Karel Spoor - een expositie van mijn Optical Art

Sinds kort volg ik 'Ebrain Art' op Facebook. Een kennis attendeerde me op deze pagina, waar afbeeldingen van bijzondere werken - omschreven als Optical Art - gedeeld worden. Wat is dit voor kunst? En.... wie is eigenlijk de maker van dit werk? Navraag brengt mij bij Karel Spoor. Nieuwsgierig als ik ben, wil ik de man wel eens ontmoeten. Eenmaal een afspraak gepland en met Karel in gesprek blijkt dat er meerdere verhalen én dromen schuilen in dit bijzondere mens.

Karel werd 54 jaar geleden in Dordrecht geboren. Met een tussenstop in Amersfoort, raakte hij begin jaren '80 via de School voor Journalistiek in Kampen verzeild. Karel: "Mijn ouders probeerden mij vroeger op een normale lagere school te plaatsen. Dit lukte voor een tijdje, maar al snel bleek het voor de leerkracht, in combinatie met de grootte van klassen, toch lastig om mij te begeleiden. Daarna volgde ik tot en met de mavo bijzonder onderwijs. Met mijn beperking heb ik daarna wél de havo en aansluitend de School voor Journalistiek via regulier onderwijs doorlopen. Fysiek was dit niet altijd even gemakkelijk, maar ik kreeg veel hulp van mijn klasgenoten."

Neurostimulatie
"Als gevolg van een geboortetrauma ben ik spastisch. De bevalling heeft domweg te lang geduurd. De artsen wisten in die tijd nog maar half hoe ze met een beperking als deze om moesten gaan. Mijn ouders deden alles naar beste vermogen en inzicht. Op mijn veertigste onderging ik een herniaoperatie en herstelde hier redelijk van. Dit laatste mede door de goede begeleiding in revalidatiecentrum Vogellanden, waar ik 6 weken verbleef. Een jaar na deze operatie kwam ik op een zekere dag thuis en daar trof ik een brief van het ziekenhuis uit Zwolle. De chirurg die de operatie verricht had, verzocht mij om zo snel mogelijk contact met hem te zoeken. Je begrijpt toch wel dat ik 'm kneep! Want stel, er was iets niet goed gegaan? Tijdens ons contact vertelde de man vrij nuchter dat hij tijdens een of ander congres een collega gesproken had over neurostimulatie. Misschien zou dit kunnen helpen mijn spasme te verminderen? Om een lang verhaal kort te maken: ik ben na veel wikken en wegen én na overleg met mijn fysiotherapeut de operatie aangegaan. Een doorslaggevende factor in mijn besluit was de verzekering van mijn chirurg dat het risico op nadelige gevolgen vrijwel nihil zou zijn."

Verbetering van 25 procent
"Hoe neurostimulatie werkt? Mijn hersenbeschadigingen zijn via MRI-scans in beeld gebracht. Deze laten zien wat de beschadigingen zijn, waar ze zitten en hoe groot ze zijn. Er zijn elektrodes in de beschadigde gebieden geplaatst. Vanuit daar lopen leidingen naar de borst. Daar zitten pacemakers die een tegenpuls geven op een verstoorde puls. Voor het technische deel van de ingreep was ik niet zo bang. Wel besefte ik dat ik heel erg mijn best moest doen om mijn verwachtingen niet op hol te laten slaan en ervoor moest zorgen dat ik positief in het hele proces bleef staan. Achteraf kan ik zeggen dat dit me gelukkig goed gelukt is. Uit metingen is gebleken dat mijn fijne motoriek met 25 procent verbeterd is. Uiteraard is dat een erg positieve uitslag waar ik tot op de dag van vandaag dankbaar voor ben."

Grafisch werkvoorbereider

"Met mijn beperking lukte het niet makkelijk om ergens aan de bak te komen. Met mijn journalistieke achtergrond heb ik gepoogd om te freelancen. Dit verliep helaas erg moeizaam. Wel kon ik via een omweg in de drukkerij van de sociale werkvoorziening aan de slag. Daar konden ze wel iemand gebruiken die handig was met computers. Dat is inmiddels 25 jaar geleden. In 1985 kocht ik mijn eerste computer, dus voor mij geen probleem! Nu werk ik dus voor Impact. Van daaruit ben ik als grafisch werkvoorbereider gedetacheerd bij drukkerij Zalsman en het bevalt me daar goed."

Nachtdromen
"Mag ik eerst iets vertellen over het fenomeen dromen op zich? Een droom in slaapsituatie? In die dromen ben ik ook spastisch. Dit schijnt heel bijzonder te zijn. Over het algemeen hebben mensen in hun dromen geen handicap. Dus mensen die niet kunnen lopen, kunnen dit in hun dromen wel. Ik blijf in mijn dromen spastisch en rijd gewoon op mijn driewieler. Neemt niet weg dat ik af en toe droom dat deze zo'n 50 tot 60 kilometer per uur rijdt, hoor! Het schijnt te maken te hebben met acceptatie. En dat voelt, eerlijk gezegd, fijn en goed."

Toen de wereld nog grijs was

"Een grote droom van me is om hetgeen waar ik nu aan werk, mijn kunst, op een mooie locatie te exposeren. De titel van deze expositie heb ik al, deze luidt: 'Toen de wereld nog grijs was'. Waarom deze titel? Ik ben een zwart/wit beelddenker. Voor een deel komt dit voort uit mijn verleden als amateurfotograaf. Veel van mijn Optical Art werk is dan ook zwart/wit. Maar meer nog ontstond deze titel zo'n anderhalf jaar geleden. Ik bezocht vrienden die trotse grootouders zijn. Op dat moment waren ook de (klein)kinderen aanwezig. Out of the blue vroeg de jongste kleindochter opeens aan haar vader: 'Papa, toen de wereld nog grijs was...?' De vader moest even nadenken en realiseerde zich dat hij recent samen met haar oude filmpjes had bekeken. In de geest van het kind bestond het idee van 'kleur' nog maar relatief kort. Dit besef over verschillende indrukken en waarheden gerelateerd aan kleur en tijd maakte veel indruk. Ik besloot dat, zou ik ooit nog eens een zwart/wit-tentoonstelling neerzetten, deze dus de titel: 'Toen de wereld nog grijs was' krijgt. Op de laatste doeken van de expositie zullen overigens wel wat vleugjes kleur te zien zijn. Beschouw deze maar als overgang naar de kleurrijke tijd."

