belangrijkste is dat mensen kennismaken met kunst en erover praten. Dit had ik in Shanghai, in Amsterdam niet en nu gelukkig in Kampen wel weer. Maar het gaat niet om mij. Geef Kamper kunstenaars een podium en laat inwoners en/of bezoekers zien hoe rijk onze stad aan kunst en cultuur is!”