Ruimte voor creatief ondernemerschap
"Sinds 33 jaar woon ik in Kampen. Inmiddels zijn al veel van mijn dromen voor deze stad en gemeente gerealiseerd. Denk bijvoorbeeld aan een goede bioscoop en een schouwburg die er beide mogen zijn met zo'n prachtige programmering! Daarnaast heeft Kampen natuurlijk een leuk en creatief ondernemersklimaat. Hoewel, op dat gebied valt er misschien tóch nog wel wat meer te realiseren. Grote bedrijven als Berk, Schokbeton en Scheepswerf Peters zijn verdwenen. Ook ging de Bruine Vloot voor het grootste deel naar Lelystad. Doodzonde! Want daarmee is veel werkgelegenheid om zeep geholpen. Ik droom over ruimte en stimulering voor creatief ondernemerschap als bijvoorbeeld De Olifant en De Eenhoorn. Zij bedenken steeds weer nieuwe concepten. Deze zijn naast puur eigen (ondernemers)belang ook aantrekkelijk voor zowel inwoners of bezoekers van de stad. Of denk bijvoorbeeld eens aan Joep Roth van De Kofferbak. Hij heeft gewoon een bedrijvenverzamelpand neergezet met zowel plek voor z'n eigen garagebedrijf als voor andere ondernemers/bedrijven en ook nog ruimte voor een theater. Dit soort initiatieven zorgen voor werkgelegenheid. En denk eens aan 'Drukkerij Zalman Kampen',  'Kamper Genot', 'Gewoon' en andere ondernemers die zich richten op 'mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt', óók geweldige initiatieven. Creatieve ondernemers maken en houden de stad levendig!"

Benieuwd naar het werk van Karel? Check Ebrain Art op Facebook

Susanne Biedron - Jong en oud constructief met elkaar in contact brengen

De grote klopper valt een paar keer hard op de grote houten voordeur van praktijk 'Biedron Balance' aan De Graafschap. Het harde geluid echoot naar binnen, waar het zich vermengt met zacht gestommel ergens op de bovenverdieping en iets later met voetstappen op de trap en in de hal. Met een grote zwaai opent eigenaresse Susanne Biedron de deur en verwelkomt me met een stralende glimlach in haar praktijk.

De van oorsprong Duitse Susanne werd 50 jaar geleden geboren in Wuppertal, deelstaat Nordrhein Westfalen, De Wupper is een rivier die dwars door dit gedeelte van het Bergische Land stroomt. Naast deze rivier staat Wuppertal bekend om het beroemdste én veiligste vervoermiddel ter wereld, namelijk de Schwebebahn. Susanne had in haar tienerjaren maar één ambitie: hotelvakvrouw worden. Susanne: "In mijn beleving een gastvrouw, verantwoordelijk voor de gehele organisatie en het reilen en zeilen van een hotel. Toch liep het ietwat anders. Er gold toentertijd een jeugdbeschermingswet voor werktijden. Op mijn 17e mocht ik na bepaalde tijden niet werken. Het hotelfeestje ging dus niet door. Na deze constatering kreeg ik de opdracht van mijn ouders om op iedere vacature in de zaterdagkrant te solliciteren. Met als gevolg dat ik door een grote regionale kruidenier uitgenodigd werd voor een gesprek en aangenomen. Het bleek om een functie cq opleiding op de afdeling 'levensmiddelen' te gaan. Verschrikkelijk, maar ik moest van mijn ouders! Ik besloot om van deze 'gedwongen' opleiding het beste te maken. Met veel eigen inzet haalde ik goede cijfers en daarmee uiteindelijk mijn administratieve diploma. Dit papiertje uitgebreid met andere (avond)opleidingen ging ik daarna meerdere jaren als directiesecretaresse bij een architectenkantoor aan de slag."

Liefde voor varen
"Bij toeval ontdekte ik mijn liefde voor varen. Ik viel namelijk in voor een zieke collega voor een zeiltocht tijdens Pasen. We zeilden op een vrij groot jacht in 7 dagen van Fehrmarn naar Stavoren. Het was én een actieve zeiltocht én ijskoud. Ik vond het helemaal niets! De schipper wist me ervan te overtuigen op een ander moment terug te komen om te ervaren dat zeilen toch ook echt geweldig kan zijn. Dus een nieuwe poging gewaagd tijdens een zonovergoten weekend zonder ook maar één zuchtje wind. Naast zwemmen en feesten werd er niet gezeild en was ik nóg niet overtuigd. In de haven van Stavoren zag ik in dat weekend wel voor het eerst de schepen van de bruine vloot. Daar voelde ik me erg toe aangetrokken. Uiteindelijk na een succesvol zeilweekend, raakte ik bij toeval in de kroeg in gesprek met een schipper/eigenaar van één van de schepen van de bruine vloot. Spontaan meldde ik me aan als matroos. De start van een jarenlang vaaravontuur met Kampen als thuishaven."

Burn-out
"Na 11 jaar varen werd ik helaas gevloerd door een burn-out. Diverse aspecten droegen hieraan bij. Iets waar ik overigens na mijn burn-out pas achter kwam. Bijvoorbeeld het je structureel 'vermannen' als vrouw. Maar ook het negeren van mijn eigen karakter als hooggevoelig persoon brak me op. Gelukkig kwam ik in contact met een psycholoog, die als specialisme burn-outs bij schippers had. Door diverse begeleidingstrajecten ging het na ongeveer een half jaar weer beter met me. Tijdens, maar ook na mijn herstel, bleek mijn liefde en hartstocht voor het varen totaal verdwenen. Ik ging dan ook als administratief medewerker aan de slag bij Smilde Foods in Heerenveen. In die tijd werkte ik hard aan mijn persoonlijke ontwikkeling, vooral bedoeld om uit de gevarenzone van een nieuwe burn-out te blijven. Ik leerde oude patronen loslaten en de regie over mijn eigen leven te voeren."

Biedron Balance
"In feite leerde ik mezelf toen pas kennen. Als kind verloren vaardigheden kwamen gelukkig weer naar boven. Onder andere mijn hooggevoeligheid. Ik besloot opleidingen te volgen om deze hooggevoeligheid voor me in plaats van tegen me te laten werken. Dit betrof de opleidingen reiki, massage, intuïtieve ontwikkeling, acupunctuur en een edelstenen-opleiding. In 2012 startte ik mijn eigen praktijk. De eerste 2 jaar aan huis. Door steeds meer succes verhuisde ik naar mijn huidige praktijk aan De Graafschap. Er is daar genoeg ruimte om ook workshops te geven. 'Biedron Balance' is een praktijk voor lichaam en geest. Dat betekent dat ik kies voor een holistische benadering. Ik kijk naar de mens als geheel. Niet alleen naar het fysieke deel. Iedere kwaal heeft een oorzaak. Met het opleggen van edelstenen alleen bereik je niet het gewenste effect. Het gesprek met degene die ik behandel is enorm belangrijk. Ik hecht dan ook veel waarde aan de intake."

Verschillende doelgroepen samen in één situatie, leefomgeving of gebouw.
"In feite is mijn droom heel simpel: leven, leren en zorgen met en voor elkaar. Ongeacht leeftijd. En hiervoor een plek en gelegenheid realiseren. Dat is mijn wens! Of dat kan? Ja! Stel: breng kleuters in contact met ouderen. Of mensen met Alzheimer, Dementie. Waarom zijn we wel lief en teder naar een opgroeiend kind en niet constructief naar ouderen? Breng energieën van jong en oud samen. Volgens mij gebeurt er dan iets geweldigs. Een ontmoeting tussen deze twee groepen bewerkstelligt het 'leren van elkaar'. Los van de - veelal door de overheid opgelegde - keurslijven en maatstaven. Bijvoorbeeld de grote tuin achter het bejaardentehuis van het voormalige ziekenhuis zou een geweldig decor kunnen vormen voor deze ontmoeting. Die tuin is een prachtige plek voor gezamenlijke activiteiten. Ouderen zitten soms zo passief in een stoel wezenloos voor zich uit te staren. Ik gun hen hernieuwde levenslust. Kinderen en kleinkinderen wonen niet altijd in de buurt. Waarom geen beroep doen op de jeugd van Kampen? Creëer onbevangenheid en ontplooiing, ongeacht leeftijd. Niet nóg meer kinderdagverblijven, bejaardenhuizen en gastouderbureaus, maar breng verschillende doelgroepen samen in één situatie, leefomgeving of gebouw. De behoeften hiervoor inventariseren en dit proces energetisch begeleiden, dát zou ik graag willen organiseren."

Meer informatie over Susanne en haar praktijk vind je op de site: Biedron Balance

Richard Tennekes - Als fotograaf voor de FIA werken!

Via de diverse (social) media bereiken mij regelmatig prachtige foto's van de stad (en omgeving van) Kampen. De maker hiervan: fotograaf Richard Tennekes. Ik ben waarschijnlijk niet de enige die op deze manier aangenaam geconfronteerd word met tal van prachtige plekken en bezienswaardigheden die onze gemeente rijk is. Daarnaast fotografeert Richard bij evenementen en activiteiten van onze inwoners. Hij leert ons met andere ogen naar onze eigen leefomgeving te kijken en vertelt, door zijn oog bezien, in feite een verhaal.  Ik ben nieuwsgierig naar de persoon achter de lens. Wat is eigenlijk zijn eigen verhaal? En heeft Richard dromen?

Onderwijskunde
Geboren in Kampen verhuisde Richard met het gezin waarin hij opgroeide vlak voor zijn eerste verjaardag naar Dieren. Op zijn twaalfde keerde het gezin terug naar Kampen: "Best apart", vertelt Richard: "En lastig ook om zo midden in een bestaande groep 8 te vallen. Sowieso waren de cultuur en omgeving van Kampen heel anders dan in Dieren. Dus spannend!". Na de zomervakantie startte Richard op de Willem de Zwijger mavo. Daar ontmoette hij leeftijdsgenoten en maakte daarmee een nieuwe sociale start. Richard: "Ik had op dat moment eigenlijk nog geen idee wat ik later wilde worden, dus besloot ik om na het behalen van mijn diploma een poging te wagen ook mijn havopapiertje binnen te halen. Dat lukte, waarna ik naar de pabo Windesheim ging. De vakken Onderwijskunde en Pedagogiek spraken mij enorm aan. Toch had ik geen zin om voor de klas te staan. Ook nog niet om te werken, dus ik besloot om in Groningen de studie Onderwijskunde met de richtingen 'Internationale Onderwijskunde en Onderwijsbeleid' te volgen.

Met die kennis in mijn rugzak kwam ik via stages onder andere in aanraking met gemeenten. Eén van die stages was bij de gemeente Assen. Na mijn diploma Onderwijskunde werd ik invalkracht basisonderwijs in Rotterdam Zuid. Een jaar later zag ik een vacature voor een tijdelijk (tot aan de fusie met de gemeente Kampen) beleidsmedewerker bij de gemeente IJsselmuiden. Hier begon mijn carrière bij de gemeentelijke overheid. Ik hield me onder andere bezig met beleid ter voorkoming van voortijdige schoolverlating waardoor kinderen vaak zonder diploma door het leven moeten. Een andere opdracht was het inregelen van extra taalonderwijs voor allochtone kinderen. Op een gegeven ogenblik werd de wijze van besteding van onderwijsgeld van de overheid naar de onderwijsinstanties zelf overgeheveld.

"Ik kon niet anders dan mijn hart volgen"
"Min of meer noodgedwongen door deze overheidsmaatregel stapte ik over naar werk binnen het jeugd- en welzijnsbeleid. Niet echt mijn ding. Te vaag. Voor mij althans. Mijn hart ligt er onvoldoende. Toch werkte ik binnen dit werkgebied bij verschillende gemeentes, waarvan de laatste de gemeente Hattem was. Daar nam de gemeentesecretaris me op een dag apart en stelde me de vraag of ik wel oprecht gelukkig was met hetgeen ik deed. Ik moest die vraag helaas ontkennend beantwoorden en ging op zoek naar datgene wat me wél gelukkig zou maken. Ik hoefde niet lang na te denken. Fotografie was al geruime tijd mijn hobby. Nooit te beroerd om te leren, besloot ik me hierin - onder andere door een opleiding aan de Fotovakschool in Apeldoorn te volgen- verder te professionaliseren. Ik deed toentertijd al veel bruidsreportages en verzorgde zelfs een Carnavalskrant voor De Brug. Ik kreeg steeds meer klussen. Dat versterkte de twijfels over mijn werk bij de gemeente. Ik besloot mijn hart te volgen en zegde mijn baan op. Enorm spannend! Maar ik kon niet anders. Ik had wel een vast inkomen, maar was niet gelukkig."

Filosofisch 
"Dat alles was in 2013. Op 1 juni startte ik officieel als fulltime zelfstandige. Gelukkig gaat het goed met mijn bedrijf en heb ik voldoende klussen. Ik heb absoluut geen spijt van mijn keuze. Ik ben superdruk! Trouwens, niet alleen vanwege mijn eigen onderneming vind ik het 'druk zijn' fijn. Als dat niet het geval is, heb ik tijd en ruimte om na te denken. Dat vertaalt zich bij mij nogal eens in 'zorg'. Over mijn werk, gezondheid, maar ook bijvoorbeeld over indoctrinatie en oorlogen. Ik kan zelfs verzanden in mijmeringen over de oneindigheid van alles. Ik ben nu eenmaal filosofisch ingesteld. Vanwege het leed in de wereld, alle negatieve berichtgevingen incluis, heb ik tegenwoordig niet echt meer de behoefte om nationale en internationale nieuws nauwgezet te volgen. Dat wil overigens niet zeggen dat ik mijn kop in het zand steek, integendeel. Ik volg nieuws als het mij uitkomt, waarbij ik een uitzondering maak voor het lokale nieuws. Dat volg ik uiteraard heel precies!"


Eerst dienen, dan verdienen

"Ik ben dol op sportfotografie. Mijn absolute droom is om voor de FIA (Federation Internationale de l'Automobile) als fotograaf aan de slag te gaan. Mee te reizen met de 20 Grand Prix en daar beelden van vast te leggen. Een droom in diezelfde lijn betreft een merk, namelijk Redbull. Daar zou ik ook graag voor willen werken. Ongelooflijk knap en bijzonder vind ik het hoe zij door te geven, zoveel terugkrijgen. In de tijd dat ik Hattem werkte, keek ik vanuit mijn werkkamer uit op een gevel met de tekst: 'Eerst dienen en dan verdienen'. Ik heb altijd in deze stelling geloofd. En nu nog steeds. Maar dromen mogen wat mij betreft ook bij dromen blijven hoor! Hoeven niet perse uit te komen. Want stel je voor als dat wel het geval is, waarover moet ik dan nog dromen? Hoewel, een mooi fysiek fotoboek met daarin al mijn foto's over hoe ik Kampen zie.... Alles wat nu verspreid wordt op onder andere Facebook, Instagram of in de krant is nogal vluchtig. Een blijvend naslagwerk over Kampen met werk van mijn hand, gezien door mijn ogen en lens, dat zou ik geweldig vinden!"

Geef eens een compliment
En je droom voor Kampen? Richard: "Net zoals veel anderen, gun ik Kampen nóg meer bezoekers van buiten de stad en gemeente. Grijp evenementen als Kerst in Oud Kampen en de Internationale Hanzedagen aan om bezoekers aan te trekken en zet vooral in op duurzaamheid van de initiatieven die hiervoor ontplooid worden. Aan eendagsvliegen heeft de stad niets! Zorg voor structurele inbedding van deze initiatieven. En als ik iets mag zeggen tegen de inwoners die deze gemeente zo bijzonder maken? Wees vrolijk naar elkaar toe. Geef elkaar gewoon eens een compliment. Uit ervaring - door mijn huidige werk als fotograaf - weet ik dat mensen door een compliment meer zelfvertrouwen krijgen. Daardoor ben je zelf ook eerder geneigd om te complimenteren. Een kleine geste om de wereld iets mooier te maken. Dus waarom niet in Kampen beginnen?"

Dinah Krijgsman - reddingshuis voor zowel beschadigde dieren als jongvolwassenen

Al voor ik op de bel kan drukken, zwaait de voordeur open en word ik enthousiast begroet door een nog tandenpoetsende Dinah. Met wat gemurmel en handgebaren leidt ze me naar de woonkamer, waar ik ook nog welkom wordt geheten door drie honden, een grote kater en de laatste aanwinst: de zwaar ondervoede, van straat geplukte, kitten Sientje. Dinah spoelt snel haar mond. Met spraakwater. Kan niet anders. Voordat we aan Dinah's dromen toekomen, zijn we namelijk al een uur en een volle theepot verder... 

Op 17-jarige leeftijd verliet Dinah het ouderlijk huis in Alphen aan de Rijn om naar de Toneelschool in Maastricht te gaan. Niet lang daarna ging ze samenwonen in een boerderij net over de grens met België. Dinah: "Dit alles bleek geen succes, zowel mijn relatie als de opleiding. Ook lukte het me niet om in Maastricht te aarden. Ik besloot om auditie te doen bij de Hogeschool voor de Kunsten Constantijn Huygens, afdeling Theater, in Kampen en werd aangenomen. Ik herinner me nog goed het moment dat ik voor het eerst met het boemeltje aankwam in Kampen. Ik was toen 20 en werkelijk: ik kwam thuis. De schoonheid en rust vielen me als eerste op. En iedereen groette elkaar. Een erg open gemeenschap. En nog steeds trouwens! Ik kom iedere dag lieve, leuke mensen tegen die ik niet eerder zag en waar ik tóch een praatje mee maak. Ik heb de opleiding overigens met veel plezier voltooid."

Theatermaker

"Na mijn opleiding startte ik als dramadocent en theatermaker bij de Van der Capellen Scholengemeenschap in Zwolle en maakte daar voornamelijk met bovenbouwleerlingen grote voorstellingen. Dit betrof niet louter vluchtige stukken, maar ook zwaar geëngageerd werk wat voor de nodige discussie zorgde. Iets wat ik tegenwoordig nog steeds doe. Ik loop bijvoorbeeld tegen een kwestie aan die me raakt en wil hier dan een theatervoorstelling van maken. Daarvoor moet onderzoek worden gedaan. Vervolgens doorloop je, samen met degenen die het stuk uiteindelijk opvoeren, het gehele proces om tot een resultaat te komen. De voorstelling die we uiteindelijk laten zien, is eigenlijk een voorstel naar het publiek. Ik maak nu bijvoorbeeld met leerlingen van het Michael College een voorstelling over Emmet Till. Dit is een Amerikaans jongetje in de jaren 50 die vermoord is omdat hij naar een blanke vrouw floot. Zijn moeder baarde hem op in een kist met een glazen deksel. Erg opzienbarend toentertijd. Heel Chicago liep langs de baar. Dat was in de periode van de Afrikaans-Amerikaanse Civil Rights Movement. Ik vertelde het verhaal aan de kinderen zonder erbij te vermelden dat Emmet's huidskleur donker was. Dat deed ik pas later. En ook dat het fluiten naar de vrouw als grapje was bedoeld. Het raakte de kinderen enorm."

Grens schuift op

"Het valt me sowieso op dat de grens van wat sociaal acceptabel is, steeds verder opschuift. Ik ben met stomheid geslagen wanneer ik bijvoorbeeld de generaliserende uitspraken over moslims hoor. Hoe vaak moeten we deze grens nog opschuiven? Hebben we niet genoeg geleerd van het verleden? Het is een vast patroon dat er een sterke leider opstaat die angst bij mensen weet te zaaien en deze vervolgens versterkt. Zo'n persoon zoekt een zondebok en vervolgens wordt een groep mensen gedemoniseerd. Worden als engerds neergezet. Negatieve acties worden als voorbeeld voor een hele groep of zelfs populatie genoemd. Via Facebook probeer ik hierover discussies aan te zwengelen en ik reageer op racistische uitspraken. In de dialoog met leerlingen breng ik discriminatie ook aan te orde. Onderwijs vind ik namelijk een belangrijke manier om bewustwording van onze rol in de geschiedenis en huidige verantwoordelijkheid jegens discriminatie te bereiken. De term 'gelukszoekers'? Hebben wij als westerlingen het recht - ook gezien onze voorgeschiedenis - om zo over mensen te spreken die proberen ergens in deze wereld een veilig onderkomen te vinden?"

Veganist

Ik ben altijd dol op dieren geweest. Ik ben zelfs een 'speciest', dat wil zeggen dat ik ook geen discriminatie onder dieren tolereer. Katten en honden eet ik niet, dus ook geen varkens, koeien en/of vissen. Eerst was ik vegetariër en sinds augustus vorig jaar veganist. Ik zag er eerlijk gezegd best tegenop en vroeg me af of ik wel zonder kaas, zuivel en mijn eitje kon. Toch heb ik de stap genomen en heb totaal geen spijt. Sterker nog, het stelt niets voor! Er is genoeg variatie in voedsel te vinden. Een belangrijke reden om deze stap te zetten is dat ik ervan overtuigd ben dat dieren ook wezens met gevoel zijn. Zij voelen angst en hebben behoefte aan contact. Willen een band opbouwen. Dieren zijn niet van ons, maar van zichzelf. De mens heeft geen alleenrecht op het dier. Ook bestaat er geen humane manier om een dier te doden. Ja, alleen met een spuitje, maar dan mag het niet meer gegeten worden. De dood is voor dieren geen mooi proces. Als slachthuizen glazen muren hadden, zou niemand meer vlees eten. En het trieste is dat we het dier als voedsel helemaal niet nodig hebben. Het is pure luxe! En daarvoor laten wij dieren lijden. Door veganistisch te eten, probeer ik mijn steentje bij te dragen om dit lijden te voorkomen. Een overweging en actie die enorm bevrijdend werken!"

Een grote of kleine boerderij.

"Niet alleen dieren, maar ook jongvolwassenen, zijn mijn favoriete doelgroep. Eén waarmee ik graag samenwerk en waar ik me voor inzet. In het bijzonder wil ik iets kunnen betekenen voor pubers die ergens in hun leven beschadigd zijn. Wat ik dan ook erg graag zou willen is een vrijplaats, opvangplek, reddingshuis of iets van die strekking voor zowel beschadigde pubers als dieren. Dit met als doel om elkaar te genezen, levenslust te brengen en van elkaar te leren. Mijn droom is om deze twee samen te brengen. Omdat ik geloof dat er dan aan twee kanten iets gebeurt wat voor beide partijen helend werkt. Ook Kampen heeft helaas beschadigde pubers én dieren. Om mijn droom mogelijk te maken heb ik een grote boerderij nodig. Een kleine mag ook, of een trailer op een weiland. Ook goed! Maar wel een locatie met land en stallen. Ik ben ervan overtuigd dat dit concept kan werken. Want stel, ik word zelf beschadigd, bijvoorbeeld door gebeurtenissen uit mijn leven en ik zie op straat een kat als Sientje. Ik verzorg haar en draag bij aan haar genezing, dan voel ik me daarna ook beter. Zo van: ik heb iets voor een levend wezen kunnen betekenen. Dus ik doe ertoe."

Nardus Koster - Drijvende tuinen in de stadsgracht

Laatste weken van 2016. Zoals gebruikelijk zoekt menigeen een balans tussen het druk zijn met de laatste regeldingen van dit jaar en tussendoor de nodige rustmomenten. Ook ik haast me naar Lunchroom 't Trappetje, waar ik met Nardus Koster afgesproken heb. Ik ben er net iets eerder dan hij en wil plaats nemen aan een tafeltje bij het raam. Helaas staat er een bordje met 'gereserveerd' op. Door Nardus blijkt later: "Mijn favoriete plekje hier! Uitzicht over de Oudestraat, wat wil je nog meer?", aldus de geboren en getogen Kampenaar. We bestellen een cappuccino, waarna Nardus uitgebreid vertelt over zijn liefde voor de (binnen)stad én aan mij toevertrouwt wat hij Kampen nog meer toewenst. 

"Ik ben geboren en getogen in de Oudestraat. Ons gezin woonde boven de winkel van bloemisterij Sleurink. Later kwam daar onder andere Ziengs in. Het pand brandde helaas 5 jaar geleden af. In mijn fantasie een gigantisch huis. En een praktische natuurlijk! Ik had altijd een moederdagcadeau binnen handbereik! In 1972 verhuisde ons gezin naar West Kampen. Op mijn 25e ging ik het huis uit en betrok daar een woning aan de Boven Nieuwstraat, dus in de binnenstad. Een plek waar mijn hart ligt. Omdat er winkels en theaters zijn. Omdat het bruist! Alles is op loopafstand. Of ik verplaats mij op de fiets. Ook geen probleem. Ik neem de tijd!"

"Als je alles door een ander laat doen, leer je zelf nooit!"
Nardus, onder andere bekend als raadslid van Gemeente Belang Kampen, Home of Entertainment (HOE) en als voorzitter van de wijkvereniging binnenstad, startte zijn eerste echte baan als elektricien. Nardus: "Het bijzondere is dat hetgeen ik in deze baan geleerd heb, altijd nog in de praktijk breng. En dan doel ik niet zozeer op mijn vak als elektricien, dan wel op dat ik zelf mocht bepalen hoe ik mijn opdrachten uitvoerde. Als voorbeeld: op een nieuwe machine moest verlichting komen. Ik mocht vervolgens zelf bepalen hoe deze klus uit te voeren. Ik kreeg van mijn baas alle ruimte en vertrouwen om zelf te ontdekken. Alles werd één keer voorgedaan, daarna moest je het zelf doen. Een geweldig avontuur wat voor mij een basis vormde voor hoe ik nu nog in het leven sta. Want, en dat is écht één van mijn overtuigingen, als je alles door een ander laat doen, leer je zelf nooit!"

Troubadour
"Helaas ging dit bedrijf door omstandigheden failliet en werd ik werkloos. Ik solliciteerde tot ik een ons woog, maar kwam niet aan de bak. 'Te oud'. Ik was nota bene 22! In die tijd kwam ik al regelmatig bij muziekwinkel Troubadour. Als werkloze geen geld, behalve voor platen! Op een gegeven ogenblik zochten zij daar een verkoopmedewerker en men vroeg mij of ik interesse had. Ik had totaal geen opleiding en ervaring in die richting. Maar... wel veel muziekkennis! Dus toch gesolliciteerd. De winkel viel onder Scheer & Foppen en een formeel sollicitatiegesprek volgde. De man die het gesprek afnam, was al snel overtuigd van mijn kennis van muziek. Of het nu om Punk, New Wave of Disco ging. Ik verzamelde alles! Sterker nog, ik bezat elk singletje dat op dat moment in de notering van de tipparade en Top40 stond. Ik had alles en draaide het ook regelmatig op feestjes en partijen. Ik werd aangenomen. Overigens wel met de belofte dat ik me netter moest kleden en iedere morgen een kam door mijn haar zou halen."


Geen medewerkers, maar samenwerkers
"De muziekafdeling van Scheer & Foppen werd onderdeel van de Free Record Shop. Ik was toen 27 jaar. Al met al ben ik ruim 30 jaar actief geweest in het muziekvak, variërend van filiaalmanager Kampen tot clustermanager Emmen. In al deze 30 jaar kwamen de ervaringen en mijn persoonlijke indrukken van en over mijn eerste werkgever goed van pas. Naast 'zelf ontdekken' kwam een aspect als samenwerking aan de orde. Die probeerde ik continu via 'coaching on the job' te faciliteren en dat sloot weer perfect aan bij de slogans die we toen hanteerden, namelijk: 'We zijn geen medewerkers, maar samenwerkers!' Of: 'There is no 'I' in team, but there is more than one in winning'. Het bewustzijn creëren dat samenwerking niet alleen voor jou als persoon, maar ook in het belang van de zaak en stad werkte, daar ging ik voor! In 2013 ging de Free Record Shop failliet. Hét moment om samen met Willem Jan Westendorp voor mezelf te beginnen. En tot op de dag van vandaag gaat het goed met HOE!"

Gemeente Belang Kampen
"Naast het ondernemerschap zet ik me graag in voor het belang van de gemeente Kampen. Dit doe ik op verschillende manieren. Bijvoorbeeld als voorzitter van de Wijkvereniging Binnenstad. Wij streven naar een leefbare binnenstad en behartigen de belangen voor zowel circa 5000 burgers als die van de ondernemers. Ook ben ik bestuurslid van de ondernemersvereniging van de binnenstad. Wij organiseren onder andere de intocht van Sinterklaas, braderieën en de Hanzedagen. Ons motto is ervoor zorgen dat de stad bruist! En natuurlijk ben ik, naast Albert Holtland, raadslid van Gemeente Belang Kampen. In 2002 werd ik door Jan Elhorst, oprichter van de partij, benaderd met de vraag of ik op de kieslijst wilde. Jawel, maar dan op een wat lagere plaats. Dus met de mogelijkheid dat ik niet zou worden gekozen. Ik wilde eerst leren en ervaring op doen. In de tweede periode was ik er wel aan toe. Ik werd op de 5e plek geplaatst, maar helaas haalde de partij maar 4 zetels. Bij de laatste verkiezingen werd ik wel als raadslid gekozen. Waarom Gemeente Belang Kampen? Wij geven ruimte aan de inwoners om (verbeter)punten kenbaar te maken. Blijf de politiek dan ook rustig bestoken met opmerkingen. Wij luisteren en doen er wat mee. Denk bijvoorbeeld aan de petitie aangaande de N50 en we vragen juist nu aan de provincie om het geld voor de aanleg ervan voor te schieten zodat we aan de slag kunnen. Gewoon doen! Ook hier geldt mijn motto."

Plantagewoning
"Een heel groot zelfgebouwd huis aan de IJssel. Een plantagewoning inclusief veranda en uiteraard met uitzicht op deze prachtige rivier. Ik heb zelfs al een plek in gedachten. Had ik. Want helaas heeft het wijkje onder de molen roet in het eten gegooid. Mijn favoriete plekje. Daar was toentertijd houthandel Kramer gevestigd. In mijn droom zie ik mezelf al zitten in een schommelstoel op de veranda. Sigaar en glas whisky erbij. Genietend van al het goede van het leven. Een andere droom is om in Japan delen van een wandelroute (van 2000 kilometer) te lopen die een Japanse circa 600 jaar geleden afgelegd heeft. Onderweg zijn op de route Haiku's en tekeningen vastgelegd. Nu lopen veel mensen die route nog steeds. Dus als ik een keer de kans krijg.... Dromen is heerlijk hoor, maar het mag soms ook lekker bij dromen blijven. Niet alles hoeft wat mij betreft verwezenlijkt te worden. De meeste dromen zijn wensen. Waarom kijken we tv? Omdat de beelden die we zien ons in vervoering brengen en naar plekken waar we graag willen zijn."

Drijvende tuinen
"Voor Kampen hoop ik dat het een bruisende stad wordt én blijft. Om dit te realiseren valt en staat veel met de wil tot samenwerking. Ik hoor vaak zeggen: 'als ik de kans krijg, doe ik het wel'. Niet wachten, gewoon doen! Daarbij hoeft het beschikbare geld niet altijd buiten de stad uitgegeven te worden. Ook voor de gemeente geldt: gun je eigen ondernemers de opdrachten. Een wat concretere droom voor Kampen is dat ik graag drijvende tuinen in de stadsgrachten wil. Een grote groep mensen houdt zich hier al een paar jaar mee bezig, maar ze lopen helaas continu tegen de bureaucratie aan. Die groep, bestaande uit Wijkvereniging Binnenstad en de projectgroep Drijvende Tuinen, heeft bedacht dat drijvers van 10m2 in de Burgel met een beugel op de plaats worden gehouden. Deze drijvers worden ingericht met planten die, uiteraard omgeven door water, goed gedijen. Ook met planten waarvan de namen een verbinding hebben met straatnamen in andere wijken. Denk aan Ganzebloem, Winde, Weegbree et cetera. De drijvers worden gebouwd door leerlingen van het VIA College en is daarmee dus een schoolproject. Financieel zijn de eerste 4 drijvende tuinen al een feit. Eind maart, begin april volgend jaar moeten alle drijvende tuinen in de Burgel gerealiseerd zijn!"

Harry Post - Behoud de historie!

Het Keizerskwartier, daar moet ik zijn. Een gemoedelijk en knusse buurt, die zonder de aankleding van 'Kerst in Oud Kampen' al uitnodigend aandoet. Net als Harry Post trouwens, één van de inwoners. Na een hartelijk welkom en een bak koffie, spreek ik met hem onder andere over zijn dromen. Wel onder één voorwaarde: dat ik niet alles van ons gesprek aan het papier mag toevertrouwen. "Toch wel dat je op enig moment nog een keer met Herman Brood wil proosten?", vraag ik hem. Vooruit, dat mag...

En uiteraard ook dat de geboren en getogen Kampenaar in 1978 zijn huis aan het Keizerkwartier betrok. Harry: "Ik ben geboren aan de Sint Nicolaasdijk in een dubbel huis. Mijn grootouders hadden daar een boerderij. Ik ben de oudste van het gezin. Op mijn 18e ging ik het huis uit om te varen. Daarna huurde ik een woning aan de Sint Jacobstraat. Ik werkte eerst als automonteur en daarna een korte periode als machinist bij rederij Boonstra. Via een vriend belandde ik in de ijzerhandel. De zaak ging helaas failliet en ik had dus geen werk meer. Voor mij hét moment om een studie aan de Fotovakschool in Apeldoorn te gaan volgen. Ik had eigenlijk ook geen zin meer om voor een baas te werken en fotografie was al een grote hobby van me. Waarom niet voor mezelf beginnen?"

Fotografie

"Iets wat ik tot op de dag van vandaag doe. Inmiddels ben ik alweer 31 jaar professioneel fotograaf. Ik ben gek op mensen! Dus die fotografeer ik sowieso. Individueel, maar ook groepen. Denk aan hele grote koren als het Kamper Mannenkoor, D.E.V. Mannenkoor, Mannenkoor Grafhorst IJsselmuiden, Kozakkenkoor, Stereo Genemuiden en zeemanskoor de KetelBinken. Ook wandel ik graag in de natuur. Een hele dag op de Hoge Veluwe levert bijvoorbeeld prachtige natuurplaatjes op. Ik kom op hele mooie locaties. Zo fotografeerde ik de bouw van De Stopera en de restauratie van Paleis Noordeinde. Soms raak ik door geluk ergens bij betrokken en voor een mooie klus gevraagd. Ik houd van pure fotografie. Hiervoor is eerst contact met mensen nodig. Dan volgt pas de fotoshoot. Ik wil de mensen die ik fotografeer kunnen begrijpen. Ik zorg ervoor dat ze echt lachen in plaats van hun lang geoefende fotogenieke glimlach op hun gezicht te toveren. Ik praat gemakkelijk, ben erg laagdrempelig. Dat scheelt natuurlijk wel. Trouwens, een heel bijzonder moment vond ik dat ik de uitvaart van een jonkheer mocht fotograferen. De kist stond op stroo op een oude boerenkar die werd getrokken door twee Friese paarden. Alles op een gigantisch landgoed. Prachtig!"

De Kogge

"Naast mijn werk als fotograaf, ben ik vrijwilliger bij de Kogge. Ik onderhoud het schip op de werf en vaar er uiteraard graag mee. Mijn betrokkenheid bij de Kogge is ontstaan via Reijer van 't Hul. Hij benaderde mij met de vraag om vrijwilliger te worden. Na een bezoek aan de werf, meldde ik me direct aan. Dat was in 2012. Ik mocht vervolgens direct mee naar bijvoorbeeld Duinkerke in Frankrijk. We maken tegenwoordig veel dagtochtjes, maar worden ook ingezet bij evenementen. Vorig jaar lagen we bij Sail Kampen voor de stadsbrug. Alle schepen die hierlangs voeren, brachten een groet!"

Kerst in Oud Kampen

"Op dit moment ben ik erg druk met het treffen van voorbereidingen voor 'Kerst in Oud Kampen' (KIOK). Als mede-coördinator voor het Keizerskwartier valt er veel te regelen!" Hoe en wanneer is KIOK eigenlijk ontstaan? Harry: "In 2000 was er eigenlijk alleen nog maar een groot podium op de Plantage. Mijn buurvrouw Ria van de Starre wilde ons buurtje ook wat 'aankleden' en hing overal in het Keizerskwartier kaarsjes op. Dat zorgde voor een warme kerstsfeer en daarmee trokken we ook bezoekers in onze straatjes. In de loop der jaren kwam er steeds meer bij als balen stroo, netten en middeleeuwse kleding die als wasgoed uithing. Helaas werden diverse ideeën afgeblazen in verband met evenementenregels. Dit jaar zetten we een authentieke punter in de straat. Lampjes erbij, vuurkorven. Dat zorgt ook dit jaar weer voor een fantastische sfeer in het Keizerskwartier! Als inwoner ontkom je er niet aan om mee te doen. Ik heb er zin in! Enne.... heb je het filmpje met de uitnodiging al gezien?"

Behoud de historie in Kampen!

"Ik zou heel graag willen dat wij nog eens een gemeentebestuur krijgen dat niet akkoord gaat met afbraak, maar in plaats daarvan de oude monumenten behoudt en restaureert. Ik denk terug aan de jaren '60. Het Keizerkwartier verkrotte. Van de oorspronkelijke stallen en pakhuizen was niets meer over. De gemeente vatte het plan op om alles wat er nog stond plat te gooien en er een parkeerplaats op te bouwen. Dit werd tegen gehouden door een paar eigenwijze Kampenaren die hun pakhuis niet wilden verkopen. 1975 was het Europees Monumentenjaar. Het Keizerskwartier werd in dat jaar bezocht door een aantal mensen, waaronder architect Kreek. De man realiseerde later ook de renovatie van het Bergkwartier in Deventer. Samen met Rob Busser (tot 2000 werkzaam bij de gemeente Kampen in de Monumentenzorg en Stadsvernieuwing) maakte Kreek plannen om het Keizerskwartier bewoonbaar te maken. En dat is gelukt. Behoud de historie. Daar komen uiteindelijk ook de bezoekers voor. En benut de aanwezigheid van de rivier! Maak bijvoorbeeld het zwemmen in de IJssel weer mogelijk. Vroeger leerde iedere Kampenaar zwemmen in de IJssel. Waarom mag het hier niet en bijvoorbeeld in de Nieuwe Merwede bij Gorkum wel? Daar is meer scheepvaart, dus meer zuiging. Het zwemoppervlak is daarentegen afgezet met rode ballen aan een lijn om het veilige zwemgebied te begrenzen. Hier zou je dat - bijvoorbeeld bij de molen - best kunnen realiseren. Je woont tenslotte aan de rivier!"

Wat is jouw droom?

"Lekker mijn eigen gang kunnen (blijven) gaan! Dat is eigenlijk mijn grootste wens. Op mijn eigen manier. Mezelf kunnen zijn. Oud worden en gezond blijven. 103 vind ik wel een mooie leeftijd. Ha, en dan nog de schrik van de buurt zijn! Echt mijn buurt hoor, het Keizerskwartier. Ik zit overal dichtbij. Heb de reuring van de stad en toch is het lekker rustig hier. Woon je in Kampen, moet je in de binnenstad wonen. Althans, dat vind ik! Hier beleef je het leven. Nee, ik ga hier nooit meer weg! En als het dan toch mijn tijd is, drink ik met Herman Brood 'ergens' een borrel. Hij Grand Marnier met warme melk. Ik iets anders. In ieder geval proosten we 'daar' op 'I did it my way'!"

Informatie
Meer informatie over (de geschiedenis van) het Keizerskwartier? Klik hier: Informatie Keizerskwartier Kampen
Meer informatie over Kerst In Oud Kampen? Klik hier: Kerst in Oud Kampen 2016
Filmpje Kerst in Oud Kampen: Klik hier: Kerst in Oud Kampen filmpje

Harmen Westerink - Een druk bezochte maandagmorgenmarkt

Een marktkraam gevuld met vrolijk gekleurde frisse groente en fruit is het eerst wat me opvalt wanneer ik de schuur van Vitamientje.nl binnenwandel. Mede-eigenaar Harmen Westerink is ijverig in de weer om met zijn heftruck pallets op zolder te schuiven. Eén van de laatste activiteiten van de maandagmorgenmarkt. Het is dé insteek van onze afspraak, namelijk om via de herinrichting van deze markt het bezoekersaantal te vergroten. Maar tijdens ons gesprek blijkt al snel dat dit niet de enige droom van Harmen is...

Na het halen van zijn havo-diploma volgde Harmen een middenstandsopleiding in Zwolle: "Via een leerwerkplek. Ik realiseerde me dat deze opleidingsroute eigenlijk best vreemd was met het doel dat ik voor ogen had. Ik werkte namelijk al bij mijn vader op de markt en wist dat ik hier na mijn opleiding volledig aan de slag zou gaan. Waarom niet nu al elke maandag werken in plaats van nog 3 jaar school? Ik stopte dan ook voortijdig. Dat wil zeggen: op het moment dat ik 18 werd en niet meer leerplichtig was. Wel volgde ik in de avonduren de middenstandsopleiding. Die werd toentertijd gegeven door de heer Aarten. Dit papiertje had ik nodig om me in te kunnen kopen in Vitamientje.nl. Iets wat - samen met mijn broer - inmiddels is gebeurd. Mijn vader kan op die manier langzaam uit het bedrijf stappen." Onafgebroken en vol overgave vertelt Harmen over het bedrijf, waarbij hij niet alleen de kwaliteit van zijn handelswaar benadrukt. Wanneer hij inzoomt op intermenselijke situaties die zich (zélfs) voor zijn kraam voltrekken, beginnen zijn ogen nog meer te fonkelen. Harmen: "Uiteindelijk draait wat mij betreft alles om aandacht voor elkaar en mensen verbinden!"



Maandagmorgenmarkt
"Vanuit die gedachte ontstond ook mijn droom om de maandagmorgenmarkt nieuw leven in te blazen. De markt liep qua bezoekersaantal steeds meer terug. Het plein op De Nieuwe Markt in het bijzonder. Het werd steeds moeilijker voor de kooplui. Met zicht op weinig verkoop bleven ze bij slecht weer weg, met als gevolg nóg minder kopers. De cirkel was dus rond. Mensen uitten zich negatief over de markt. Het voelde - met pijn in mijn hart - als een wedstrijd die verloren zou worden. We spraken hierover als marktcommissie. Na een aantal keren overleg stuurden we een voorstel richting de gemeente om alle vaste plekken op te heffen en om een nieuws parcours vast te stellen. Iedere marktkoopman moest weer nieuwe kansen krijgen. En verder moest er weer reuring op de maandagmorgenmarkt komen. Als alles zou veranderen, werden de klanten ook weer nieuwsgierig naar het resultaat en de markt weer bezoeken. Het allerbelangrijkste in de plannen waren de wensen van de klanten natuurlijk. Hier moesten we wel degelijk rekening mee houden. Wij hielden als marktcommissie een enquête en De Stentor peilde via een poll wat de consument wilde. De uitslag werd gedeeld met de betrokken kooplieden waarna de onpartijdige marktmeester van Zwolle zijn visie gaf. Besloten werd om De Nieuwe Markt niet te laten verdwijnen. Een stemming volgde, waarbij iedereen volgens plan akkoord ging met herinrichting van de maandagmorgenmarkt."

De 4e Musketier

Terugkomend op het aspect 'aandacht hebben voor elkaar' vraag ik Harmen naar voorbeelden die dit illustreren: "Kijk eens achter je", wijst Harmen naar de muur. Ik zie een rood canvasdoek met daarop een grote 4 erop en de tekst 'L.I.F.E. Partner'. Vragend kijk ik Harmen weer aan. "Ik ben lid van de 4e Musketier. Deze beweging is ontstaan vanuit de Vrije Evangelische Gemeente Zwolle en staat voor inspiratie van mannenharten en creëren van golven van gerechtigheid wereldwijd. Mannen moeten uitgedaagd worden om eindelijk tot zichzelf te kunnen komen. Dit gebeurt onder andere door middel van karakterweekenden in bijvoorbeeld Noorwegen, Schotland of de Ardennen. De lange wandelingen (40 kilometer) tergen je. Je moet door het stof. Ondanks de 20 kilo die je op je rug meetorst valt er uiteindelijk toch een last van je af. Dat enerzijds. Aan de andere kant krijg ikzelf veel impulsen ter verbetering van mijn bedrijf via het ondernemersnetwerk waar L.I.F.E. voor staat. Wij willen een eerlijk en open bedrijf zijn in de contacten met onze klanten, leveranciers en medewerkers. Om dit in de praktijk te brengen geeft de 4e Musketier ons handvatten. Daarnaast houden we niet van onrecht en de 4e Musketier organiseert van alles, waaronder sponsoractiviteiten, om onrecht en armoede te bestrijden. Daarom is Vitamientje.nl L.I.F.E.-partner geworden van de 4e Musketier. Op deze manier willen we ons steentje bijdragen aan een verdraagzame en eerlijke wereld."

Dromen
"Eén van mijn dromen voor Kampen, de herinrichting van de maandagmorgenmarkt, is inmiddels verwezenlijkt. In zoverre dat de consumenten weer positief zijn. De markt staat weer vol en daarmee is het gezelliger voor de bezoekers geworden. De sfeer op De Nieuwe Markt is weer als vroeger. Prettig om er rond te lopen, zoals het hoort. Dat wil niet zeggen dat we er zijn. De zorg om de markt moet blijven. Op dit moment zijn we samen met de gemeente bezig met het creëren van voorwaarden die ervoor moeten zorgen dat de markt ook in de winter vol staat! Mag ik trouwens van de gelegenheid gebruik maken om een oproep te doen aan alle mensen die nog niet geweest zijn?" Uiteraard... "Bij deze dan: neem eens een kijkje op de nieuwe maandagmorgenmarkt! Juist in deze gezellige periode van het jaar een bezoek meer dan waard!"

En zelf?
Mijn droom houdt niet op bij de gemeente Kampen. Natuurlijk heb ik zelf ook dromen. Naast 'aandacht hebben voor elkaar', vind ik respect een ontzettend belangrijk begrip. Net als rechtvaardigheid. Gerelateerd aan zakendoen denk ik dat eerlijk- en openheid al met al het meest opleveren. Dit zijn belangrijke - immateriële - zaken die je best onder de noemer 'dromen' mag scharen. Ik geloof in God. Ellende komt niet van God. De mensen, inclusief ik zelf, maken er vaak een potje van. Zij hebben daarentegen een vrije wil en daarmee in staat om hun geweten parten te laten spelen. Ik geloof dat in ieder mens iets goeds zit. Alles valt of staat met verdraagzaamheid. Mijn droom is dan ook om ongeacht geloof, herkomst, opleiding, et cetera, meer verdraagzaam naar elkaar te zijn! En ik beloof dat ik daar zelf met vallen en opstaan mijn best voor zal doen!"